Η επίθεση εναντίον μου απαξιώνει συνολικά την υπόθεσή μας

 
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ  του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ στον «Ιό»

Λίγες βδομάδες πριν αρχίσει η νέα δίκη της «17 Νοέμβρη» στο Εφετείο και ενώ πληθαίνουν τα δημοσιεύματα για συγκρούσεις μεταξύ των κατηγορουμένων, ο Δημήτρης Κουφοντίνας εμμένει στις θέσεις που είχε εκφράσει με την απολογία του τον Ιούλιο του 2003.
Επιχειρεί να σκιαγραφήσει τα πολιτικά χαρακτηριστικά της δράσης του και ζητά από τους συγκατηγορούμενούς του που τον εγκαλούν να πάψουν να «απαξιώνουν την οργάνωση». Συνεπής προς τη στάση αυτή, αρνείται να απαντήσει σε πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις, ενώ ζητά να ανοίξει ένας διάλογος στην Αριστερά για τα ζητήματα της πολιτικής βίας και αντιβίας.



ΙΟΣ: Εδώ και μήνες κάποιες ανεξιχνίαστες βομβιστικές ενέργειες και ειδικά η δολοφονία του ειδικού φρουρού αναθέρμαναν τη φιλολογία για μια νέα γενιά οργανώσεων ένοπλης πάλης. Μπορεί να υπάρξει μια νέα 17Ν; 

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Κοιτάξτε γύρω σας... Τα κοινωνικά προβλήματα παραμένουν και οξύνονται. Συνεχίζεται -σήμερα με ταχύτερους ρυθμούς- η άγρια ανακατανομή του εισοδήματος, η φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, η ανεργία, η ανασφάλεια, το γκρέμισμα των υπολειμμάτων του κράτους πρόνοιας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η θωράκιση του κράτους ασφάλειας, η επίθεση στα δικαιώματα, η υποτέλεια και η υποταγή στα κελεύσματα των υπερατλαντικών συμμάχων. Αυτές οι συνθήκες σε συνδυασμό με το πολιτικό κενό επαναστατικού λόγου και πράξης, μπορούν να γεννήσουν και να νομιμοποιήσουν πολλές και διαφορετικές πρακτικές.
Ρωτάτε αν μπορεί να υπάρξει παρόμοια 17Ν. Αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Δεν ξέρω. Η 17Ν, πάντως, δεν αντέγραψε κανέναν. Δημιουργήθηκε σε μια συγκεκριμένη συγκυρία, διαμορφώθηκε σε συγκεκριμένες συνθήκες, αντικειμενικές και υποκειμενικές, παίρνοντας υπόψη την ελληνική και διεθνή εμπειρία και κυρίως την τότε ιστορική φάση. Η 17Ν έγραψε την ιστορία της και κάθε φορά αυτοί που επιλέγουν ένα δρόμο οφείλουν να γράψουν τη δική τους ιστορία, με βάση την υπάρχουσα συγκυρία, την ανάλυση της κατάστασης του κινήματος, την ανταπόκριση της κοινωνίας».

ΙΟΣ: Σε διεθνή κλίμακα η τρομοκρατία έχει ταυτιστεί με τον μύθο της Αλ Κάιντα που τροφοδοτεί διάφορες ομάδες ένοπλης βίας με σκοτεινά οράματα.

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Ο Μπους ο Δεύτερος το διακηρύττει συνεχώς: βρισκόμαστε σε πόλεμο. Δεν πρόκειται φυσικά ούτε για πόλεμο αξιών, ούτε άλλωστε για πόλεμο πολιτισμών, αλλά για καθαρά ληστρικό πόλεμο για τον έλεγχο των πετρελαϊκών αποθεμάτων και τη διεύρυνση της αγοράς. Δεν είναι παρά η συνέχεια αυτού που ο Μάρκος ονόμασε Δ' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον οικονομικό πόλεμο που ακολούθησε τον Ψυχρό Πόλεμο. Τα αθόρυβα αν και πανίσχυρα οικονομικά τους όπλα παραχωρούν προσωρινά τη θέση τους στις πραγματικές βόμβες. Μόνο που εδώ οι εκατοντάδες χιλιάδες νεκροί άμαχοι, η εισβολή, η κατοχή, ο εξευτελισμός ιστορικών λαών, η καταρράκωση της περηφάνιας και της αξιοπρέπειάς τους γίνονται κυνικά και απροκάλυπτα. Και εξεγείρουν. Ας ψάξουμε εδώ, και όχι σε τυφλούς φανατισμούς και "σκοτεινά οράματα" τις αιτίες που οδηγούν τους ανθρώπους να θυσιάζουν τη ζωή τους. Και θα ήθελα να συμπληρώσω εδώ τη βαθιά μου αλληλεγγύη στους συντρόφους του Φιλιμπέρτο Ρίος, της ευγενικής αυτής μορφής της Λατινικής Αμερικής που δολοφονήθηκε με γκανγκστερικό τρόπο από τους Αμερικάνους". 

