Τον ζητούν με βάση τον ιταλικό "509"

Το Συμβούλιο Εφετών Αθηνών εξετάζει αύριο το μεσημέρι την αίτηση που έχουν υποβάλει οι ιταλικές αρχές για την έκδοση του Ενρίκο Μπιάνκο. Εχουν κληθεί και θα καταθέσουν πολιτικοί, νομικοί και δημοσιογράφοι, οι οποίοι θα υποστηρίξουν στο δικαστήριο τον πολιτικό χαρακτήρα της δράσης του φυγάδα και θα περιγράψουν την υποδοχή και αναγνώριση των Ιταλών πολιτικών εξορίστων στις άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Σε δηλώσεις τους προς την "Ελευθεροτυπία" οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Ρουμπάτης και του ΣΥΝ Μιχάλης Παπαγιαννάκης θέτουν ερωτήματα για τις πολιτικές σκοπιμότητες του ιταλικού διαβήματος και αναφέρονται στην πρωτοβουλία που έχει αναληφθεί σε πανευρωπαϊκή κλίμακα στο Ευρωκοινοβούλιο με στόχο την επίτευξη της πολιτικής αμνηστίας στην Ιταλία. Ο διευθυντής έρευνας του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών Μικαέλ Λεβί αναφέρεται στη φιλοξενία των Ιταλών πολιτικών φυγάδων στο Παρίσι.
Ο πολιτικός χαρακτήρας της δράσης του Ενρίκο Μπιάνκο ομολογείται ανοιχτά και από τις ίδιες τις ιταλικές δικαστικές αρχές στα επίσημα έγγραφα που απέστειλαν για να στηρίξουν την αίτηση έκδοσης. Η απόφαση του Εφετείου Κακουργημάτων Τορίνου που εκδόθηκε στις 7 Οκτωβρίου 1980 (αρ. 22/80), αναφέρει ως έγκλημα του Μπιάνκο και των συντρόφων του το ότι "συνεργάσθηκαν κατά την εποχή που δεν έχει εξακριβωθεί και μέχρι τις 9.9.75, για να διαπράξουν το έγκλημα της προπαγάνδας και ανατρεπτικής απολογίας που προβλέπεται και τιμωρείται από το άρθρο 272 Π.Κ. και επομένως για τη βίαιη εγκατάσταση δικτατορίας μιας κοινωνικής τάξης, της τάξης του προλεταριάτου, επί των άλλων και οπωσδήποτε για την βίαιη ανατροπή των οικονομικών θεσμών του Κράτους, προώθησαν, συνέστησαν και διοργάνωσαν ένοπλη συμμορία." (Απόσπασμα από την επίσημη -γι' αυτό και λίγο ακατανόητη- μετάφραση των υπηρεσιών του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών).
Μ' άλλα λόγια, ο Μπιάνκο εκζητείται με βάση ένα νόμο ανάλογο με τον "δικό μας" 509. Ηταν ο αναγκαστικός νόμος που θεσπίστηκε εκτός βουλής τον Δεκέμβρη του 1947 για να τεθεί εκτός νόμου το κομμουνιστικό κόμμα, αλλά και να ποινικοποιηθεί η δράση των οπαδών του. Κάτω από τον παραπειστικό τίτλο "Περί μέτρων ασφαλείας του κράτους, του πολιτεύματος, του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών", ο νόμος όριζε στο άρθρο 2: "Οστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την διά βιαίων μέσων ανατροπήν του πολιτεύματος του κρατούντος κοινωνικού συστήματος (...) τιμωρείται εις βαρείας περιπτώσεις διά της ποινής των ισοβίων δεσμών ή του θανάτου". Στην Ελλάδα ο 509 χρησιμοποιήθηκε αργότερα κατά κόρον από τη δικτατορία, μέχρι την κατάργησή του από τη μεταπολιτευτική κυβέρνηση Καραμανλή.
Για την έκτακτη αυτή ιταλική νομοθεσία ταιριάζει, λοιπόν, η κριτική που διατυπώνει ο Νίκος Αλιβιζάτος στο έργο του "Οι πολιτικοί θεσμοί σε κρίση" για τον 509: (Για τη δίωξη) "αρκούσε να είχαν οι κατηγορούμενοι επιδιώξει, με οποιονδήποτε τρόπο, την εφαρμογή ιδεών που έτειναν στους επιλήψιμους σκοπούς, πράγμα που, με άλλα λόγια, σήμαινε ότι, σε τελευταία ανάλυση, γίνονταν γενικά δίκες ιδεών και μόνο παραπληρωματικά δίκες πράξεων".

