ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΕΣ ΑΠΕΛΑΣΕΙΣ

Ταξίδι με την Deportation Class

1.   2.



Εκτός από την "οικονομική" και την "μπίζνες", κάποιες αεροπορικές εταιρείες διαθέτουν πια και μια θέση ειδική για απελάσεις. Ανθρωποι δεμένοι χειροπόδαρα, φιμωμένοι και ναρκωμένοι από τα ηρεμιστικά γνωρίζουν εκεί τις ανέσεις που επιφυλάσσει το "φρούριο Ευρώπη" στους ανεπιθύμητους επισκέπτες του.

Η πλαστική σακούλα που μοιραζόταν στο αεροδρόμιο του Αμβούργου στις 22 του περασμένου Δεκεμβρίου θύμιζε πολύ τις διαφημιστικές τσάντες με τις οποίες εφοδιάζει εδώ και χρόνια η γερμανική αεροπορική εταιρεία Λουφτχάνσα τους πελάτες της: τα χαρακτηριστικά χρώματα της εταιρείας (μπλε και κίτρινο σε άσπρο φόντο) και ο λογότυπος με το κομψό σήμα (το αεροπλάνο-πουλί) μπορούσαν κάλλιστα να μπερδέψουν τους αγουροξυπνημένους ταξιδιώτες. Μια προσεκτικότερη, ωστόσο, ματιά αποκάλυπτε την τεράστια διαφορά: στο σχέδιο που κοσμεί την τσάντα, η καμπίνα ενός αεροπλάνου "φιλοξενεί", πέρα από τους συνήθεις επιβάτες, κι έναν άνθρωπο δεμένο στο κάθισμα, με μάτια καλυμμένα και φιμωμένο στόμα. Δίπλα του διακρίνεται καθαρά το πηλήκιο ενός αστυνομικού. "Θέση απελάσεων", εξηγεί η συνοδευτική επιγραφή, προσθέτοντας στις γνωστές θέσεις (την "οικονομική" και την "μπίζνες") το νέο είδος "παροχής υπηρεσιών" για το οποίο μπορεί να επαίρεται ο γερμανικός αερομεταφορέας.

Δεν ήταν η πρώτη ούτε η μοναδική διαμαρτυρία εναντίον της Λουφτχάνσα. Εδώ και μερικούς μήνες βρίσκεται σε εξέλιξη μια εκστρατεία ενημέρωσης του κοινού σχετικά με τις δεκάδες χιλιάδες απελάσεις "ανεπιθύμητων" ξένων που μέσα σε ένα μόλις χρόνο πραγματοποίησε η συγκεκριμένη αεροπορική εταιρεία. Κολονία, Μόναχο, Μίνστερ-Οσναμπρικ, Ανόβερο, Ρέγκενσμπουργκ, Φράιμπουργκ, Αμβούργο: το ένα μετά το άλλο, τα σημαντικότερα γερμανικά αεροδρόμια στεγάζουν, θέλοντας και μη, τις οργισμένες -όσο και ευρηματικές- αντιδράσεις του αντιρατσιστικού δικτύου "Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος" που από τον Ιούνιο του 1997 έχει αναλάβει την υποστήριξη των μεταναστών που φθάνουν στη Γερμανία από χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου για να βρεθούν αντιμέτωποι με την άκαμπτη νομοθετική θωράκιση και την απάνθρωπη νοοτροπία του "φρούριου-Ευρώπη". 

"Θέση απελάσεων (Deportation Class). Για να δοθεί ένα τέλος στη φάμπρικα με τις απελάσεις". "Η απέλαση είναι βασανιστήριο και δολοφονία. Εδώ και τώρα δικαίωμα παραμονής σε όλους". Γύρω από τα δύο αυτά κεντρικά συνθήματα κινείται η εκστρατεία κατά των αεροπορικών εταιρειών, και κυρίως της Λουφτχάνσα, που δέχονται να συνεργήσουν στη διαδικασία απέλασης όσων ξένων κρίνονται "παράνομοι" στη Γερμανία, όπου με τη συναίνεση ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος οι προϋποθέσεις για την παροχή ασύλου γίνονται διαρκώς αυστηρότερες τα τελευταία επτά χρόνια. 