ΙΟΣ: Δεν παύουν όμως οι ενέργειες αυτές πέρα από τις εκατόμβες θυμάτων να δίνουν το άλλοθι στις κυβερνήσεις για την εφαρμογή των πολιτικών της μηδενικής ανοχής και του περιορισμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Μόνο οι έμποροι των όπλων και οι έμποροι του πόνου μπορούν να χαίρονται όταν υπάρχουν νεκροί. Ομως, αυτά τα πολεμικά πλήγματα στο Λονδίνο, που κόστισαν τη ζωή σε δεκάδες άμαχους πολίτες, ήταν η αναμενόμενη δυστυχώς συνέχεια εκείνων των πληγμάτων που κόστισαν εκατοντάδες χιλιάδες άμαχους νεκρούς στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη. Γιατί άραγε ήταν περισσότερο "νόμιμη" η ισοπέδωση ολόκληρων πόλεων με βομβαρδισμούς σε όλους τους τελευταίους πολέμους; Ο δήμαρχος του Λονδίνου το είπε με λόγια απλά: "Αν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο αφήναμε τους Αραβες να αυτοκαθοριστούν, αν απλώς αγοράζαμε και δεν θέλαμε να ελέγξουμε το πετρέλαιο, τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί"».

ΙΟΣ: Πώς κρίνετε τη στάση των φορέων της σημερινής Αριστεράς απέναντι στο ζήτημα αυτών των ένοπλων δράσεων που συνολικά ονομάζεται τρομοκρατία;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Η στάση που αντιστοιχεί σε μια πραγματική Αριστερά δεν μπορεί παρά να συνοψίζεται στο παλιό καλό σύνθημα: πόλεμος κατά του πολέμου. Η πρακτική της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι άλλη από την αποφασιστική αντιπαράθεση με το στρατιωτικό, το κοινωνικό, το πολιτικό και βέβαια το οικονομικό σχέδιο του νεοφιλελευθερισμού που γεννά τον πόλεμο και τρέφεται απ' αυτόν.
Η σημερινή, όμως, αδράνεια και παθητικότητα της θεσμικής Αριστεράς, η αμηχανία της, η απαράδεκτη στάση ουδετερότητας "απέναντι στις δύο μορφές βίας", ταυτίζοντας την πρωτογενή με τη δευτερογενή βία, τον άδικο πόλεμο με τον δίκαιο πόλεμο, τον επιτιθέμενο με τον αμυνόμενο, ακόμη χειρότερα μάλιστα, η προσπάθεια από κάποια κομμάτια της να απενοχοποιήσουν την επιθετική τρομοκρατική πολιτική κατά των λαών του Τρίτου Κόσμου, καθώς και ένας συγκαλυμμένος ρατσισμός κατά των "φανατικών" ισλαμιστών δεν δείχνουν παρά ένα πράγμα: ότι η θεσμική Αριστερά έχει οξειδωθεί από τον άνεμο της ενσωμάτωσης, ότι έχει μετατραπεί σε παράγοντα σταθεροποίησης του συστήματος, ότι πρόκειται για "νεοφιλελευθεροποιημένη Αριστερά", όπως τη χαρακτηρίζει ο Χιλιανός Τ. Μοουλιάν.
Η αντίσταση του λαού του Ιράκ, απρόσμενη μόνο για τους αλαζόνες και ανιστόρητους ηγέτες της νέας Ρώμης, κατάφερε να καταρρακώσει την εικόνα της πανίσχυρης και ακαταμάχητης αμερικανοκρατίας, αποτελώντας έτσι μια από τις μεγαλύτερες πράξεις, ένοπλης προπαγάνδας στον κόσμο. Ισως αυτό μαζί με άλλα γεγονότα, όπως οι εξελίξεις στην ευρύτερη αυλή των ΗΠΑ, τη Λατινική Αμερική, η άνοδος του ισλαμικού ριζοσπαστισμού, οι μεγάλες ευρωπαϊκές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, το γαλλικό δημοψήφισμα που ακόμη και ο Ρίφκιν χαρακτήρισε κριτική στην πορεία του καπιταλισμού, η εικόνα έσχατης ηθικής και κοινωνικής παρακμής της αυτοκρατορίας, που αποκάλυψε δραματικά η Νέα Ορλεάνη, λειτουργούν καταλυτικά ή προοιωνίζονται αυτό που ισχυρίζονται πολλοί αναλυτές: ότι η ανθρωπότητα βγαίνοντας από την περίοδο της αργής ιστορίας, από τον μακρύ "τον μήνα τον σκληρό" θα προχωρήσει προς τα εμπρός και όχι προς μια νέα σκοτεινή εποχή. Μόνη εγγύηση γι' αυτό αποτελούν οι αγώνες των λαών από τους πιο μικρούς μέχρι τους πιο μεγάλους καθώς και η δημιουργία μιας μεγάλης Αριστεράς, αυτής που δεν θα αντιμετωπίζει την κρίση του συστήματος ως "συμφορά", όπως σωστά επισημαίνει ο Σενέ, αλλά που θα την αξιοποιήσει για να προωθήσει μια άλλη κοινωνική οργάνωση, που θα ανταποκρίνεται στα όνειρα και τις ελπίδες της ανθρωπότητας».

