ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ

Πριν χτιστεί

1.   2.   


Τα κομπρεσέρ άρχισαν να δουλεύουν στην ανασκαφή. Τα αρχαία μετατοπίζονται για να δώσουν τη θέση τους στο μουσείο της Ακρόπολης. Και ο Βενιζέλος του 2002 ετοιμάζεται να θεμελιώσει αυτό που δεν τόλμησε ο Βενιζέλος του 1930. 

 

Τελικά το περιβόητο «νέο μουσείο της Ακρόπολης» άρχισε να χτίζεται. Ή μάλλον, άρχισαν να εκτοπίζονται τα ενοχλητικά «αρχαία» που εμποδίζουν την υλοποίηση του νέου «τάματος» του Εθνους: 

Στην αρχή της βδομάδας μπήκαν τα πρώτα μηχανήματα στον αρχαιολογικό χώρο και ξεκίνησαν να σκάβουν -και να καταστρέφουν φυσικά- εκτεταμένες περιοχές της ανασκαφής στο οικοδομικό τετράγωνο Μακρυγιάννη (Δ. Αρεοπαγίτου, Μακρυγιάννη, Χατζηχρήστου και Μητσαίων).

Προηγήθηκε η πρωθυπουργική «ευλογία»: Κατά την επίσκεψή του στην Ακρόπολη, ο Κ. Σημίτης έσκυψε κάποια στιγμή από το βράχο και τότε του υπέδειξε ο πρόεδρος του Οργανισμού Ανέγερσης του Νέου Μουσείου Ακρόπολης Δημήτρης Παντερμαλής το χώρο που προορίζεται για τη δημιουργία του νέου μουσείου.

Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) συνεδρίασε την προηγούμενη Παρασκευή και ενέκρινε ομοφώνως την προμελέτη των Μπερνάρ Τσουμί και Μιχάλη Φωτιάδη, θεώρησε «επιτυχή» τον τρόπο θεμελίωσης του κτιρίου και έδωσε το πράσινο φως για τη σύνταξη της οριστικής μελέτης. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον κ. Παντερμαλή, ισχύει το χρονοδιάγραμμα για την ολοκλήρωση του μουσείου έως την άνοιξη του 2004.

Για την υπόθεση του μουσείου γράψαμε πρόσφατα (10/3/2002). Φιλοξενήσαμε τις απόψεις της Κίνησης Πολιτών για την Αποτροπή της Κατασκευής του Νέου Μουσείου στη θέση Μακρυγιάννη και προβάλαμε τις ενστάσεις των σημαντικότερων σύγχρονων ελλήνων αρχιτεκτόνων -κυρίως του Αρη Κωνσταντινίδη- αλλά και εκπροσώπων του διεθνούς αρχιτεκτονικού κόσμου, οι οποίοι εγγράφως είχαν απευθυνθεί στον έλληνα υπουργό Πολιτισμού, ζητώντας να επανεξεταστεί η υπόθεση. Στην επιστολή εκείνη, μάλιστα, φέρεται ως συνυπογράφων και ο σημερινός ανάδοχος του έργου, ο γνωστός αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί.

Κοινός τόπος όλων αυτών των αντιρρήσεων είναι ότι το οικοδομικό τετράγωνο που έχει οριστεί είναι εντελώς ακατάλληλο. Στις αρχικές και προφανείς ενστάσεις που αναφέρονται στην ακαταλληλότητα για λόγους πολεοδομικούς, συγκοινωνιακούς, αισθητικούς και ιστορικούς, προστέθηκε η αποκάλυψη σημαντικών αρχαιοτήτων, οι οποίες δεν πρέπει να καταστραφούν. 

Από την άλλη μεριά, ο μόνος λόγος που συνηγορεί σ' αυτή την ακατανόητη (μετά τρεις αποτυχημένους διαγωνισμούς) επιμονή, είναι η γνωστή καραμέλα της διπλής «εθνικής ιδέας». Συνδυάζεται δηλαδή η ανέγερση του μουσείου με το ορόσημο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και με την ευχή να επιστραφούν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.

Πρόκειται για μια διπλή εθνική αυταπάτη, αν δεν πρόκειται για απλή απάτη. Ενα παρόμοιο έργο δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί κάτω από τέτοια ασφυκτικά χρονικά περιθώρια, λές και επρόκειτο για το γήπεδο του σοφτ-μπολ.