Σε τι, ωστόσο, συνίσταται η "συνέργεια" των αεροπορικών εταιρειών; Δύο τραγικά παραδείγματα εικονογραφούν πειστικά το μέγεθος της συνενοχής: Στις 29 Μαΐου 1999, στην πτήση 558 της Λουφτχάνσα από Φρανκφούρτη με προορισμό το Κάιρο δολοφονείται ο Ααμίρ Αγκεέμπ. Τρεις αστυνομικοί του σώματος των συνοριακών φρουρών κακοποιούν βάναυσα τον τριαντάχρονο πρόσφυγα που αντιστέκεται στη βίαιη απέλασή του: του φορούν ένα κράνος μοτοσικλέτας, του δένουν χέρια και πόδια και του πιέζουν το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα την ώρα της απογείωσης. Οταν τον αφήνουν να ανασηκωθεί, είναι πολύ αργά. Ο νεαρός Σουδανός έχει πεθάνει από ασφυξία. 

Στις 30 Αυγούστου 1994, ο Νιγηριανός Κόλα Μπανκόλε μεταφέρεται παρά τη θέλησή του σε αεροπλάνο της Λουφτχάνσα. Μέσα στην καμπίνα, οι αστυνομικοί τον δένουν στο κάθισμα και γιατρός του κάνει μια ηρεμιστική ένεση για να πάψει να διαμαρτύρεται. Ο Μπανκόλε, που υπέφερε από την καρδιά του, δεν θα συνέλθει ποτέ. Ο επίλογος είναι μάλλον ο αναμενόμενος: κανείς δεν πρόκειται να δώσει λόγο για τις δύο εν ψυχρώ δολοφονίες. Σήμερα, τα δύο ονόματα επανέρχονται διαρκώς στα πανό και τα συνθήματα της εκστρατείας κατά των απελάσεων της Λουφτχάνσα. 

Το σκάνδαλο των αεροπορικών απελάσεων 

"Η Λουφτχάνσα έγινε στόχος της καμπάνιας μας, γιατί μέσα σε ένα χρόνο με τα αεροπλάνα της απελάθηκαν περίπου 29.800 άνθρωποι", μας εξηγούν η Μαρίλι Στρουξ (Marily Stroux) και ο Ράιμερ Ντορν (Reimer Dohrn), μέλη του δικτύου "Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος". "Οι απελάσεις γίνονται άλλοτε με συνοδεία και άλλοτε χωρίς. Τη συνοδεία αναλαμβάνει συνήθως το σώμα των συνοριακών φρουρών (Bundesgrenzschutz, BGS), που κάποτε ήταν υπεύθυνο για τη φρούρηση των συνόρων μεταξύ Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας και τώρα έχει στην αρμοδιότητά του τις απελάσεις. Φέρονται με ιδιαίτερη σκληρότητα στους πρόσφυγες. Τους φορούν κράνος, επειδή φοβούνται ότι πάνω στην πάλη μπορεί να τους δαγκώσουν και να τους κολλήσουν AIDS, τους κλείνουν το στόμα, βάζουν κάποιο γιατρό να τους κάνει ηρεμιστική ένεση κ.ο.κ.".

Εκτός όμως από τις γνωστές αεροπορικές εταιρείες, δεν υπάρχουν μικρότερες εταιρείες πρόθυμες να οργανώσουν πτήσεις τσάρτερ για τη μεταφορά των υπό απέλαση προσφύγων; "Ασφαλώς και υπάρχουν τέτοιες εταιρείες", απαντούν οι συνομιλητές μας. "Πρόκειται για μια εξέλιξη που την περιμέναμε από καιρό και που παραμένει άγνωστη στον πολύ κόσμο. Εδώ και κάμποσους μήνες λειτουργούν ειδικές πτήσεις τσάρτερ για απελάσεις. Περνούν από διάφορες χώρες και μαζεύουν όσους πρόκειται να απελαθούν. Και όλη αυτή η διαδικασία γίνεται χωρίς άλλους επιβάτες-αυτόπτες μάρτυρες και χωρίς τη δική μας παρουσία. Το σύστημα προϋπήρχε, αλλά εντάθηκε μετά την καμπάνια κατά της Λουφτχάνσα. Οπως όμως και να το κάνουμε, αν η Λουφτχάνσα πάψει να συμμετέχει στις απελάσεις, τα πράγματα γίνονται αρκετά δύσκολα για τις αρχές". 