ΙΟΣ: Η παράδοσή σας θεωρήθηκε από πολλούς ως η επισφράγιση της ήττας της οργάνωσης. Τι έχετε να πείτε;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Οταν ξεκόβεις κάποια πράξη από τη συγκυρία μέσα στην οποία συντελέστηκε και τους σκοπούς που υπηρετούσε, τότε μπορείς να κάνεις ένα είδος πολιτικής φιλολογίας, ανέξοδης πολιτικολογίας ή "ασφαλείς προβλέψεις", για να χρησιμοποιήσω τα ταιριαστά λόγια του ποιητή, αλλά πάντως όχι ιστορία. Πολλοί άλλοι έχουν μιλήσει και μιλούν για ήττα, άνθρωποι που δεν έδωσαν ποτέ μια μάχη, άλλωστε αυτό που αποκαλούν ήττα, μπορεί να είναι μια κορυφαία στιγμή σε μια μάχη ή στον πόλεμο. Ηττα είναι η υποταγή, η παθητικότητα, ο ατομικισμός, η αποστράτευση από το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι».

ΙΟΣ: Στη δίκη σας είπατε ότι η δική σας στράτευση ξεκίνησε στις 17 Νοεμβρίου του 1973, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Με ποιο τρόπο; 

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Η γενιά μας γεννήθηκε πολιτικά στις 17 Νοέμβρη 1973 και ενηλικιώθηκε γρήγορα με την τραγωδία του κυπριακού λαού, την αλλαγή φρουράς της μεταπολίτευσης, την εποχή εκείνη της ριζοσπαστικοποίησης, των ελπίδων, των αγώνων. Μόλις είχαν εκδιωχθεί εξευτελισμένοι οι Αμερικάνοι απ' το Βιετνάμ, σε όλο τον κόσμο αναδύονταν αντάρτικα πόλεων ή βουνού, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική αλλά και την Ευρώπη. Είχε προηγηθεί η δική μας μαύρη 11 Σεπτέμβρη του 1973, στη Χιλή, η 11η Σεπτέμβρη των λαών που αγωνίζονται για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική δικαιοσύνη, δίδαγμα ότι οι ισχυροί δεν αφήνουν την εξουσία στο λαό, αλλά καταφεύγουν στην κτηνώδη βία. Στην Ελλάδα με τη βοήθεια της επίσημης Αριστεράς που διψούσε για νομιμότητα και σταθερότητα, περιοριζόταν ο χώρος της νομιμότητας, στένευε ο χώρος των νόμιμων αγώνων. Για τη γενιά μας η εκτέλεση του σταθμάρχη της CIA Γουέλς, η εκτέλεση του αρχιβασανιστή Μάλλιου που η δικαστική και πολιτική εξουσία άφηναν να κυκλοφορεί ελεύθερος ήταν καθοριστικές.
Η 17Ν, πέρα από την απόδοση λαϊκής δικαιοσύνης και πέρα από τη διακηρυσσόμενη κι από άλλους προοπτική του αντιιμπεριαλιστικού και κοινωνικού απελευθερωτικού αγώνα, σήμαινε την ενότητα θεωρίας και πράξης, σήμαινε την εμπέδωση και επαναστατική νομιμοποίηση του νοήματος αυτού του αγώνα. Αρκετοί από τη γενιά μας αποφάσισαν να συναντήσουν αυτήν την οργάνωση. Κάποιοι, κάποια στιγμή τη συνάντησαν.
Δεν συναντήσαμε απλώς μια οργάνωση. Συναντηθήκαμε με το απελευθερωτικό ρεύμα που διατρέχει την ελληνική ιστορία, με την παράδοση του βουνού, μέσα από τους κοινωνικούς αγώνες της πόλης, μέσα από την ιστορική μνήμη. Θυμάμαι το ίδιο καλά τις ατελείωτες συζητήσεις με τους παλιούς καπετάνιους, όσο και το παλιό αυτόματο STEN που μας έδωσε ένας αντάρτης. "Πολλά χρόνια αργότερα... είχα να θυμάμαι" εκείνη τη σκηνή και να γυρίζουν στο μυαλό τα πρόσφατα λόγια ενός άλλου παλιού: "πάει μας τα ξαναπήρανε"».


