ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ

 

Το άλλο πρόσωπο του πολέμου

1. / 2.   

Κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ, οι προπαγανδιστές του Πενταγώνου επένδυσαν πολλά στην εικόνα των γυναικών του στρατεύματος. Τώρα έχουν να αντιμετωπίσουν όσους τους κατηγορούν ότι έδωσαν στις γυναίκες πολύ αέρα.

 

Δίχως αμφιβολία, για την αμερικανική στρατιωτική προπαγάνδα υπήρξε η κορυφαία στιγμή του πολέμου: χαρίζοντας το πονεμένο αλλά γεμάτο ευγνωμοσύνη χαμόγελό της στους σωτήρες της, η νεαρή Τζέσικα Λιντς, στρατιωτίνα του 107ου Λόχου Συντήρησης, διαλαλούσε σε όλο τον κόσμο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες τηρούν την υπόσχεσή τους πως δεν πρόκειται να αφήσουν στα νύχια του εχθρού τους αιχμάλωτους "ήρωές" τους - πόσο μάλλον τις "ηρωίδες" τους. Το μήνυμα θα έφτανε σύντομα και στους πιο δύσπιστους χάρη στην απευθείας τηλεοπτική μετάδοση της αερομεταφοράς της τραυματισμένης στρατιωτίνας στη βάση Ραμστάιν της Γερμανίας. Ουδεμία σημασία, αν η ιστορία που αφηγήθηκαν στα μέσα ενημέρωσης οι υπεύθυνοι Τύπου του αμερικανικού στρατηγείου στο Νότιο Ιράκ θύμιζε περισσότερο παραμύθι και λιγότερο πολεμική επιχείρηση διάσωσης αιχμαλώτου πίσω από τις γραμμές του εχθρού. Το παραμύθι ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόταν η αμερικανική προπαγάνδα. Κι αυτό της το πρόσφερε απλόχερα η κακοτυχία της δεκαενιάχρονης Τζέσικα.

Η ιστορία της Τζέσικα 

Οι μέρες πέρασαν, αλλά τα πραγματικά γεγονότα παραμένουν θολά. Ουδείς μπορεί να πει ακόμη με σιγουριά πώς τραυματίστηκε η Τζέσικα Λιντς, πώς αιχμαλωτίστηκε, πώς εντοπίστηκε, πώς απελευθερώθηκε, πόσο σοβαρά είναι τα τραύματά της. Τι νόημα έχουν όμως οι "λεπτομέρειες", όταν οι "καλοί" κατατροπώνουν στο τέλος τους "κακούς" και σώζουν την Κοκκινοσκουφίτσα από το στόμα του λύκου; Ετσι, η πληροφορία ότι όλη η υπόθεση υπήρξε στημένη και ότι η επιχείρηση διάσωσης πραγματοποιήθηκε εκ του ασφαλούς μία ημέρα μετά την αποχώρηση των ιρακινών δυνάμεων από τη Νασιρίγια δεν φάνηκε να εμποδίζει τη διάδοση του μύθου. 

Οπως και να έχει, η κυρίαρχη εκδοχή για τη σωτηρία της Τζέσικα Λιντς αναθέτει πρωταγωνιστικό ρόλο σε έναν τριαντάχρονο ιρακινό δικηγόρο, τον Μοχάμεντ, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ο οποίος φέρεται να μίλησε για την υπόθεση αποκλειστικά στην "Washington Post" και την "USA Today" προτού εξαφανιστεί από προσώπου γης. 

Ο Μοχάμεντ, λοιπόν, πηγαίνοντας μια μέρα να επισκεφθεί τη νοσοκόμα γυναίκα του στο νοσοκομείο Σαντάμ της Νασιρίγια, διαπίστωσε ότι το κτίριο φυλασσόταν αυστηρότερα από κάθε άλλη φορά. Σε σχετική ερώτησή του, φίλος του γιατρός του αποκάλυψε ότι στο νοσοκομείο κρατείται μια βαριά τραυματισμένη Αμερικανίδα. Ο ίδιος γιατρός προθυμοποιήθηκε να τον οδηγήσει έξω από το θάλαμό της, όπου, όλως τυχαίως, ο Μοχάμεντ είδε από το τζάμι της πόρτας κάποιον άκαρδο φενταγίν να τη χτυπά στο πρόσωπο. Η εικόνα αυτή έκανε τον καλό Ιρακινό να αποφασίσει αμέσως να διακινδυνεύσει τη ζωή του και τη ζωή της οικογένειάς του προκειμένου να σώσει την αιχμάλωτη. (Σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα κατόρθωσε να την πλησιάσει και να της ψιθυρίσει να κάνει κουράγιο, ενώ στην απόφασή του να τη βοηθήσει έπαιξε ρόλο ότι οι Ιρακινοί ετοιμάζονταν να την ακρωτηριάσουν, κόβοντάς της το ένα πόδι.) 