Αρκετούς μήνες μετά την αρχή της καμπάνιας "Θέση απελάσεων", θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για κάποια πρώτα θετικά αποτελέσματα; Στο σημείο αυτό, η Μαρίλι Στρουξ και ο Ράιμερ Ντορν δείχνουν αισιόδοξοι: "Η αντίδραση των εργαζομένων που εμπλέκονται στη διαδικασία των απελάσεων συνιστά σημαντική εξέλιξη: πιλότοι, προσωπικό εδάφους, αλλά και αρκετοί γιατροί αντιδρούν στις απελάσεις, προκαλώντας μια έντονη συζήτηση στο εσωτερικό των αντίστοιχων σωματείων. Στον Ιατρικό Σύλλογο, για παράδειγμα, διατυπώνονται ήδη διαμαρτυρίες για τους νέους και άνεργους συνήθως γιατρούς που δέχονται να συνοδεύσουν τους προς απέλαση μετανάστες, ακόμη και όταν υπάρχει γνωμάτευση άλλου γιατρού σύμφωνα με την οποία η απέλαση κρίνεται επικίνδυνη για τη σωματική ή ψυχική υγεία του 'ανεπιθύμητου' ξένου. Εξίσου απορριπτέα θεωρείται η στάση κάποιων γιατρών που δέχονται να επισκεφθούν για μια-δυο μέρες τον προορισμό της απέλασης προκειμένου να εγγυηθούν ότι στο μέρος αυτό μπορεί να τηρηθεί το γράμμα του γερμανικού νόμου που προβλέπει ότι ένας άρρωστος άνθρωπος απελαύνεται μόνο σε χώρα όπου μπορεί να συνεχίσει τη θεραπεία του. Οι επαγγελματικές αυτές συμπεριφορές έχουν βρεθεί στο στόχαστρο χάρη στην καμπάνια του δικτύου 'Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος'". 

Και η λεγόμενη κοινή γνώμη; "Τα μηνύματα είναι και πάλι θετικά", τονίζουν οι συνομιλητές μας. "Ολο και περισσότεροι πολίτες εκφράζουν την απέχθειά τους για τις απελάσεις και δείχνουν εξοργισμένοι με την πρακτική των αεροπορικών εταιρειών. Βοηθά σε αυτό και ο τρόπος που έχουμε επιλέξει να δημοσιοποιήσουμε τις θέσεις μας, η προσπάθειά μας να τις παρουσιάσουμε με κέφι, φαντασία και -γιατί όχι;- με χιούμορ. Ο κόσμος αντιδρά θετικά στις νέες αυτές μορφές αγώνα. Στο αεροδρόμιο του Αμβούργου πήρε με ευχαρίστηση την πλαστική μας τσάντα και άκουσε προσεκτικά τους ακτιβιστές που, παριστάνοντας τους μετόχους, μοίρασαν ένα γράμμα στο οποίο ζητούσαμε να σταματήσει η Λουφτχάνσα τις απελάσεις γιατί με τον τρόπο αυτό πέφτει η αξία των μετοχών της... Στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης υπάρχει ένας ειδικός χώρος όπου κρατούνται έγκλειστοι άνθρωποι που ζητούν άσυλο. Μπορεί να μείνουν εκεί ακόμη και οκτώ μήνες μέχρι να έρθει η ώρα της απέλασής τους. Καθώς το σύστημα αυτό τείνει να επεκταθεί και σε άλλα γερμανικά αεροδρόμια, το συγκεκριμένο κτίριο είναι ένας από τους επόμενους στόχους της καμπάνιας μας. Εχουμε σκοπό να εγκαταστήσουμε εκεί το κάμπινγκ που οργανώνουμε κάθε καλοκαίρι σε κάποιο σημείο των συνόρων". 

