Η ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΩΝ

 

Ανάκριση με όλα τα μέσα

1. / 2.   

Οι παλιές καλές ημέρες επιστρέφουν. Οι ανακριτές σε όλες τις δημοκρατικές χώρες τρίβουν τα χέρια τους. Κανείς κρατούμενος δεν θα αποφύγει την ομολογία, έστω κι αν χρειαστεί να τον στραπατσάρουμε λιγάκι.

 

Σε λίγες μέρες θα κληθεί το δικαστήριο του Κορυδαλλού να κρίνει τις ενστάσεις ορισμένων κατηγορουμένων για την υπόθεση της 17Ν που υποστηρίζουν ότι οι προανακριτικές τους καταθέσεις υπήρξαν αποτέλεσμα παράνομης βίας εις βάρος τους. Κυρίως θα αντιμετωπιστεί η ένσταση της υπεράσπισης του Σάββα Ξηρού για τις συνθήκες κράτησης και ανάκρισής του στον Ευαγγελισμό και θα κριθεί η νομιμότητα της παρουσίας των διωκτικών αρχών στους χώρους της εντατικής.

Οι ενστάσεις αυτές, υπό φυσιολογικές συνθήκες θα εξετάζονταν στην αρχή της ακροαματικής διαδικασίας. Ομως επειδή πάνω σ' αυτές τις αμφισβητούμενες προανακριτικές ομολογίες στηρίζεται εν πολλοίς το κατηγορητήριο, μια ενδεχόμενη (αν και εντελώς απίθανη) περίπτωση αποδοχής των ενστάσεων θα οδηγούσε τη δίκη σε πρόωρο τέρμα. Αλλά και η πρόωρη απόρριψή τους θα οδηγούσε στην εξόφθαλμη υπονόμευση της αξιοπιστίας της έδρας. Το δικαστήριο, λοιπόν, θα πρέπει προτού αποφανθεί οριστικά, να ανασυστήσει τις συνθήκες κράτησης και εξέτασης των κατηγορουμένων και κυρίως τις συνθήκες κράτησης του τραυματία Σάββα Ξηρού, τις πρώτες μέρες μετά την έκρηξη στο λιμάνι του Πειραιά και τον τραυματισμό του.

Η σχετική συζήτηση έχει ξεκινήσει στα μέσα ενημέρωσης από την περίοδο του καλοκαιριού, όταν πρωτοδιατυπώθηκε από την πλευρά του κρατούμενου η άποψη ότι η ομολογία του υπήρξε προϊόν βασανιστηρίων. Οι αρχές, η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσιογράφων και βέβαια οι υπεύθυνοι της εντατικής του Ευαγγελισμού που ανέλαβε τον πολυτραυματία έσπευσαν να καταγγείλουν τον ισχυρισμό αυτό του κατηγορούμενου. Μέσα στο κλίμα εθνικής ανακούφισης που προκαλούσε η διαφαινόμενη εξάρθρωση της οργάνωσης φάντασμα, το τελευταίο που μας ενδιέφερε ήταν η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των στυγερών δολοφόνων.

Τα θαύματα της εντατικής

Είναι βεβαιωμένο από όλες τις πλευρές ότι ο Σάββας Ξηρός λίγες μέρες μετά την εισαγωγή του στο νοσοκομείο εμφανίστηκε απολύτως συνεργάσιμος με τις αρχές, σε σημείο που να θεωρεί τους αστυνομικούς ανακριτές πατρικές φιγούρες, προστάτες και φίλους. Η ερμηνεία αυτής της στάσης δεν είναι μονοσήμαντη. Μπορεί, για παράδειγμα, να ισχύει αυτό που υποστήριξε στην εισαγωγική του ομιλία ο εισαγγελέας Λάμπρου, δηλαδή ότι έγινε το θαύμα, ότι το παιδί του παπά είδε το φως του. Ως νέος Σαούλ, δηλαδή, ο Σάββας, μόλις έχασε κι εκείνος την όρασή του, άρχισε να "βλέπει".