Φεύγοντας από το νοσοκομείο, ο Μοχάμεντ περπάτησε μέσα στο σκοτάδι κάμποσα χιλιόμετρα μέχρι που βρήκε κάποια προκεχωρημένη αμερικανική μονάδα, πλησίασε με τα χέρια ψηλά και ενημέρωσε τους Αμερικανούς για την τύχη της συμπατριώτισσάς τους. Εκείνοι του ζήτησαν να επιστρέψει στο νοσοκομείο, να σημειώσει πού ακριβώς κρατείται η αιχμάλωτη και πού βρίσκονται οι φρουροί της και να τους δώσει λεπτομερή χάρτη της περιοχής. Ετσι και έγινε, παρόλο που οι πράκτορες του Σαντάμ εκείνη ακριβώς τη νύχτα λεηλάτησαν το σπίτι του και έκλεψαν το αυτοκίνητό του. Εχοντας στα χέρια τις πληροφορίες και τους χειρόγραφους χάρτες του Μοχάμεντ, οι Αμερικανοί ετοίμασαν τις επόμενες μέρες με απόλυτη μυστικότητα την επιχείρησή τους, φροντίζοντας να μην πέσει τίποτα στην αντίληψη ακόμη και των πιο έμπιστων από τους "ενσωματωμένους" δημοσιογράφους που κυκλοφορούσαν στα πόδια τους. Και την τρίτη νύχτα, την 1η Απριλίου, χίλιοι άνδρες των ειδικών δυνάμεων αναλάμβαναν να διεκπεραιώσουν τη δύσκολη αποστολή. Την ώρα που πεζοναύτες χτυπούσαν για αντιπερισπασμό σε άλλο σημείο της πόλης, ελικόπτερα προσγειώνονταν στην είσοδο του νοσοκομείου και κομάντος εξουδετέρωναν τους 41 φενταγίν-φρουρούς της Τζέσικα Λιντς. "Είμαστε αμερικανοί στρατιώτες", της δήλωσαν πλησιάζοντας το κρεβάτι της. "Είμαι κι εγώ στρατιώτης των ΗΠΑ", υποτίθεται ότι απάντησε περήφανα εκείνη. Το σχέδιο μιλούσε για 45 λεπτά. Δεν χρειάστηκαν περισσότερα από 25. 

Αυτή σε αδρές γραμμές είναι η ιστορία που εμφανίστηκε στα αμερικανικά μίντια. Υπήρξαν και κάποιες άλλες, ελάσσονες, εκδοχές της υπόθεσης, οι οποίες όμως δεν προβλήθηκαν ικανοποιητικά ώστε να απασχολήσουν ιδιαίτερα την κοινή γνώμη της χώρας. Ανάμεσά τους ότι όλες οι πληροφορίες για τον εντοπισμό της Τζέσικα Λιντς συγκεντρώθηκαν από τη CIA ή ότι προήλθαν από έναν Ιρακινό που αποκάλυψε στον Κέρι Σάντερς του NBC, "ενσωματωμένο" στην 8η Μεραρχία Πεζοναυτών, πως μια Αμερικανίδα υφίσταται βασανιστήρια στο νοσοκομείο της Νασιρίγια. 

Η ασάφεια που χαρακτήριζε την επίσημη ενημέρωση για την απελευθέρωση της αιχμάλωτης έμελλε να επικρατήσει και τις επόμενες μέρες, όταν πια η Τζέσικα Λιντς βρισκόταν ασφαλής σε στρατιωτικό νοσοκομείο της Γερμανίας. Ενώ γινόταν γνωστό από τα ιατρικά ανακοινωθέντα ότι έχει χτύπημα στο κεφάλι, πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη και σπασμένα άκρα, γεγονός που επέβαλλε αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις, μυστικότητα συνέχισε να καλύπτει τις συνθήκες του τραυματισμού και τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας της. Πού οφείλονται εντέλει τα τραύματά της; Δέχθηκε σφαίρες, θραύσματα οβίδας ή χτυπήθηκε με μαχαίρι την ώρα της σύλληψης; Μήπως τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας; Οι αντιφατικές δηλώσεις γιατρών και συγγενών επέτειναν τη σύγχυση, ενώ οι γονείς της έσπευδαν να εξηγήσουν στους δημοσιογράφους ότι δεν τη ρώτησαν σχετικά και ότι "θα μας πει όταν νιώσει η ίδια έτοιμη". 