ΙΟΣ: Εντάσσετε την οργάνωσή σας στο επαναστατικό αριστερό κίνημα. Πιστεύετε ότι η μορφή της ένοπλης δράσης που ακολούθησε η 17Ν μπορούσε να οδηγήσει σε επαναστατικές ανατροπές και μέσα από ποιες διαδικασίες;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Η 17Ν δεν ήταν μια οργάνωση κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας. Είχε διαμορφωθεί ήδη ένα επαναστατικό σχέδιο, ακολούθησε στη συνέχεια μια επανεπεξεργασία και συνδιαμόρφωσή του με τις καινούργιες δυνάμεις που έμπαιναν στην οργάνωση. Ως οργάνωση της επαναστατικής Αριστεράς ήξερε πολύ καλά ότι η κοινωνική αλλαγή θα είναι αποτέλεσμα μαζικής κινητοποίησης και όχι σύγκρουσης μηχανισμών. Οτι υπήρχε η αναγκαιότητα πολιτικής κεφαλαιοποίησης, ότι υπήρχε η ανάγκη οικοδόμησης μιας νέας πολιτικής εκπροσώπησης των λαϊκών τάξεων. Ηξερε επίσης τις εγγενείς δυσκολίες, τις αντιφάσεις και τους περιορισμούς κάθε ένοπλης μορφής αγώνα και προσπάθησε με πολλούς τρόπους να τα αντιμετωπίσει, όμως όχι πάντοτε με επιτυχία. Γι' αυτό το θέμα ωστόσο, όπως και για κάποιες επιλογές της οργάνωσης η παρούσα συγκυρία, εν όψει και της επερχόμενης δίκης, δεν μας επιτρέπουν να επεκταθούμε. Οψόμεθα».

ΙΟΣ: Μπορείτε να μιλήσετε γι' αυτές τις επιλογές που θα έπρεπε κατά τη γνώμη σας να αποτελέσουν αντικείμενο μιας κριτικής ή αυτοκριτικής;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Θα έρθει η ώρα να συζητηθούν εκτενέστερα όλα αυτά. Αλλωστε ήταν ζητήματα που μας απασχολούσαν. Δεν θα μπορούσε να μη μας απασχολήσει η συγκυρία. Στην πορεία των χρόνων οι συνθήκες άλλαξαν. Αλλαξε ο διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, υποχώρησαν οι δυνάμεις της εργασίας, αυξήθηκε η ηγεμονία της κυρίαρχης ιδεολογίας, επικράτησαν οι ατομικές πορείες, είδαμε την ενσωμάτωση, τη νεοφιλελευθεροποίηση ενός μεγάλου τμήματος της Αριστεράς. Τα κοινωνικά προβλήματα παρέμεναν και οξύνθηκαν, αλλά οι λύσεις έπρεπε να διαφοροποιηθούν. Το επαναστατικό σχέδιο που είχε επεξεργασθεί η οργάνωση σε άλλες συνθήκες έφθανε στα όριά του, χρειαζόταν ένας επανασχεδιασμός. Για λόγους που και πάλι δεν είναι η στιγμή να συζητήσουμε δεν προχώρησε με τους ρυθμούς που έπρεπε. Αλλωστε στην ιστορία είναι γνωστό ότι υπάρχει και το τυχαίο... Ωστόσο πλησιάζει η ώρα που θα πρέπει να γίνει μια συγκεκριμένη κριτική επανεξέταση, η οποία δεν είναι προσωπική υπόθεση, προϋποθέτει διάλογο με όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για την πορεία, σε όποια της έκφραση, του κοινωνικού και πολιτικού κινήματος, προϋποθέτει ακόμη απεύθυνση στην κοινωνία. Και αυτό, όμως, δεν θα είναι εκείνο που εσείς ονομάζετε τελικό απολογισμό ή συνολική αυτοκριτική.
Η ιστορία έχει τους χρόνους της, τη λογική της και τα κριτήριά της για ανθρώπους και ιδέες».