Ακούστε τον κ. Λάμπρου: "Προ του θανάτου, επί μέρες και νύχτες ο κατηγορούμενος αυτός, ο οποίος συμβαίνει να έχει πατέρα ιερέα της ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, τον πατέρα Τριαντάφυλλο Ξηρό, εκεί λοιπόν ανένηψε, εκεί λειτούργησε το παιδί του παπά. Επαψε να λειτουργεί ο Σάββας ο Ξηρός το μέλος της 17Ν. Και βεβαίως κύριοι Δικαστές, οι προσευχές του πατρός του και εκείνες συνετέλεσαν ώστε ο Σάββας Ξηρός μετανόησε, ανένηψε, αντελήφθη τα αμαρτήματα του, όποια είναι αυτά -θα το πείτε στο τέλος με την απόφαση σας- και θέλησε να εξομολογηθεί. Οι καταθέσεις του είναι εξομολόγηση. Να αλαφρύνει την ψυχή του, να αλαφρύνει τη συνείδηση του. Δεν ήθελε, κύριοι Δικαστές, ο Σάββας Ξηρός να πάει στον άλλο κόσμο με βαριά συνείδηση. Φοβήθηκε την δικαία κρίση του Θεού. Γι' αυτό, κύριοι Δικαστές, ο ίδιος ζήτησε να καταθέσει. Προκύπτει από τις καταθέσεις οι οποίες περιέχονται στην δικογραφία".

Αυτή η θεωρία είναι καλή, μόνο που δεν μας εξηγεί τη "μεταστροφή" του Σάββα, όταν συνήλθε από το σοκ και την καταστολή των πρώτων ημερών. Εκτός αν ισχύει κατά τον κ. εισαγγελέα, αυτό που λένε ότι στην Ελλάδα όλα τα θαύματα διαρκούν τρεις μόνο μέρες. Η μήπως έπαψε να προσεύχεται ο παπα-Τριαντάφυλλος, ο κ. Διώτης και ο κ. Σύρος; Το σίγουρο είναι ότι ο Σάββας Ξηρός βρέθηκε μπροστά σε μια "Κόλαση" κατά την απολογία του.

Ολα αυτά θα συζητηθούν και θα κριθούν σε λίγες μέρες. Δυστυχώς, όμως, η σχετική συζήτηση δεν περιορίζεται στην υπόθεση της 17Ν και του Σάββα Ξηρού. Εδώ και μήνες, όσοι επιχειρούν να διασκεδάσουν ακόμα και την παραμικρή υποψία ότι έγινε κάτι παράτυπο στον ειδικό θάλαμο του Ευαγγελισμού, κάνουν χρήση δύο επιχειρημάτων, τα οποία υποτίθεται ότι διαλύουν κάθε αμφιβολία σχετικά με τις μεθόδους της ανάκρισης.

Το πρώτο επιχείρημα διατυπώνεται από ορισμένους ειδικούς επιστήμονες. Δεν υπάρχουν, μας λένε, ειδικά φάρμακα, που να εξαναγκάζουν τους ανακρινόμενους να λένε ό,τι επιθυμεί ο ανακριτής τους, κατά συνέπεια η σχετική συζήτηση είναι άνευ νοήματος και οι φόβοι που διατυπώνονται υπερβολικοί και αστήρικτοι. 

Το δεύτερο, και σοβαρότερο: δεν υπάρχουν "ειδικές ανακριτικές μέθοδοι" στις δικές μας, τις δυτικές δημοκρατίες. Οσοι μιλούν για βασανιστήρια, είναι κολλημένοι στο παρελθόν και κατατρύχονται από το φάντασμα της χούντας και των σκοτεινών περιόδων. 

Για το πρώτο επιχείρημα, ως μη ειδικοί, θα αφήσουμε να μιλήσει μια ειδικός: η Αμαλία Φλέμινγκ. Γιατρός η ίδια, συνεργάτρια και σύντροφος του περίφημου επιστήμονα, διαπίστωσε από πρώτο χέρι τη χρήση των παραισθησιογόνων κατά την ανάκριση. Την εμπειρία της Φλέμινγκ θα διαβάσετε στο τέλος του κειμένου αυτού. 

Το δεύτερο επιχείρημα, όμως, είναι και το σοβαρότερο. Δυστυχώς η πολιτική πραγματικότητα διαψεύδει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον καθησυχαστικό αυτό ισχυρισμό. Ισχύει δηλαδή το αντίθετο. Τα βασανιστήρια επιστρέφουν στις κοινωνίες μας με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.