Το πεδίο παρέμενε έτσι ανοιχτό σε δημοσιεύματα που φρόντισαν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στις επιθυμίες των αναγνωστών τους. "Συνέχισε να πυροβολεί και μετά τον πολλαπλό τραυματισμό της από σφαίρες, κι ας έβλεπε τους συμπολεμιστές της να πέφτουν νεκροί", έγραψε σχετικά η "Washington Post", αναφερόμενη σε δηλώσεις ανώνυμου αξιωματούχου. "Ηταν αποφασισμένη να πολεμήσει μέχρι θανάτου. Δεν ήθελε να πέσει ζωντανή στα χέρια τους. Κι όταν οι Ιρακινοί την πλησίασαν, δέχθηκε και μαχαιριές". Οσο για το Πεντάγωνο, αυτό σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα ισχυρίστηκε ότι "κυκλοφορούν φήμες, αλλά δεν υπάρχει ακόμη επίσημη επιβεβαίωση περί πράξεων ηρωισμού της απελευθερωθείσας αιχμάλωτης πολέμου" (3/4). 

Δουλειά των ανδρών;

Η σιωπή των αρμοδίων ως προς τις συνθήκες του τραυματισμού και αιχμαλωσίας της Τζέσικα Λιντς δεν είναι παράδοξη: η αμερικανική κυβέρνηση έχει λόγους να φοβάται αναβίωση της κατακραυγής που ξεσηκώθηκε μετά τον πόλεμο του Κόλπου, όταν, ένα χρόνο μετά τα γεγονότα, ακούστηκε ότι η αιχμάλωτη στρατιωτίνα Νίλι είχε κακοποιηθεί σεξουαλικά από τον ιρακινό δεσμώτη της. Αντικείμενο μιας έντονης διαμάχης που διαρκεί δεκαετίες, η ύπαρξη των γυναικών στον αμερικανικό στρατό τίθεται αμέσως σε αμφισβήτηση μόλις κυκλοφορήσει κάποια "δυσάρεστη" είδηση για την τύχη τους στο πεδίο της μάχης. Ούτως ή άλλως, η τοποθέτηση της Τζέσικα Λιντς σε μη μάχιμο λόχο είχε το νόημα να την προφυλάξει από τα χειρότερα. Για τους ίδιους εξάλλου λόγους υπηρετούσαν στον ίδιο λόχο η Ινδιάνα Λόρι Πιεστίουα που σκοτώθηκε και η Αφροαμερικάνα Σοσάνα Τζόνσον, μαγείρισσα του λόχου, που αιχμαλωτίστηκε, ανακρίθηκε μπροστά στην κάμερα και εντοπίστηκε τελικά από τους συμπατριώτες της σε ένα στρατόπεδο βορείως της Βαγδάτης.

Είναι προφανές ότι ούτε η νεκρή Ινδιάνα που αφήνει πίσω της δύο απροστάτευτα μωρά παιδιά, ούτε η Αφροαμερικάνα με το βλέμμα παγιδευμένου αγριμιού ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόταν η αμερικανική προπαγάνδα. Αντιθέτως, η λευκή Τζέσικα από την άσημη Παλαιστίνη της Δυτικής Βιρτζίνια, με αδερφό στρατιώτη και γονείς μεροκαματιάρηδες αλλά τίμιους και θρησκευόμενους πατριώτες, ένα κορίτσι που δεν είχε λεφτά να σπουδάσει δασκάλα και διάλεξε το στρατό για να υπηρετήσει την πατρίδα και ταυτόχρονα να μάθει γράμματα, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να τύχει στους σχεδιαστές της πολιτικής Μπους για τις γυναίκες των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Υστερα μάλιστα από τη θεαματική "διάσωση" της νεαρής, όλα ήταν λογικό να κυλήσουν ρολόι, καθώς το έθνος έδειχνε ότι ξέρει πώς να επιβραβεύσει την "ηρωίδα" του: το σπίτι της κατακλύστηκε από δώρα (αυτοκίνητα, δωρεάν ταξίδια και υποτροφίες στα ακριβότερα πανεπιστήμια) και προτάσεις για το γύρισμα της απαραίτητης χολιγουντιανής ταινίας, οι συγχωριανοί της ίδρυσαν το σύλλογο "Φίλοι του Μοχάμεντ" με σκοπό να βρουν και να φέρουν στις Ηνωμένες Πολιτείες τον Ιρακινό που την έσωσε και η Τζέσικα απέκτησε την μπαλάντα που δικαιούται κάθε αμερικανός ήρωας από την εποχή του πολέμου της Ανεξαρτησίας.