Οσο για την επιστροφή των Μαρμάρων, δεν υπάρχει τίποτα που να δικαιολογεί την αισιοδοξία των υπευθύνων. Το αντίθετο μάλιστα.

Στοιχειωμένο οικόπεδο

Σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες, η χωροθέτηση του μουσείου της Ακρόπολης στο οικοδομικό τετράγωνο Μακρυγιάννη οφείλεται σε μεταπολιτευτική έμπνευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Οπως αναφέρει η Ελσα Παπαδημητρίου στη Βουλή, «ήταν ιδέα και πρόταση του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του υπουργού Πολιτισμού Τρυπάνη, οι οποίοι και μεσολάβησαν για την απόκτηση από το υπουργείο Πολιτισμού του Γηπέδου Μακρυγιάννη με ανταλλαγή περιουσίας του Μετοχικού Ταμείου Χωροφυλακής» (15/11/1999).

*Γνωρίζουμε ότι παρόμοιες εμπνεύσεις του Καραμανλή έχουν στοιχίσει πολλά στην Αθήνα. Οπως, για παράδειγμα, η ιδέα του Πολιτιστικού Κέντρου στη συμβολή Βασιλίσσης Σοφίας και Βασιλέως Κωνσταντίνου, από το οποίο έχει μείνει μόνο μια τρύπα, στη θέση των γκρεμισμένων στρατιωτικών πολυκατοικιών.

*Με παρόμοιο τρόπο πριν από 70 χρόνια είχε χωροθετηθεί σ' αυτό το ίδιο ακριβώς οικοδομικό τετράγωνο ένα άλλο ογκώδες δημόσιο κτίριο, το Δικαστικό Μέγαρο. Η έμπνευση ανήκε τότε στον Ελευθέριο Βενιζέλο και τα σχέδια οφείλονταν στον γνωστό αρχιτέκτονα Αλέξανδρο Νικολούδη. 

* Ο Νικολούδης είχε κερδίσει τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για το Δικαστικό Μέγαρο το 1912. Ομως τότε είχε προσδιοριστεί ως θέση ανέγερσης ο χώρος των Στρατώνων Πυροβολικού, στη συμβολή της Βασιλίσσης Σοφίας με τη Ριζάρη.

* Οι πόλεμοι που ακολούθησαν ματαίωσαν την ανέγερση. Στη θέση αυτή χτίστηκε το 1924 η Στρατιωτική Λέσχη (Σαρόγλειο) με σχέδια του ίδιου του Νικολούδη.

* Οταν, λοιπόν, ο Βενιζέλος θυμήθηκε το 1930 το Δικαστικό Μέγαρο, η θέση ήταν κατειλημμένη. Βενιζέλος και Νικολούδης συμφώνησαν να μετατεθεί το Μέγαρο στο χώρο του Στρατιωτικού Νοσοκομείου (κτίριο Βάιλερ) στου Μακρυγιάννη. 

* Τότε διαπιστώθηκε ότι ο όγκος και το ύψος του κτιρίου θα προξενούσαν ανεπανόρθωτη ζημιά στο τοπίο της Ακρόπολης, επεμβαίνοντας στην αισθητική του Ιερού Βράχου. Ενα κτίριο που είχε σχεδιαστεί για έναν άλλο, ελεύθερο, χώρο, ήταν εντελώς ακατάλληλο για το χώρο.

* Προκλήθηκε πραγματικό σκάνδαλο στους πνευματικούς και καλλιτεχνικούς κύκλους της Αθήνας, που γρήγορα ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα. Σημαντικό ρόλο στην κίνηση αποτροπής αυτού του έργου έπαιξε ο διάσημος γάλλος αρχιτέκτονας Ερνέστ Εμπράρ, ο οποίος δίδασκε στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Πολυτεχνείου και είχε θέση συμβούλου της κυβέρνησης σε αρχιτεκτονικά θέματα.

* Ο Εμπράρ υπέβαλε λεπτομερή έκθεση στον Βενιζέλο, αλλά εκείνος ήταν αμετάπειστος. Υποχρεώθηκε λοιπόν ο Εμπράρ να ταξιδέψει στο Παρίσι και να ενημερώσει τους καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών. 