ΙΟΣ: Τι σημαίνει για σας το αίτημα των κατηγορουμένων της 17Ν αλλά και πολλών πολιτών να αναγνωριστείτε σαν πολιτικοί κρατούμενοι;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Οσοι βρέθηκαν στη φυλακή καταδικασμένοι για υποθέσεις πολιτικής αντιβίας είναι αντικειμενικά πολιτικοί κρατούμενοι, με ό,τι αυτό συνεπάγεται αλλά και την ευθύνη που δημιουργεί, και μάλιστα για χώρες όπως η Ελλάδα όπου η έννοια του πολιτικού κρατούμενου έχει ένα ιδιαίτερο βάρος στη συλλογική μνήμη. Ο πολιτικός κρατούμενος έχει δύο επιλογές: Είτε θα επικυρώσει, νομιμοποιήσει και εκφράσει το θρίαμβο των κυρίαρχων αξιών του ατομικισμού, του "ο σώζων εαυτόν σωθήτω" και της υπαγωγής-υποταγής του στο κράτος αρνούμενος και αυτήν ακόμα την ιδιότητα του πολίτη, είτε θα προσπαθήσει να οικοδομήσει ένα χώρο που θα διαπνέεται από τις αξίες του κοινωνικού ανθρωπισμού και της αριστερής πολιτικής παράδοσης. Με λίγα λόγια τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, το σεβασμό της προσωπικότητας του άλλου, ένα χώρο αντίστασης στην κυρίαρχη ιδεολογία και πρακτική. Και βέβαια ποτέ δεν θα ξεπέσει στο να προσπαθήσει να λύσει τις όποιες αντιθέσεις δημιουργούνται ανάμεσα στους πολιτικούς κρατούμενους, αντιθέσεις που ενίοτε οξύνονται από το ίδιο το καθεστώς του εγκλεισμού και της απομόνωσης, με την επίκληση των θεσμικών κρατικών οργάνων».

ΙΟΣ: Στη διάρκεια των συλλήψεων αλλά κυρίως της δίκης αρκετοί σύντροφοί σας κράτησαν διαφορετικές στάσεις και θέλησαν για παράδειγμα να ξεδιπλώσουν αρκετά στοιχεία από τη δράση της οργάνωσης. Τώρα, και ειδικά πριν το Εφετείο, τι θα μπορούσατε να πείτε για τις διαφορετικές αυτές στάσεις αλλά και τις αντιθέσεις;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Ακούστε... Συγκατηγορούμενοι σ' αυτήν την υπόθεση είναι άνθρωποι με διαφορετική σχέση με το κατηγορητήριο, με διαφορετικές αφετηρίες και διαδρομές, με διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές θέσεις, διαφορετική φιλοσοφία και προτεραιότητες, με διαφορετική αν θέλετε αντίληψη για την πολιτική. Κι αυτή η τελευταία έχει να κάνει με την ενότητα θεωρίας-πράξης, με τη θέληση για εναρμόνιση της πρακτικής με τις ιδέες και τα οράματα.
Από τις διαφορές (όσο κι από τις σκληρές συνθήκες της φυλακής που δοκιμάζουν ανθρώπους και ιδέες), πηγάζουν αντιθέσεις ανάμεσα στους κατηγορούμενους, αντιθέσεις που τις θεωρώ δευτερεύουσας σημασίας, που δεν είναι και δεν πρέπει να ανάγονται σε ανταγωνιστικές. Να υπογραμμίσω ότι δεν θεωρώ τις αντιθέσεις επιζήμιες, μάλιστα μπορεί να είναι και γόνιμες αρκεί να παραμένουν πολιτικές, ιδεολογικές, να συζητιούνται απευθείας και όχι μέσω αντιπροσώπων, ανοιχτά στον καθαρό αέρα της κριτικής και αυτοκριτικής, χωρίς ίντριγκες και συκοφαντίες, χωρίς την παθογένεια της Αριστεράς που έχει καταδικάσει ήδη η ιστορία και κυρίως μη θεωρώντας τον διπλανό μεγαλύτερο αντίπαλο από τον απέναντι.
Για μένα μια στάση συνέπειας στη δίκη σημαίνει αλληλεγγύη και σεβασμό στη θέση του κάθε κατηγορούμενου, αλλά και σταθερά υπεράσπιση των αξιών και των οραμάτων της Αριστεράς».