"Η ιστορία της Τζέσικα είναι αντιπροσωπευτική", δήλωνε προ ημερών ο γερουσιαστής της Δυτικής Βιρτζίνια Τζέι Ροκφέλερ. "Αντιπροσωπευτική του κλίματος που επικρατεί στην Πολιτεία αυτή, μα και στην Παλαιστίνη, την ταπεινή αλλά περήφανη κοινότητα που παλεύει για να προσφέρει ένα καλύτερο μέλλον στους γιους και τις κόρες της. Η Τζέσικα Λιντς μας δίδαξε πώς αγωνίζονται για χάρη μας οι άνδρες και οι γυναίκες μας στο Ιράκ. Κι από αυτή την άποψη, η Τζέσικα είναι ήδη δασκάλα".

Πίσω ωστόσο από τους ενθουσιασμούς και τις επευφημίες, δεν θα αργούσαν να εκδηλωθούν οι αντιδράσεις εκείνων που συνεχίζουν να θεωρούν τη στράτευση των γυναικών εγκληματική παραβίαση της φυσικής τάξης πραγμάτων και καινοτομία ολέθρια για την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και το ηθικό των (ανδρών) στρατιωτών τους. Εντοπίζοντας τις απαρχές του προβλήματος στις αφόρητες πιέσεις που δέχθηκαν κατά καιρούς οι κυβερνήσεις Κάρτερ και Κλίντον από τα "φεμινιστικά", "ισονομιστικά" και "αριστερά" λόμπι της Ουάσιγκτον, οι πολέμιοι της συμμετοχής των γυναικών στο στρατό θεωρούν απαράδεκτη τη διαλλακτικότητα που έδειξε στο ζήτημα και η κυβέρνηση Μπους, υποσχόμενη ότι οι γυναίκες θα έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν αν επιθυμούν ή όχι να βρεθούν σε μάχιμες θέσεις. "Είναι απόλυτη ανάγκη να αποκλειστούν διά νόμου οι γυναίκες από το πεδίο της μάχης προτού βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα νέο πόλεμο και έναν ισχυρότερο εχθρό", σημείωνε χαρακτηριστικά η Τζέιν Τσάστεϊν, υπογραμμίζοντας ότι η Τζέσικα Λιντς επέλεξε μια βοηθητική μονάδα αλλά βρέθηκε άθελά της στην πρώτη γραμμή του μετώπου ("worldnetdaily.com/news, 10/4). "Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις δημιουργήθηκαν για έναν και μοναδικό σκοπό: την υπεράσπιση της πατρίδας μας", συμπλήρωνε από τη πλευρά του ο "ειδικός" σχολιαστής Τζ. Νάικουιστ. "Δεν είναι εργαστήριο για κοινωνικά πειράματα και για ανατροπές των φυσικών ανισοτήτων. Καιρός να πούμε στις κυράδες να μας αφήσουν να κάνουμε ήσυχοι τη δουλειά μας. Τον πόλεμο" (στο ίδιο). 