Θάνατος στον αέρα

Μία από τις σημαντικότερες πτυχές της καμπάνιας κατά των απελάσεων συνίσταται στην ενημέρωση του κόσμου για ζητήματα που οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν κάθε συμφέρον να κρατήσουν στο σκοτάδι. Εγινε έτσι γνωστό ότι το αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής μεταναστευτικής πολιτικής είναι περισσότεροι από 2.000 νεκροί από το 1993 ως σήμερα. Οι άνθρωποι αυτοί ζήτησαν μια καλύτερη ζωή σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα και αντ' αυτού πνίγηκαν, πέθαναν από ασφυξία, κακοποιήθηκαν μέχρι θανάτου σε ρατσιστικά πογκρόμ, δολοφονήθηκαν από αστυνομικούς ή αυτοκτόνησαν από απελπισία. Στο κλίμα αυτό, η συνεργασία των αεροπορικών εταιρειών με τις αρχές έχει από καιρό καταγγελθεί ως σκανδαλώδης, γεγονός που σε ορισμένες περιπτώσεις έχει ήδη οδηγήσει στην αναθεώρηση της πολιτικής των ευρωπαϊκών αερομεταφορέων: Η δολοφονία της Νιγηριανής Σεμίρα Αντάμου το φθινόπωρο του 1998 στο Βέλγιο (την ώρα της απογείωσης, αστυνομικοί έπνιξαν με μαξιλάρι τη νεαρή γυναίκα που αντιστεκόταν στην απέλασή της στο Λάγος) προκάλεσε σάλο που οδήγησε στην παραίτηση του υπουργού Εσωτερικών. Αντίστοιχες υπήρξαν οι αντιδράσεις στην Αυστρία, όταν τον Μάιο του 1999 πέθανε επίσης από ασφυξία ο Νιγηριανός Μάρκους Ομοφούμα την ώρα που απογειωνόταν το αεροπλάνο που θα τον μετέφερε από τη Βιένη στη Σόφια. Σε δύσκολη θέση βρέθηκε την ίδια εποχή και η Σουισέρ με το θάνατο του Παλαιστίνιου Χαλέντ Αμπουζαριφέχ (Μάρτιος 1999), με αποτέλεσμα το προσωπικό της να αποφασίσει να μη συνεργεί πλέον σε βίαιες απελάσεις. Αρκετές ευρωπαϊκές αεροπορικές εταιρείες αναγκάστηκαν έτσι σταδιακά να αλλάξουν την τακτική τους απέναντι στις απελάσεις. Η ολλανδική Μάρτιν Ερ υπήρξε η πρώτη που, εμμέσως πλην σαφώς, δήλωσε αποφασισμένη να εγκαταλείψει τη βρομοδουλειά. Την ακολούθησε η Σαμπένα, ύστερα από τη δολοφονία της Σεμίρα Αντάμου. Αλλά και η ΚLM και η Ερ-Φρανς προσπαθούν από καιρό να βελτιώσουν την εικόνα τους προκειμένου να διασκεδαστούν οι εναντίον τους κινητοποιήσεις. Ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ, καθώς στο στόχαστρο όσων παλεύουν για την κατάργηση των βίαιων απελάσεων βρίσκονται και άλλες, ελάσσονες, εταιρείες (Σιμπίρια, Ερ-Αφρίκ κ.λπ.). 