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε το άρθρο του Εμπράρ στο αγγλικό περιοδικό «The Architect and Building News». Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύτηκε στον ελληνικό τύπο με τον τίτλο «Ενα σκάνδαλον ασχήμιας. Αφ' ου ημείς τας καταστρέφομεν, ας σώσουν τας Αθήνας οι ξένοι». Το χαρακτηριστικό απόσπασμα που ακολουθεί (σε μετάφραση της εποχής) είναι ενδεικτικό για την επικαιρότητα των επιχειρημάτων του Εμπράρ:

«Είναι δύσκολον να συλλάβη τις πώς μία τοιαύτη πρότασις έφθασε να εξετασθή σοβαρώς. Εν τούτοις, παρά τας διαμαρτυρίας των μάλλον φωτισμένων πολιτών των Αθηνών και πολλών ξένων, οι οποίοι έχουν νοιώσει την ομορφιάν της πόλεως, εν απολύτω καλή πίστει φαντάζονται ότι η ομορφιά αυτή δύναται να επαυξηθή διά της ανεγέρσεως παρά την Ακρόπολιν και παραπλεύρως του θεάτρου του Διονύσου ενός γιγαντιαίου δικαστικού μεγάρου. Μεγαλύτερον του των Βρυξελλών, το μέγαρον τούτο θα ύψωνε τον θρασύν τρούλλον του εις ύψος 230 ποδών υπέρ την επιφάνειαν του εδάφους, εις επίπεδον δηλαδή υψηλότερον από τον θριγκόν του Παρθενώνος, και ούτως από πολλών απόψεων θα εδέσποζε της Ακροπόλεως και θα κατέστρεφε την πατροπαράδοτον εικόνα αυτού του κέντρου της πόλεως των Αθηνών, το οποίον εσεβάσθη ο χρόνος... Η τοποθέτησις ενός κτιρίου αυτού του όγκου, καλύπτοντος έκτασιν 400Χ300 ποδών, ως ήδη προτείνεται, εγγύτατα προς τα ιερά εκείνα ερείπια, όπου η ηρεμία και η σιγή αποτελούν φόρον τιμής, τον οποίον όλοι οι πολιτισμένοι άνθρωποι αποτίουν εις τα μεγάλα αριστοτεχνήματα του παρελθόντος, είναι σφάλμα, το οποίον ουδείς λόγος, οσονδήποτε ευλογοφανής, δύναται να δικαιολόγηση. Είναι πράγματι παράδοξον να βλέπη τις πώς, επί των ημερών μας, τα σπουδαιότερα ζητήματα, άτινα απαιτούν τας μεγαλυτέρας τεχνικάς γνώσεις και καλλιτεχνικήν κρίσιν, θεωρούνται ως επιδεκτικά προχείρου λύσεως (...) προκειμένου περί ζητημάτων αρχιτεκτονικού σχεδίου ή πολεοδομίας, τα οποία απαιτούν μακράν μελέτην και μεγάλην πείραν, ο καθείς είναι έτοιμος να δώση γνώμην και να την θεωρήση ως έχουσαν ίσον βάρος προς την γνώμην του πεπειραμένου. Το αποτέλεσμα είναι ως αυτό που βλέπομεν εις την περί ης πρόκειται πρότασιν και βλέπομεν εις την μεγάλην πόλιν των Αθηνών, εσχεδιασμένην υπό συνθήκας παρεχούσας περίσσειαν ανοικτού χώρου, αυτό το σχέδιον τοποθετήσεως ενός πελωρίου και αλαζονικού κτιρίου πολύ κοντά εις ένα ιστορικόν συγκρότημα, το οποίον απαιτεί σθεναρώς την μεγαλυτέραν δυνατήν απομόνωσιν από αλλόκοτα μοντέρνα κατασκευάσματα.

»Η εκλεγείσα τοποθεσία ουδέν παρουσιάζει πλεονέκτημα, είναι δ' εύκολον να οραματισθώμεν τα άτοπα μιας τοιαύτης θέσεως. Φαντασθήτε την κυκλοφορίαν αναρίθμητων αυτοκινήτων, την οσμήν της βενζίνης καί την γενικήν ενόχλησιν της τροχαίας κινήσεως εις την άμεσον γειτονίαν της Ακροπόλεως. Προς τούτοις, η μελετωμένη οδός προς το μέγαρον θα χειροτερεύση απλώς τα πράγματα και θα ήτο, αφ' ενός, δαπανηρά υπό έποψιν κατασκευής και, αφ' ετέρου, εν δυσαρμονία προς το περιβάλλον της Ακροπόλεως.