Η στρατιωτίνα με το αρκουδάκι

Είναι βέβαιο ότι η έντονη γυναικεία συμμετοχή στις αμερικανικές δυνάμεις που εισέβαλαν στο Ιράκ τείνει να αναζωπυρώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες τη συζήτηση για τα υπέρ και τα κατά της στράτευσης των γυναικών. Εξίσου βέβαιο είναι ότι σε κανέναν προηγούμενο πόλεμο δεν υπήρξε εντονότερη η παρουσία γυναικών τόσο στο πεδίο των μαχών όσο και σε θέσεις-κλειδιά στα μετόπισθεν (στρατιωτίνες, δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι του Πενταγώνου και του Λευκού Οίκου κ.ο.κ.). Σημαντική, αν και κάπως αρχαϊκή, καθότι μάλλον συμβολική, στάθηκε και η παρουσία γυναικών της "άλλης" πλευράς (μαχήτριες του Κορανιού με το όπλο στο χέρι, επιχειρήσεις αυτοκτονίας, θρύλοι για ηρωικές γυναικείες μορφές στη Βασόρα και τη Μοσούλη, η περίφημη "χημική Σάλι" κ.ο.κ.). Με την έννοια αυτή, η εισβολή στο Ιράκ συνιστά τομή στο ζήτημα που εξετάζουμε, η οποία πρέπει να απασχολήσει σοβαρά τα φεμινιστικά και φιλειρηνικά κινήματα που παραδοσιακά αντιμετωπίζουν με αμηχανία τη στρατιωτική εμπλοκή των γυναικών στον πόλεμο (με εξαίρεση, εννοείται, τις επαναστατικές περιόδους). Ούτως ή άλλως, η στράτευση των γυναικών αποτελεί από τη δεκαετία του '70 μια πραγματικότητα που αφορά όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, οι περισσότερες από τις οποίες αντιγράφουν συστηματικά το κυρίαρχο αμερικανικό μοντέλο: εξ ολοκλήρου επαγγελματικός στρατός, στον οποίο συμμετέχουν εθελοντικά οι γυναίκες. 

Είναι αλήθεια ότι ο Πόλεμος του Κόλπου, στον οποίο συμμετείχαν 40.000 Αμερικανίδες, άνοιξε το δρόμο για τη "διεύρυνση" της γυναικείας παρουσίας σε τομείς που ως τότε αποτελούσαν ανδρικό άβατο. Κι αυτό γιατί έδωσε επιχειρήματα στις επαγγελματίες αξιωματικούς να διεκδικήσουν, με τη βοήθεια των πολιτικών στηριγμάτων τους στην Ουάσιγκτον (ορισμένους γερουσιαστές, συνήθως των Δημοκρατικών, και εκπροσώπους οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων) ελεύθερη πρόσβαση σε όλες τις θέσεις του στρατεύματος. Κατά έναν παράδοξο τρόπο, ακόμη και Ρεπουμπλικάνοι που παραδοσιακά θεωρούσαν αδιανόητη την έκθεση των γυναικών στους κινδύνους του πολέμου άρχισαν βαθμιαία να βλέπουν με διαφορετικό μάτι τα αιτήματα των στρατιωτικών γένους θηλυκού. Ο λόγος απλός: η παρουσία των γυναικών στο θέατρο του πολέμου έχει και τα καλά της, τα οποία δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα.

Οπως απέδειξε η εμπειρία του Κόλπου, ένας προσεκτικός χειρισμός της "θηλυκής πλευράς" του επιτιθέμενου στρατεύματος, βοηθούντων βέβαια και των συστρατευμένων στον "εθνικό" αγώνα μίντια, αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποδοτικός για τη νομιμοποίηση του πολέμου. Πράγματι, στην περίπτωση του Πολέμου του Κόλπου τα μέσα ενημέρωσης, σε αγαστή συνεργασία με το Πεντάγωνο, αφιέρωσαν σελίδες επί σελίδων και άπειρο τηλεοπτικό χρόνο για να περάσουν το μήνυμα πως οι γυναίκες "εξανθρωπίζουν" τον πόλεμο, πως οι ίδιες οι γυναίκες στρατιωτικοί συνδυάζουν θαυμάσια το ρόλο της συζύγου και μητέρας με τα στρατιωτικά τους καθήκοντα και, τέλος, πως προσφέρουν τη ζωντανή απόδειξη για το ηθικό δικαίωμα που διατηρεί μια πολιτισμένη κοινωνία να "απελευθερώνει" κατά το δοκούν τις γυναίκες των "καθυστερημένων" λαών από τα δεσμά που τους επιβάλλουν οι "πρωτόγονοι" άνδρες τους. 