Στις 9 Μαΐου 1999, η εξέλιξη μιας απέλασης σε πτήση της Σουισέρ με προορισμό το Καμερούν δίνει κουράγιο στους ευρωπαίους ακτιβιστές. Ελβετοί αστυνομικοί έχουν μεταφέρει έναν Κονγκολέζο πρόσφυγα στο πίσω μέρος της καμπίνας και τον καλύπτουν από τα βλέμματα των συνεπιβατών του με μια κουρτίνα. Του έχουν φορέσει χειροπέδες, του έχουν δέσει τα πόδια με σκοινί και του έχουν φράξει το στόμα με επίδεσμο. Κάποια στιγμή του αφαιρούν για ένα δευτερόλεπτο τον επίδεσμο και ο άνθρωπος προλαβαίνει να φωνάξει βοήθεια. Είκοσι περίπου επιβάτες, οι περισσότεροι συμπατριώτες του, σπεύδουν κοντά του. Σκίζουν την κουρτίνα και αναγκάζουν τους φρουρούς να απομακρυνθούν. Σε επικοινωνία τους με τον πιλότο, οι τοπικές αρχές αποφασίζουν να μην επιτρέψουν τη διενέργεια της πτήσης προτού ο προς απέλαση πρόσφυγας επιστρέψει σώος στη Ζυρίχη. Εκεί αφήνεται ελεύθερος, καθώς είχε εκπνεύσει το νόμιμο διάστημα της κράτησής του. Το επεισόδιο αυτό και ο θάνατος του Παλαιστίνιου που προαναφέρθηκε οδηγούν την εταιρεία να αποφασίσει ότι στο εξής δεν πρόκειται να δέχεται επιβάτες που δεν θα ταξιδεύουν με τη θέλησή τους.

Διαψεύσεις και τελεσίγραφα

Με διάφορους τρόπους προσπαθεί στο μεταξύ να αντιδράσει η Λουφτχάνσα στην εκστρατεία "αμαύρωσης" του γοήτρου της. Δύο μόλις εβδομάδες μετά την έναρξη της καμπάνιας, και καθώς γινόταν ευρέως γνωστό ότι η εταιρεία ευθύνεται για μεγάλο ποσοστό των (κατά τα επίσημα στοιχεία) 32.922 απελάσεων το 1999, η Λουφτχάνσα εξέδωσε ανακοίνωση (13/4/2000) στην οποία διατεινόταν ότι από τον Ιούνιο του 1999 έχει σταματήσει να δέχεται βίαιες απελάσεις στις πτήσεις της. Η διάψευση θα ερχόταν με τον πιο ρητό τρόπο λίγες ημέρες αργότερα: Στις 13 Μαρτίου 2000, γάλλοι αστυνομικοί οδήγησαν με τη βία έναν Αφρικανό στην πτήση της Λουφτχάνσα 4115 από Παρίσι προς Βερολίνο. Ο άνθρωπος ούρλιαζε, οι επιβάτες διαμαρτύρονταν έντονα, αλλά το πλήρωμα παρακολουθούσε τη σκηνή με απάθεια. Χρειάστηκε να μεσολαβήσει ο πανεπιστημιακός Κλάους-Γκερντ Γκίζεν που ταξίδευε τυχαία με την ίδια πτήση, και συγκεκριμένα να απειλήσει τον πιλότο με τις νομικές συνέπειες της στάσης του, για να αποφασίσει το πλήρωμα να εμποδίσει την απέλαση.

Είναι προφανές ότι οι αεροπορικές εταιρείες δύσκολα αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την επικερδή επιχείρηση των απελάσεων που τους εξασφαλίζει δεκάδες χιλιάδες εισιτήρια το χρόνο. Ετσι, υποκριτικό θεωρούν οι υπεύθυνοι του δικτύου "Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος" και τον ισχυρισμό της Λουφτχάνσα ότι δεν πρόκειται να δέχεται επιβάτες που θα βρίσκονται υπό την επήρεια φαρμάκων ή θα φέρουν κράνος στο κεφάλι. "Και τι γίνεται με τις χειροπέδες, το δέσιμο των ποδιών και όλα τα άλλα μέσα καταναγκασμού που έχουν στη διάθεσή τους οι συνοριακοί φρουροί;", αναρωτιέται ρητορικά ο εκπρόσωπος του δικτύου Γιαν Χόφμαν. 

Δεν περιορίζεται, ωστόσο, στην άμυνα η τακτική της γερμανικής αεροπορικής εταιρείας. Στις 18 του περασμένου Οκτωβρίου έληξε το τελεσίγραφο που είχε ορίσει μέσω των δικηγόρων της προκειμένου να αποσυρθεί η εμπνευσμένη από την εναντίον της καμπάνια έκθεση αφίσας που περιοδεύει τη Γερμανία και διαθέτει και ειδική ιστοσελίδα στο Διαδίκτυο. Η εταιρεία απειλεί με τεράστια πρόστιμα για παραποίηση του λογότυπού της και για συσχετισμό της με ακροδεξιές και εθνικοσοσιαλιστές πρακτικές. Από την πλευρά τους, οι άνθρωποι του δικτύου μιλούν για απόπειρα λογοκρισίας, δηλώνουν ότι δεν θα υποχωρήσουν και πληροφορούν ότι δεκάδες ιστοσελίδες σε όλο τον κόσμο έχουν ζητήσει να φιλοξενήσουν την έκθεση. 