»Δεν πρέπει να παραβλέπη κανείς το γεγονός ότι, δεδομένου ότι το προτεινόμενον κτίριον θα ευρίσκετο ακριβώς αντίκρυ εις το αρχαίον θέατρον, ουδείς θα ηδύνατο να καθήση ήρεμος εκεί και να στοχασθή επί των αριστουργημάτων του Αισχύλου, του Σοφοκλέους, του Ευριπίδου και του Αριστοφάνους, χωρίς να διαταράσσεται από το τεράστιον αυτό εμπόδιον της θέας. Ας ελπίσωμεν ότι εις το Αστυ του Περικλέους η ορθοφροσύνη θα επικρατήση πάλιν και ότι μία των άλλων τοποθεσιών των προτεινομένων διά το δικαστικόν μέγαρον θα προτιμηθή εν τέλει αυτής, η οποία είναι αναντιρρήτως η χειρότερα που ήτο δυνατόν να εκλεγή. Το σχέδιον του αρχιτέκτονος κ. Νικολούδη είναι αξιοπρεπές και θα έκαμνε καλήν εντύπωσιν με περίσσειαν χώρου γύρω του. Αλλά τοποθετούμενον εγγύτατα προς το συγκρότημα της Ακροπόλεως, κανένα μεγάλο κτίριον, οσονδήποτε και αν είναι καλοσχεδιασμένον, δεν θα ήτο άλλο, παρά καταστροφή».

* Με προσωπική του επιστολή προς τον Βενιζέλο, ο Εμπράρ ανέφερε όλα τα επιχειρήματά του, και τα συνόδευε με φωτογραφία της Ακρόπολης συσχετισμένη με το σχεδιαζόμενο Μέγαρο. Η επιστολή συνόψιζε τις απόψεις του πνευματικού κόσμου της εποχής: «Γιατί να διακινδυνεύσωμεν να καταστρέψωμεν ένα τοπίον, το οποίον θεωρείται ως ένα από τα τελειότερα αριστουργήματα του κόσμου;». 

* Η διεθνής εκστρατεία είχε τεράστια επιτυχία. Με ψηφίσματά τους προς την ελληνική κυβέρνηση οι σημαντικότεροι διεθνείς πολιτιστικοί οργανισμοί (η Γαλλική Ακαδημία Καλών Τεχνών, η Ακαδημία Επιγραφών και Γραμμάτων, η Αγγλική Ακαδημία Καλών Τεχνών, ο Σύλλογος Γερμανών Αρχιτεκτόνων) απαίτησαν τη ματαίωση των «βέβηλων» σχεδίων.

* Τα σχετικά δημοσιεύματα κατέκλυσαν τον ευρωπαϊκό, τον αμερικανικό και τον ελληνικό τύπο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την ιδέα. Τότε έγινε η πρόταση να κτισθεί στη θέση αυτή νέο Μουσείο, να κατεδαφιστεί το Μουσείο της οδού Πατησίων και να τοποθετηθεί εκεί το Δικαστικό.

* Ομως ο Βενιζέλος δεν ήθελε να ακούσει τίποτα πλέον για μεγάλα κτίρια, για μουσεία και μέγαρα. Οπως γράφει ο Μπίρης, «βαθύτατα επηρεασμένος από την ήτταν του εις την πρώτην φάσιν του ζητήματος, δεν ηθέλησεν ν' ασχοληθή πλέον με αυτό, ούτε με οιονδήποτε άλλο ζήτημα των Αθηνών». 

Μπορεί κανείς να πει ότι η αναλογία είναι άδικη, εφόσον το σχεδιαζόμενο τότε Δικαστικό Μέγαρο ήταν ψηλότερο του υπό ανέγερση μουσείου. Ομως αυτό ισχύει μόνο για τον τρούλο του. Το κυρίως κτίριο ήταν χαμηλότερο από το σχέδιο του Τσουμί που υιοθετήθηκε στον τελευταίο διαγωνισμό. Αυτά τα γνωρίζει και ο Οργανισμός Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης αλλά και οι διαγωνιζόμενοι. Στις μακέτες των προτάσεων που εκτέθηκαν στο κτίριο Βάιλερ ήταν ορατή η προσπάθεια να κρυφτεί ο πραγματικός όγκος του μουσείου, σε σχέση με την Ακρόπολη.

Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό ότι κάθε φορά που γινόταν διαγωνισμός για το μουσείο, από το 1977 έως το 2001, δινόταν όλο και μεγαλύτερο ύψος στους διαγωνιζόμενους, με αποκορύφωμα τον τελευταίο διαγωνισμό, ο οποίος επιτρέπει να υψωθεί το κτίριο περίπου είκοσι μέτρα πάνω από τις πολυκατοικίες της οδού Χατζηχρήστου. Ηδη από το Νοέμβριο του 1998 το ΠΑΣΟΚ είχε περάσει -με τη σύμφωνη γνώμη της Νέας Δημοκρατίας- από τη Βουλή τροπολογία, με την οποία επιτρέπεται εν λευκώ για το Μουσείο κάθε παρέκκλιση από τις ισχύουσες διατάξεις του ΓΟΚ. 

Υπόθεση Βενιζέλων

Από την άλλη πλευρά, το 1930 υπήρχε η δυνατότητα να περιστοιχίζεται το Δικαστικό Μέγαρο από μεγάλες λεωφόρους και πλατεία, πράγμα που βέβαια δεν έχει καμιά σχέση με το σημερινό στρίμωγμα του υπό ανέγερση μουσείου σε έναν τυφλό χώρο ανάμεσα σε πολυκατοικίες και στενούς δρόμους.

Αυτή η παλιά ιστορία είναι διδακτική. Η πόλη εξελίσσεται όχι μόνο με βάση τις αυθαίρετες εμπνεύσεις των πολιτικών ηγετών, αλλά και τις αντιδράσεις των ευαίσθητων πολιτών, ακόμα και της διεθνούς κοινής γνώμης. Υπάρχει όμως καιρός; Ηδη έχουμε κάποια μικρά δείγματα ότι σπάει η μονολιθική βεβαιότητα των υποστηρικτών του νέου μουσείου. Ο μηχανικός Νίκος Φυντικάκης, εκπρόσωπος του Τεχνικού Επιμελητηρίου στον διαγωνισμό για το μουσείο, απέστειλε πριν από λίγες μέρες επιστολή στον πρόεδρο του Οργανισμού Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης, ζητώντας να υπάρξει δημόσια συζήτηση, «διάλογος και κριτική της κρίσης και των κριτών». Μεταξύ των επιχειρημάτων που προβάλλει ο κ. Φυντικάκης είναι και το δημοσίευμα του «Ιού» της 10ης Μαρτίου.

Η συζήτηση αυτή είναι ανειλημμένη υποχρέωση του προέδρου του ΟΑΝΜΑ: «Σας υπενθυμίζω κύριε πρόεδρε», γράφει ο εκπρόσωπος του ΤΕΕ, «την προσωπική σας υπόσχεση σ' εμένα, ως εκπροσώπου του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος στην Κριτική Επιτροπή, τόσο κατά την προκήρυξη του Διαγωνισμού, όσο και κατά τη διαδικασία της κρίσης, αλλά και αμέσως μετά, ότι θα προχωρήσετε στην οργάνωση αυτής της συζήτησης-διαλόγου, για την κριτική της κρίσης και των κριτών του Διαγωνισμού για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης». 

Εστω και αυτή την τελευταία ώρα, μέσα από το διάλογο και την ανταλλαγή απόψεων, μπορεί λοιπόν να επαναληφθεί η ευτυχής κατάληξη του 1930. Γνωρίζουμε βέβαια ότι τον σημερινό υπουργό Πολιτισμού συνδέει με τον «Εθνάρχη» του 1930 μια απλή συνωνυμία, αλλά ίσως ο νέος Βενιζέλος να διδάσκεται από την πολιτεία του παλιού Βενιζέλου. Αυτή τη φορά ελπίζουμε να μη χρειαστεί η παρέμβαση της Γαλλικής (ή και οποιασδήποτε άλλης) Ακαδημίας. 

* Ο τίτλος «Πριν χτισθεί» του σημερινού δημοσιεύματος παραπέμπει στο ιστορικό κείμενο «Πριν καούν», που έγραψε ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης το 1921, υπερασπιζόμενος τα αναγνωστικά της δημοτικής, που είχαν καταδικαστεί στην πυρά από την εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση.