Τα βασανιστήρια στη δημοκρατία

Χάρη σε διεθνείς οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία και οι Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης, γνωρίζουμε ότι οι διωκτικές αρχές όλων των χωρών καταφεύγουν σποραδικά ή συστηματικότερα σε χρήση βασανιστηρίων και κακομεταχειρίζονται ορισμένες ειδικές κατηγορίες κρατουμένων. Δεν έχουν οι δικτατορίες το μονοπώλιο στη χρήση αυτής της εξωθεσμικής αλλά κρατικής βίας. Ομως κανείς δεν το παραδέχεται. Μόλις τώρα σπάει στη Γαλλία το ταμπού των βασανιστηρίων που εφάρμοσε ο γαλλικός στρατός και η αστυνομία κατά τον πόλεμο της Αλγερίας (1955-60). Στη Βρετανία ακόμα δεν γίνεται λόγος για τα βασανιστήρια εις βάρος μαχητών του IRA τις τελευταίες δεκαετίες. 

Μέχρι πρότινος ακόμα και οι δικτάτορες, αλλά και οι ίδιοι οι πατενταρισμένοι βασανιστές, διακήρυσσαν την απέχθειά τους στα βασανιστήρια. Ο Ευάγγελος Μάλλιος δήλωνε με στόμφο από το εδώλιο του κατηγορουμένου στη δίκη των αστυνομικών-βασανιστών στη Χαλκίδα: "Είμαι εναντίον του βασανισμού. Δεν είναι δυνατόν να βασανίζονται άνθρωποι που περιέρχονται στην εξουσία του κράτους" (24/11/75). 

Αυτό λοιπόν που συμβαίνει μετά την 11η Σεπτεμβρίου, είναι ότι για πρώτη φορά μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, ανοίγει ένας δημόσιος "διάλογος" στις χώρες της Δύσης για τα υπέρ και τα κατά των βασανιστηρίων. Το ταμπού σπάει. Προηγήθηκαν, βέβαια, οι ΗΠΑ. Λίγες μόλις μέρες μετά το σοκ των Πύργων, επίσημες "διαρροές" των αρχών μιλούσαν για αναγκαίο κακό, απέναντι στους σκληρούς της Αλ Κάιντα. Με άρθρα στην Ουάσιγκτον Πόστ (21/10/01) και το Νιούζγουικ (5/11/01) προετοιμάζεται η διεθνής κοινή γνώμη για την εφαρμογή "ανορθόδοξων ανακριτικών μεθόδων", εφόσον οι κρατούμενοι "ύποπτοι" δεν είχαν ακόμα "σπάσει", ένα μήνα μετά τη σύλληψή τους. Ακολουθούν όλα τα μέσα ενημέρωσης. Η δημόσια συζήτηση που προκάλεσαν οι διαρροές του FBI και του υπουργείου Δικαιοσύνης απέβλεπε να εξασφαλίσει τη λαϊκή συναίνεση σε μια πρακτική που εφαρμόζεται από χρόνια σε τοπικό επίπεδο (βλ. σχετικά και τον "Ιό" της 24/11/01). 

Υπάρχει, βέβαια, και η παράλληλη μέθοδος "καθαρά χέρια" που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ. Στέλνουν, δηλαδή ορισμένους υπόπτους για ανάκριση σε χώρες, όπως η Ιορδανία, η Αίγυπτος και το Μαρόκο, με τη σιγουριά ότι τη "βρομοδουλειά" θα τη φέρουν σε πέρας τα αυταρχικά καθεστώτα αυτών των χωρών και θα εξασφαλιστεί η απαιτούμενη "ομολογία".

Ομως το παλιό όνειρο όλων των ανακριτών είναι η ανακάλυψη της τέλειας μεθόδου να αποσπαστεί η επιζητούμενη ομολογία μέσω κάποιου φαρμάκου ή μιας ψυχολογικής βίας που δεν θα ταυτίζεται με τα παραδοσιακά βασανιστήρια.

* Οι σχετικές έρευνες πήραν αυστηρή επιστημονική μορφή για πρώτη φορά από τους ερευνητές των Ες-Ες στο Νταχάου. Ο δρ. Κουρτ Πλότνερ έκανε πειράματα για έναν αποτελεσματικό ορό αλήθειας, δίνοντας ισχυρές δόσεις μεσκαλίνης σε Ρώσους και Εβραίους κρατούμενους.

* Τις έρευνες του πρωτοπόρου ναζί συνέχισε το ναυτικό των ΗΠΑ ενώ η OSS (προκάτοχος της CIA) δημιούργησε έναν ορό βασισμένο στο THC (Τετραϋδροκανναβινόλη, το ενεργό συστατικό της κάνναβης) στα εργαστήριά της στο νοσοκομείο St Elizabeth χωρίς μεγάλη επιτυχία.

* Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια (1950) έγιναν πειραματισμοί με την ύπνωση, το ηλεκτροσόκ και την "ψυχοχειρουργική" από τον Μορς Αλεν, επικεφαλής των ομάδων απαγωγών και ανακρίσεων της CIA, όπως αποκαλύφτηκε το 1976.

* Ακολούθησε η χρήση LSD και ψυχοτρόπων φαρμάκων, αλλά και η εφαρμογή μεθόδων απόλυτης απομόνωσης των αισθήσεων του ανακρινόμενου. Επικεφαλής των προγραμμάτων ο δρ. Γιούιν Κάμερον στο Πανεπιστήμιο McGill. Με έκπληξη γιατροί της CIA διαπίστωσαν ότι η στέρηση των αισθήσεων οδηγεί σε σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές εντός 40 ωρών. Ο Κάμερον δοκίμαζε νέες μεθόδους με καθημερινές δόσεις Thorazine, Nembutal, και Seconal, συνοδευόμενες με ηλεκτροσόκ και επαναλαμβανόμενα ηχογραφημένα μηνύματα.

* Κατά τον πόλεμο του Βιετνάμ, το 1968, η CIA είχε απογοητευτεί από την αδυναμία της να "σπάσει" τα συλλαμβανόμενα στελέχη του Απελευθερωτικού Μετώπου. Τα πειράματα πήραν πιο εξεζητημένες μορφές. Σε ένα απ' αυτά, νάρκωσαν τρεις κρατούμενους, έβαλαν με εγχείρηση ηλεκτρόδια στον εγκέφαλό τους και τους ξύπνησαν, εφοδιάζοντάς τους με μαχαίρια. Ο στόχος -που ήταν να επιτεθεί ο ένας στον άλλο και να "σπάσουν"- δεν επιτεύχθηκε. Οι κρατούμενοι εκτελέστηκαν και τα σώματά τους αποτεφρώθηκαν. Οι σχετικές λεπτομέρειες περιλαμβάνονται στο "Whiteout: The CIA, Drugs and the Press" του Alexander Cockburn.

* Η μοναδική χώρα της Δύσης που εφάρμοζε επισήμως "ειδικές ανακριτικές μεθόδους" είναι το Ισραήλ, αλλά κι αυτό έχει πάψει να περηφανεύεται. Το 1996 το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έκρινε επιτρεπτή τη χρήση βίας εις βάρος κρατουμένων υπόπτων για τρομοκρατική δράση, με τον όρο ότι αυτή η βία είναι απαραίτητη για την αποφυγή μιας επαπειλούμενης τρομοκρατικής ενέργειας κατά του πληθυσμού (Απόφαση HCJ 804/1996). Τρία χρόνια αργότερα το ίδιο δικαστήριο ανέτρεψε την απόφαση, θεωρώντας ότι δεν έχουν δικαίωμα οι ανακριτικές αρχές ούτε τα όργανά τους να καταφεύγουν σε βία επικαλούμενα την "αναγκαιότητα". Πρόκειται για μια ιστορική απόφαση, αποτέλεσμα σκληρής πολιτικής μάχης των διεθνών και των εσωτερικών μη κυβερνητικών οργανώσεων. Την επομένη κιόλας, επιχειρήθηκε η νομική και πολιτική ανατροπή της. Στο μεταξύ βέβαια, ποτέ δεν εφαρμόστηκε στην πράξη. Λίγους μήνες αργότερα ο Βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ επισκεπτόταν τη φυλακή Χιάμ στο Νότιο Λίβανο, λίγο μετά την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων και περιέγραφε τα νωπά σημάδια των μαζικών βασανιστηρίων εις βάρος Παλαιστινίων τρομοκρατών (Independent, 25/5/00).

* Σήμερα ο Ουίλιαμ Ουέμπστερ που διατέλεσε διευθυντής της CIA και του FBI δήλωσε κατηγορηματικά ότι οι ΗΠΑ πρέπει να κάνουν χρήση φαρμάκων σε μη συνεργάσιμους κρατούμενους Ταλιμπάν στο Γκουαντανάμο και αλλού, προκειμένου να αποσπάσουν λεπτομέρειες για τρομοκρατικές ενέργειες (USA Today, 26/4/02). Μιλώντας σε μικρό κύκλο δημοσιογράφων, ο Ουέμπστερ πρότεινε το Sodium Pentothal και άλλα δραστικά φάρμακα για να "σπάσουν" οι σκληροί τρομοκράτες. 