 

"Τυπική διεκπεραίωση, με μεγάλες συνέπειες"

"Ελπίζω ότι η ιταλική αίτηση για την έκδοση του Ενρίκο Μπιάνκο προέρχεται από τη ρουτίνα κάποιων ασφαλώς ευσυνείδητων υπαλλήλων της Δικαιοσύνης που διεκπεραιώνουν τους καθυστερημένους φακέλους. Θεωρώ περίπου αδύνατο να προέρχεται από πολιτική πρωτοβουλία της Κυβέρνησης. Και το λέω αυτό όχι μόνο γιατί τη συμπαθώ αλλά και γιατί γνωρίζω καλά ότι στην πολιτική ζωή της Ιταλίας τα "μολυβένια χρόνια" θεωρούνται ότι ανήκουν στο παρελθόν.
Δεκάδες βουλευτές και πολιτικά στελέχη που στηρίζουν την ιταλική Κυβέρνηση υπογράφουν την πανευρωπαϊκή έκκληση, που τώρα διακινούμε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, υπέρ ενός άλλου και διάσημου φυγόδικου, του Τόνι Νέγκρι, και υπέρ της αμνηστίας. Παλαιοί συνάδελφοι και σημερινοί υπουργοί τάσσονται υπέρ της αμνηστίας. Δεν βλέπω πώς θα εξυπηρετείτο πολιτικά η σημερινή Ιταλία με την έκδοση του Μπιάνκο. Και δεν βλέπω πόσο και πώς θα εξυπηρετείτο η δικαιοσύνη, πέρα από την τυπική διεκπεραίωση μιας παλιάς και ουσιαστικά ξεχασμένης υπόθεσης. Γιατί όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα η ουσιαστική και συνολική αξιολόγηση της πολιτικής περιόδου στην οποία αναφέρονται τα "αδικήματα" του Μπιάνκο, που δεν είναι εγκλήματα αίματος στο κάτω κάτω, δεν θα γίνει με βάση την ποινική δικονομία αλλά με νηφάλια πολιτική ανάλυση, την οποία εξάλλου πολλοί από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της, απ' όλες τις πλευρές, ήδη έχουν ξεκινήσει."

Μιχάλης Παπαγιαννάκης
(Ευρωβουλευτής Συνασπισμού)

 

"Πολιτική αμνηστία, τώρα"

"Η αίτηση των ιταλικών αρχών για την έκδοση του πολιτικού φυγάδα Ενρίκο Μπιάνκο έρχεται σε μια στιγμή που η κοινή γνώμη στην Ιταλία είναι έτοιμη να δώσει τέλος στα "μολυβένια χρόνια", ζητώντας την κατάργηση της έκτακτης νομοθεσίας και παρέχοντας αμνηστία σε όσους πολίτες είχαν εμπλοκή στα γεγονότα της δεκαετίας του '70.
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο αυτό το όψιμο ενδιαφέρον των ιταλικών υπηρεσιών για την περίπτωση του Μπιάνκο, τη στιγμή που εκατοντάδες Ιταλοί πολιτικοί φυγάδες ζουν ανενόχλητοι στις άλλες χώρες της Ευρώπης -κυρίως στη Γαλλία. Είναι και αυτός ένας λόγος που στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει εκδηλωθεί πρωτοβουλία στην οποία συμμετέχουν βουλευτές από διάφορες από διάφορες χώρες και διαφορετικές πολιτικές παρατάξεις με στόχο την προώθηση της πολιτικής λύσης της αμνηστίας. Πρωτοβουλία την οποία υποστηρίζω.

Γιάννης Ρουμπάτης
(Ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ)

 

"Η Γαλλία παρέχει άσυλο"

Την ώρα που το ιταλικό κράτος συνεχίζει ακόμη σήμερα να απαιτεί την έκδοση των καταδικασμένων για πολιτικά αδικήματα ιταλών προσφύγων στηριζόμενο σε μια νομοθεσία έκτακτης ανάγκης, μιας "έκτακτης ανάγκης" που διαρκεί περισσότερα από είκοσι χρόνια, άλλα ευρωπαϊκά κράτη όπως η Γαλλία έχουν επανειλημμένα αρνηθεί να εκδώσουν αυτούς τους πρόσφυγες. Από τους εκατό περίπου ιταλούς αγωνιστές που βρίσκονται στο γαλλικό έδαφος, οι περισσότεροι από τους μισούς ζουν στη Γαλλία νόμιμα, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία νομιμοποίησης και των υπολοίπων. Σε μια Ευρωπαϊκή Ενωση που προτίθεται να εξελιχθεί σε ενιαίο χώρο δημοκρατικών ελευθεριών, πώς είναι δυνατόν να δεχθούμε ότι ένας πολίτης μπορεί να θεωρείται εγκληματίας στην Ιταλία και την ίδια στιγμή να διαμένει νόμιμα στη Γαλλία;

Μικαέλ Λεβί
Διευθυντής Ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS)

 

(Ελευθεροτυπία, 19/1/1998)

www.iospress.gr