Στο κλίμα αυτό, η παρουσία των γυναικών στον Κόλπο βοήθησε αποτελεσματικά να παρουσιαστεί ο συγκεκριμένος πόλεμος ως ο "καθαρός" πόλεμος που θα κατόρθωνε να σβήσει από την αμερικανική συλλογική μνήμη το στίγμα του Βιετνάμ. Οι "ανδρικές" πλευρές του πολέμου συσκοτίστηκαν, και η επιχείρηση Καταιγίδα της Ερήμου διαφημίστηκε, χάρη και στις σχετικές συμφωνίες που είχαν προηγηθεί με το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, ως ο πρώτος απαλλαγμένος από βιασμούς, αλκοόλ, ναρκωτικά και πορνεία πόλεμος στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ετσι, με ιδιαίτερη αμηχανία αντιμετωπίστηκε από τους αρμόδιους η δημοσίευση της πληροφορίας ότι το υπουργείο Αμυνας είχε παραγγείλει στην εταιρεία "Ντιούρεξ" μισό εκατομμύρια προφυλακτικά στο χρώμα της άμμου για τις ανάγκες των στρατιωτών του ("Guardian" 31/1/1991).

Η ιδεολογική χρήση της εμπόλεμης θηλυκότητας που εγκαινιάστηκε στον Πόλεμο του Κόλπου ήταν επόμενο να αποτελέσει κεντρικό νομιμοποιητικό άξονα και της εισβολής στο Ιράκ. Η προετοιμασία ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν από την επίθεση με δημοσιεύματα που πρόβαλαν την οικογενειακή ζωή των γυναικών που έφευγαν για το μέτωπο και συνεχίστηκε με "ρεπορτάζ" για τις μάχιμες Αμερικανίδες που πιλοτάρουν υπερσύγχρονα ελικόπτερα αλλά κοιμούνται το βράδυ στη σκηνή αγκαλιά με το αρκουδάκι τους, ενώ προηγουμένως έχουν βάψει κατακόκκινα τα νύχια που κρύβουν οι στρατιωτικές τους αρβύλες (βλ. για παράδειγμα, "Washington Post" 15/3). 

Από την άποψη αυτή, μια ιστορία σαν της Τζέσικα Λιντς, διαθέτοντας τη σωστή δοσολογία "ηρωισμού" και γυναικείας "ανημπόριας", ήταν λογικό να θεωρηθεί μάννα εξ ουρανού από τους προπαγανδιστές του Πενταγώνου. Με τη διαφορά πως οι ισορροπίες δεν είναι πάντοτε εύκολες. Στο εσωτερικό μέτωπο, πέρα από τους συντηρητικούς και τους θρησκευόμενους που αντιμετωπίζουν τις εξελίξεις αυτές ως διασάλευση της θείας τάξης πραγμάτων, το Πεντάγωνο έχει να αντιμετωπίσει και τις απαιτήσεις των γυναικών που υπηρετούν ήδη ως αξιωματικοί και ζητούν άμεση και ελεύθερη πρόσβαση σε όλους τους τομείς του στρατεύματος που παραμένουν κλειστοί στις ίδιες και τις ομόφυλές τους. 

Μια από αυτές, η σμηναγός Μπάρμπαρα Ουίλσον, χρησιμοποιεί την ιστοσελίδα της για να καταρρίψει τους μύθους που χρησιμοποιούνται από το ανδρικό στρατιωτικό κατεστημένο προκειμένου να αποτραπεί η "εξέλιξη" των γυναικών σε ανώτερες θέσεις, χλευάζοντας ως αναχρονιστικά τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της "ειδικής" μεταχείρισης των γυναικών στο στράτευμα (ότι δηλαδή οι γυναίκες δεν διαθέτουν ίδιες σωματικές ικανότητες με τους άνδρες, ότι δεν είναι σε θέση να σκοτώνουν ή ότι η παρουσία τους στο μέτωπο αποσπά τους άνδρες, υποχρεώνοντάς τους να τις προστατεύουν κ.ο.κ. Σε ό,τι πάλι αφορά τον κίνδυνο που διατρέχει μια στρατιωτίνα να αιχμαλωτιστεί και να υποστεί σεξουαλική κακοποίηση από τον εχθρό, οι στατιστικές αποκαλύπτουν ότι έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να υποστεί κάτι τέτοιο από στρατιώτες της μονάδας της). "Δεν υπάρχει κανένα θέμα συζήτησης", υποστηρίζει η σμηναγός Ουίλσον. "Οι γυναίκες κάνουν τη δουλειά τους πηγαίνοντας στο μέτωπο. Πάρτε το πια απόφαση και συνειδητοποιήστε ότι δεν μιλάμε για το σώμα των οδηγών, αλλά για τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις. Τελεία και παύλα".


(Ελευθεροτυπία, 4/5/2003)

 

www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