ΙΟΣ: Πρόσφατα ο Β. Τζωρτζάτος σας κατηγόρησε έμμεσα για αλαζονεία αλλά κυρίως υπαινίχθηκε δικές σας ευθύνες στις σκληρές καταδίκες και ανέφερε ότι τον απειλήσατε την εποχή που έκανε απεργία πείνας.

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Δυστυχώς για άλλη μια φορά ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Απάντησα και δεν έχω να πω τίποτε άλλο. Εδώ και καιρό ορισμένοι έχουν εξαπολύσει μια επίθεση η οποία απαξιώνει συνολικά την υπόθεσή μας. Θα ήθελα εν όψει και της επερχόμενης δίκης να τους ζητήσω για τελευταία φορά να αντιληφθούν το μέγεθος της ζημιάς που προκαλούν και να σταματήσουν όσο είναι καιρός».

ΙΟΣ: Πώς είναι η κατάσταση στα κελιά που σας κρατούν; Εχουν πράγματι βελτιωθεί οι συνθήκες μετά την απεργία πείνας που κάνατε;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Μετά τις απεργίες πείνας η κατάσταση έχει βελτιωθεί ως προς το προαύλιο (έφυγε η συρμάτινη οροφή από το περίκλειστο κουτί και χαμήλωσαν οι μεταλλικοί τοίχοι), ωστόσο, τα βασικό πρόβλημα της απομόνωσης παραμένει.
Οσο για τα υπόλοιπα που ρωτάτε, να φανταστείτε ότι τώρα που θα μεταφερθούμε απέναντι λόγω της επικείμενης δίκης (το γιατί έχει καθυστερήσει αυτή η μεταφορά είναι ένα θέμα που δεν είναι του παρόντος να συζητηθεί δημόσια) τα υπόγειά μας θα χρησιμοποιηθούν ως πειθαρχεία, όπου με παραμονή λίγων ημερών θα "συνετίζονται" οι πιο "σκληροί" κρατούμενοι».

ΙΟΣ: Πότε άρχισε να «τελειώνει» για σας η 17Ν; Είχατε ποτέ σκεφτεί πριν από τις συλλήψεις ότι ο κύκλος της οργάνωσης πρέπει να κλείσει;

Δ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑΣ: «Ενας μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη είχε πει για τη 17Ν ότι ήταν μια ανάσα, ένας στεναγμός ανακούφισης, μια στιγμή απόδοσης δικαιοσύνης. Ηταν αυτή η νομιμοποίηση στη συνείδηση λαϊκών μερίδων που εισέπραττε η οργάνωση που βάραινε στην απόφαση της "συνέχειας". Ηταν το ότι η παραδειγματική, η απλή ακόμη ύπαρξή της, αποτελούσε υπόμνηση ότι υπάρχει αντίσταση, υπάρχει ελπίδα, ότι οι ισχυροί δεν είναι άτρωτοι. Ηταν αυτό το κομμάτι μνήμης και ιστορίας που έπρεπε να διατηρηθεί. Ηταν ακόμη η ανάγκη να υπάρχει η αραιή έστω, συμβολική, επαναστατική πρακτική και όχι το γαμώτο μιας ακόμη ήττας».

Η πρώτη συνέντευξη του Δημήτρη Κουφοντίνα στον "Ιό" (7/12/02)

(Ελευθεροτυπία, 13/10/2005)

www.iospress.gr