Και στη σοσιαλιστική Ευρώπη

Τα ηνία από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ φαίνεται να παίρνει η Γερμανία του Σρέντερ και του Φίσερ. Από τον περασμένο Οκτώβριο διεξάγεται στη Γερμανία μια απροσχημάτιστη δημόσια συζήτηση για την εφαρμογή "ειδικών ανακριτικών μεθόδων". Ο υπαρχηγός της αστυνομίας της Φρανκφούρτης Βόλφγκανγκ Ντάσνερ παραδέχτηκε ότι μεταχειρίστηκε την απειλή βασανιστηρίων για να αποσπάσει την ομολογία κάποιου ύποπτου για την απαγωγή ενός παιδιού. Παρών στην ανάκριση ήταν και ένας δάσκαλος πολεμικών τεχνών, ώστε να πειστεί ο κρατούμενος για τη σοβαρότητα της απειλής χρήσης βίας εις βάρος του. Η αντίδραση της κοινής γνώμης ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση του ανώτερου αστυνομικού: "Καθημερινά μου τηλεφωνούν εκατοντάδες πολίτες και αστυνομικοί για να με ενθαρρύνουν. Η Ενωση Γερμανών Αστυνομικών Υπαλλήλων και η Γερμανική Ενωση Δικαστών υποστήριξαν τη στάση μου". Ετσι ο κ. Ντάσνερ δηλώνει πέντε μήνες αργότερα στο περιοδικό Φόκους: "Θα το ξανάκανα" (24/2/03). 

Ο πρόεδρος της Ενωσης Δικαστών Γκερτ Μάκενροτ έσπευσε κι αυτός να συνταχθεί με το ρεύμα. Στο ίδιο περιοδικό εκφράζει την αλληλεγγύη του στον Ντάσνερ και δηλώνει: "Η χρήση βίας, ως τελευταίου μέσου για τη σωτηρία ανθρώπινης ζωής, θα έπρεπε να επιτρέπεται και κατά τη διάρκεια της ανάκρισης. Εδώ και χρόνια πολλοί αστυνομικοί υπάλληλοι ζητούν μια σχετική τροποποίηση του νόμου". Τρεις μέρες αργότερα, ο ίδιος ο Μάκενροτ υποχρεώθηκε να ανασκευάσει τις δηλώσεις αυτές. Σε κοινή ανακοίνωση όλων των ομοσπονδιακών δικαστικών ενώσεων υποστηρίζεται ότι "η απαγόρευση των βασανιστηρίων είναι χωρίς εξαίρεση" και απαριθμούνται όλες οι γενικές διατάξεις που επιβάλλουν αυτή τη γενική απαγόρευση: το άρθρο 1 του Συντάγματος, το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η Σύμβαση του ΟΗΕ κατά των βασανιστηρίων.

Ομως ήταν ίσως πολύ αργά. Ηδη η σχετικοποίηση της απαγόρευσης αρχίζει να κερδίζει έδαφος. Το κλίμα είχε προετοιμαστεί στο θεωρητικό πεδίο, χάρη στις επιστημονικές ανακοινώσεις διαπρεπών νομικών όπως ο Βίνφριντ Μπρούγκερ. Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης είχε δημοσιεύσει το 1996 άρθρο στο επιστημονικό περιοδικό Der Staat με τον αποκαλυπτικό τίτλο "Επιτρέπεται το κράτος να κάνει χρήση βασανιστηρίων κατ' εξαίρεση;" (τ. 35, 1996). Ο Γερμανός καθηγητής φτάνει μέχρι τον Καντ για να θεωρητικοποιήσει την επιθυμία του να νομιμοποιηθούν τα βασανιστήρια. Ως βασικό επιχείρημα χρησιμοποιεί το μοντέλο της "ωρολογιακής βόμβας", περιγράφει δηλαδή μια κατάσταση ανάγκης, όπου ο ανακριτής πρέπει να αποσπάσει επειγόντως μια πληροφορία από τον ανακρινόμενο, προκειμένου να σώσει ζωές. Είναι, βέβαια, το ίδιο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι βασανιστές σε όλο τον κόσμο και σε όλα τα καθεστώτα. Πάντα υπάρχει ένα "επείγον", υπέρτερο αγαθό που πρέπει να σωθεί.