Ούτως ή άλλως, οι εξελίξεις δεν είναι τόσο ευοίωνες για τη Λουφτχάνσα. Μετά την άκαρπη συνάντηση του υπευθύνου της Γίργκεν Βέμπερ με τον υπουργό Εσωτερικών Οτο Σίλι, όπου αποφασίστηκε η συγκρότηση επιτροπής μελέτης του προβλήματος (!), οι πρόσφατες αποφάσεις συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων που εμπλέκονται στην υπόθεση δείχνουν ότι οι βίαιες απελάσεις θα γίνουν πολύ πιο δύσκολες στο μέλλον. Πράγματι, κατά των απελάσεων εκφράστηκαν πρόσφατα τόσο τα σωματεία δημόσιων μεταφορών (OTV, DAG) καλώντας τα μέλη τους να μη συμμετέχουν στις απελάσεις της Λουφτχάνσα, όσο και το σωματείο πιλότων "Κόκπιτ". Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση των πιλότων, η δικαιοδοσία των οποίων βρίσκεται αυτή την εποχή 

στο επίκεντρο μιας έντονης συζήτησης μεταξύ νομικών: φέρουν ή όχι οι πιλότοι την τελική ευθύνη για κάθε βίαιη πράξη που διενεργείται στο εσωτερικό του αεροσκάφους; Καθώς η διεθνής πρακτική θεωρεί τον πιλότο υπεύθυνο για ό,τι συμβεί στο αεροπλάνο την ώρα της πτήσης, τη στιγμή αυτή δικάζονται δύο πιλότοι στην Αυστρία και το Βέλγιο για τον τραυματισμό δύο προσφύγων από αστυνομικούς. Οι δικηγόροι των αστυνομικών υπερασπίζονται τους πελάτες τους ισχυριζόμενοι ότι ο πραγματικά ένοχος για μια εγκληματική πράξη μέσα στο αεροπλάνο είναι ο πιλότος. Την ίδια στιγμή, ματαίως επιχειρεί το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών να υποστηρίξει νομικά τη δυνατότητα του πιλότου να "μεταβιβάζει" μέρος της εξουσίας του στους συνοδούς αστυνομικούς. Ακόμη και αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν, αντιτείνουν ειδικευμένοι νομικοί, δεν θα μπορούσε να ισχύσει πέρα από τα σύνορα της χώρας, οπότε οι αστυνομικοί χάνουν κάθε αρμοδιότητα και δεν διαφέρουν πλέον στο παραμικρό από τους υπόλοιπους επιβάτες. 

Αν το προσωπικό εδάφους αρνείται να συμπράξει, αν οι πιλότοι και το πλήρωμα αντιδρούν, καιρός να μάθουν και οι καθημερινοί επιβάτες ότι έχουν κάθε δικαίωμα να αντισταθούν στη βία που έρχεται να θρονιαστεί στο διπλανό κάθισμα: "Αν παρατηρήσετε κάτι ύποπτο, μη διστάσετε να αναμιχθείτε", προτρέπει το δίκτυο "Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος". "Διαμαρτυρηθείτε με όλη τη δύναμη της φωνής σας. Μην υπακούσετε στην εντολή να κάτσετε και να προσδεθείτε. Ζητήστε από το πλήρωμα και τον πιλότο να πάρουν θέση. Φωνάξτε για την καταπάτηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Απειλήστε με μποϊκοτάζ. Δώστε την είδηση στη δημοσιότητα και στείλετε επιστολές διαμαρτυρίας στη διεύθυνση της εταιρείας".

(Ελευθεροτυπία, 14/1/2001)

 

www.iospress.gr                                   ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