Για την Ακρόπολη (1930)

«Η Γαλλική Ακαδημία Καλών Τεχνών, πληροφορηθείσα ότι το βάρβαρο σχέδιο ανέγερσης του Δικαστικού Μεγάρου κοντά στην Ακρόπολη όχι μόνο δεν έχει εγκαταλειφθεί αλλά συζητιέται ακόμα με τις ευλογίες του κυρίου Βενιζέλου, διαμαρτύρεται για δεύτερη φορά και ζητάει στο όνομα του πολιτισμού να αποτραπεί η ασέβεια αυτή.

Το πόσο υποβαθμίζει την κυβέρνηση μιας χώρας το γεγονός ότι σεβαστοί θεσμοί, όπως η εν λόγω Ακαδημία, υποχρεώνονται να διαμαρτύρονται ενάντια στις προθέσεις της μόνο η κυβέρνηση αυτή αδυνατεί να καταλάβει και να αισθανθεί.

Είναι περιττό να διευκρινιστεί ότι λέγοντας κυβέρνηση εννοούμε τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος σ' αυτή την υπόθεση -όπως και σ' όλες τις άλλες- δεν ακούει κανέναν και δεν συμβουλεύεται κανέναν από τους πολιτικούς του συνεργάτες και ο οποίος έχει εκφράσει εδώ και καιρό τις αναπαλαιωμένες θεωρίες περί θέας προς τη Γλυφάδα και τα λοιπά.

Επιτέλους, λοιπόν, ούτε η Ακρόπολη είναι ιδιοκτησία του κ. Βενιζέλου ούτε ο πολιτισμός μιας χώρας επιτρέπεται να στραπατσάρεται από το πολιτιστικό επίπεδο των κυβερνήσεών της.

Και το Δικαστικό Μέγαρο δεν πρέπει επ' ουδενί να χτιστεί κοντά στην Ακρόπολη, μόνο και μόνο επειδή έτσι το απαιτεί η ανάγκη υπερτίμησης ορισμένων γειτονικών επιπέδων». 


(Χειρόγραφο σχόλιο -μάλλον του Εμπράρ- για την απόπειρα ανέγερσης Δικαστικού Μεγάρου στου Μακρυγιάννη. Το πρωτότυπο είναι στα γαλλικά.)




Για την Ακρόπολη (2002)

«Η Κίνηση Πολιτών για την Αποτροπή της Κατασκευής του Νέου Μουσείου Ακρόπολης στη θέση Μακρυγιάννη, στο Ο.Τ. Μακρυγιάννη - Χατζηχρήστου - Μητσαίων - Διον. Αρεοπαγίτου, πληροφορήθηκε με εξαιρετική έκπληξη ότι εισέβαλαν στον αρχαιολογικό χώρο ισχυρά εκσκαπτικά μηχανήματα (κομπρεσέρ) τα οποία καταστρέφουν, σε εκτεταμένες περιοχές, τα ανευρεθέντα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα.

Η σπουδή με την οποία ενεργεί ο Οργανισμός Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακρόπολης, με την έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) χωρίς την προηγούμενη δημόσια ανακοίνωση της αξίας και της σημασίας των ευρημάτων αυτών, τα οποία παλαιότερα δεν είχε διστάσει να αποδεχθεί ότι είναι εξαιρετικής αξίας, αποτελεί πρόκληση προς το δημόσιο αίσθημα.

Είναι αδιανόητο, τέτοιες ενέργειες να πραγματοποιούνται κατά τόσο αυθαίρετο τρόπο και να προκαλούν και την ελληνική αλλά και τη διεθνή κοινή γνώμη προσβάλλοντας κατάφωρα τα σημαντικότατα αυτά στοιχεία της πολιτισμικής κληρονομιάς.

Εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία μας για την αυθαιρεσία, ζητάμε να σταματήσουν άμεσα οι εργασίες αυτές και επιφυλασσόμαστε για κάθε νόμιμη ενέργεια προς την κατεύθυνση αυτή".


(Ανακοίνωση της Κίνησης Πολιτών, 1/4/2002).

(Ελευθεροτυπία, 7/4/2002)

 

www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