Οσο για την παραβίαση των διεθνών συνθηκών για τα βασανιστήρια, και εδώ έχει απάντηση ο κ. Μπρούγκερ. Ναι μεν παραβιάζεται το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που απαγορεύει ρητά τα βασανιστήρια, αλλά το άρθρο αυτό παρακάμπτεται αν κινδυνεύει να παραβιαστεί το άρθρο 2, το οποίο αναφέρεται στο δικαίωμα της ζωής και το οποίο δικαιολογεί την αφαίρεση ζωής σε συνθήκες ανώτερης βίας (νόμιμη άμυνα, κ.λπ.). Πρόκειται βέβαια για ηθικό ακροβατισμό και νομικό τσαρλατανισμό, που μας θυμίζει το σόφισμα που ακούγεται εδώ και ένα χρόνο για να δικαιολογήσει τις ωμές παραβιάσεις των δικαιωμάτων των κατηγορουμένων: "και τι έκαναν αυτοί για τα δικαιώματα των θυμάτων;" 

Το κοινό στοιχείο της χώρας μας με τη Γερμανία είναι ότι η εξοικείωση της κοινής γνώμης με τη χρήση των βασανιστηρίων εξασφαλίζεται με την "απλή", "καθημερινή" χρήση τους εις βάρος των ανεπιθύμητων μερίδων του πληθυσμού, που όχι μόνο δεν έχουν τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν, αλλά θα βρουν και ελάχιστα αυτιά που θα ακούσουν τα παράπονά τους. Οι πρόσφατες εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (CPT) που επισκέφτηκε τη χώρα μας είναι καταπέλτης για τη χρήση παράνομων μεθόδων κράτησης και ανάκρισης. Οι απαντήσεις των αρμόδιων υπουργείων που δόθηκαν μαζί στη δημοσιότητα τον περασμένο Νοέμβριο επιβεβαιώνουν απλώς τη συνενοχή υπηρεσιών και οργάνων.

Το αβίαστο συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ένα. Εφόσον οι έρευνες και οι ανακρίσεις για τη 17Ν γίνονταν εδώ και χρόνια υπό την υψηλή εποπτεία της Σκότλαντ Γιαρντ και του FBI, δεν υπάρχει τίποτα πιο αυτονόητο από το ότι και η εκμετάλλευση αυτού του θείου δώρου που έπεσε στα χέρια της αντιτρομοκρατικής στα τέλη του περασμένου Ιουνίου ανατέθηκε και πάλι στα έμπειρα στελέχη των υπηρεσιών αυτών. Οσοι πιστεύουν ότι οι Αγγλοι, οι Αμερικάνοι και οι Ελληνες συνεργάτες τους έμειναν με σταυρωμένα χέρια δίπλα στο κρεβάτι του Σάββα Ξηρού και περίμεναν το θαύμα στο δρόμο της Δαμασκού, μάλλον δεν έχουν καταλάβει τίποτα από όσα συμβαίνουν σε παγκόσμια κλίμακα τα τελευταία τρία χρόνια. Οσο για τον ακριβή τρόπο δράσης τους, ας ελπίσουμε ότι κάτι θα μάθουμε από την ακροαματική διαδικασία του Κορυδαλλού. Δυστυχώς, βέβαια, η μέχρι σήμερα εξέλιξη της δίκης δεν αφήνει και πολλές ελπίδες... 

Αλλά αρκεί να ξαναδιαβάσουμε τις συνθήκες διεξαγωγής της ανάκρισης, όπως ξεπηδούν από την πρωτοφανή δεκαεξασέλιδη συνέντευξη που παραχώρησε ο αρμόδιος ανακριτής εφ' όλης της ύλης στην Ιωάννα Μάνδρου την παραμονή της έναρξης της δίκης: "Ο Σάββας είναι μπανταρισμένος, δεν βλέπει, το χέρι του ακρωτηριασμένο, ένας βαρύτατα τραυματισμένος άνθρωπος. Δεν του λένε τις ιδιότητές τους, ποιοι ακριβώς είναι. Εκείνος δεν έχει ιδέα τι γίνεται έξω. Δεν ξέρει αν έχουν στοιχεία οι αρχές, δεν ξέρει αν ξέρουν ποιος είναι, και φοβάται μήπως κάποιοι θελήσουν να θέσουν τέρμα στη ζωή του" (Το Βήμα, 2/3/03).

Μ' άλλα λόγια, ο κρατούμενος ανακρίνεται σε καθεστώς αισθητηριακής απομόνωσης από άτομα άγνωστης ταυτότητας και υπό την απειλή της δολοφονίας! Καλύτερη περιγραφή συνθηκών βασανισμού κατά την ανάκριση δεν θα μπορούσε να δοθεί. Και προέρχεται από τον ίδιο τον κ. Διώτη...


(Ελευθεροτυπία, 11/5/2003)

 

www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