ΛΙΘΟΒΟΛΙΣΜΟΙ ΣΕ ΔΥΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΗ

 

Οι πέτρες του θανάτου

1. / 2.   

Ενώ η Αμίνα Λαουάλ ετοιμάζεται για την έφεσή της, δεκάδες άτομα στον κόσμο περιμένουν τη θανάτωσή τους διά λιθοβολισμού. Στο μεταξύ, οι ανθρωπιστικές οργανώσεις εμφανίζονται ιδιαίτερα προσεκτικές στα θέματα της τακτικής που οφείλουν να ακολουθήσουν ως την τελική κατάργηση της απίστευτης αυτής βαρβαρότητας.

 

Σε λίγες ημέρες, και συγκεκριμένα στις 3 Ιουνίου, δικάζεται από το Εφετείο της Σαρία στο κρατίδιο Κατσίνα της Νιγηρίας η έφεση της Αμίνα Λαουάλ, της τριαντάχρονης γυναίκας που καταδικάστηκε πέρσι τον Αύγουστο σε λιθοβολισμό επειδή κρίθηκε ένοχη μοιχείας ("Ζίνα"), καθώς απέκτησε παιδί μετά το χωρισμό από το σύζυγό της. Ο άνδρας που κατηγορήθηκε ως πατέρας του παιδιού αρνήθηκε ότι είχε σχέσεις μαζί της και απαλλάχθηκε, καθώς ο όρκος ενός άνδρα στο δικαστήριο αρκεί για να τον απαλλάξει από κάθε κατηγορία. Ο νόμος της Σαρία προβλέπει ότι για να τιμωρηθεί ένας άνδρας για μοιχεία πρέπει να παρουσιαστούν στο δικαστήριο και να καταθέσουν "τέσσερις αξιόπιστοι αυτόπτες μάρτυρες της παράνομης ερωτικής πράξης".

Οπως είναι γνωστό, η ιστορία της Αμίνα Λαουάλ έκανε προ καιρού το γύρο του κόσμου προκαλώντας ιδιαίτερη συγκίνηση, η οποία εκφράστηκε με την αποστολή εκατομμυρίων επιστολών διαμαρτυρίας προς τις νιγηριανές αρχές. Ετσι, καθώς η ώρα της έφεσης πλησιάζει, η Διεθνής Επιτροπή κατά του Λιθοβολισμού (International Committee against Stoning), στην οποία συμμετέχουν οργανώσεις και άτομα που δραστηριοποιούνται προκειμένου να σταματήσει η αδιανόητη στις ημέρες μας πρακτική της εκτέλεσης ανθρώπων διά λιθοβολισμού, προγραμματίζει νέες κινητοποιήσεις με στόχο την άσκηση πίεσης στη νιγηριανή κυβέρνηση, αλλά και την ευαισθητοποίηση των ευρωπαϊκών θεσμών, ώστε να αθωωθεί η Αμίνα Λαουάλ και να καταργηθεί μια για πάντα η πρακτική του λιθοβολισμού. 

Συγκεκριμένα, η Διεθνής Επιτροπή κατά του Λιθοβολισμού καλεί σε συγκεντρώσεις μπροστά στο Ευρωκοινοβούλιο και στις νιγηριανές πρεσβείες όλου του κόσμου την Τρίτη 27 Μαϊου και συγκεντρώσεις μπροστά στις νιγηριανές πρεσβείες αλλά και μπροστά στο δικαστήριο της Κατσίνα την Τρίτη 3 Ιουνίου, ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης.

"Η Αμίνα Λαουάλ είναι μια νέα γυναίκα που καταδικάστηκε σε θάνατο διά λιθοβολισμού λόγω του ισλαμικού νόμου, επειδή δηλαδή είχε κάποια εξωσυζυγική σχέση", διαβάζουμε στη σχετική έκκληση με τίτλο "Βοηθήστε μας να σώσουμε την Αμίνα Λαουάλ" που κυκλοφόρησε στις 6 Μαϊου. "Η δίκη της έχει οριστεί για τις 3 Ιουνίου 2003 και το δικαστήριο θα αποφασίσει πότε θα εκτελεστεί η ποινή της. Χάρη στη διεθνή πίεση επιτύχαμε να ματαιώσουμε το λιθοβολισμό της Σαφιγιέ Χοσεϊνί στη Νιγηρία και να αναστείλουμε τις εκτελέσεις διά λιθοβολισμού στο Ιράν. Πρέπει ωστόσο να συνεχίσουμε τον αγώνα μας μέχρι την τελική κατάργηση του λιθοβολισμού και όλων των άλλων απάνθρωπων ισλαμικών ποινών. Η βάρβαρη πράξη του λιθοβολισμού δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή στον 21ο αιώνα. Η Διεθνής Επιτροπή κατά του Λιθοβολισμού έχει αναλάβει την πρωτοβουλία για μια μαζική διαμαρτυρία κατά της καταδίκης της Αμίνα Λαουάλ και καλεί όλες τις γυναικείες οργανώσεις και τις οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων του κόσμου να συμμετάσχουν στις συγκεντρώσεις αυτές και να ενώσουν τις δυνάμεις τους ώστε να θέσουν ένα τέρμα στην πρακτική του λιθοβολισμού". 

"Σταματήστε την καμπάνια"

Οσο όμως οικεία και αναμενόμενη κι αν ακούγεται η έκκληση της Διεθνούς Επιτροπής κατά του Λιθοβολισμού, τα πράγματα τη φορά αυτή δεν είναι τόσο απλά. Στις 2 Μαϊου, τέσσερις μόλις ημέρες πριν από τη δημοσιοποίηση του καλέσματος της Διεθνούς Επιτροπής, η Αγιέσα Ιμάμ και η Σίντι Μένταρ-Γκουλντ, στελέχη και οι δύο της γυναικείας νιγηριανής οργάνωσης ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ (BAOBAB) για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Γυναικών, υπέγραφαν μίαν άλλη έκκληση με τον εκ πρώτης όψεως αναπάντεχο τίτλο "Σας παρακαλούμε να σταματήσετε την καμπάνια αποστολής επιστολών διαμαρτυρίας για την Αμίνα Λαουάλ". 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι, όπως αυτοσυστήνεται, η ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ είναι μια οργάνωση που αγωνίζεται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών, των ανδρών και των παιδιών στο ισλαμικό, το εθιμικό και το κρατικό δίκαιο της Νιγηρίας, κυρίως όμως ασχολείται με άτομα που καταδικάστηκαν με τη νέα ποινική νομοθεσία της Σαρία, η οποία καθιερώθηκε σταδιακά σε ορισμένα (12 από τα 36) κρατίδια της Βόρειας Νιγηρίας τα τελευταία τρία χρόνια. 

Η ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ υποστηρίζει ότι υπήρξε η πρώτη -και για αρκετούς μήνες η μοναδική- μη κυβερνητική οργάνωση της χώρας που διέθετε μέλη από τη μουσουλμανική κοινότητα πρόθυμα να τοποθετηθούν δημόσια κατά των οπισθοδρομικών εκδοχών του ισλαμικού νόμου και να αγωνιστούν για την ανατροπή της κυρίαρχης -"εξαιρετικά συντηρητικής"- αντίληψης για τα δικαιώματα των γυναικών που χαρακτηρίζει τόσο τους ισλαμικούς νόμους της Σαρία όσο και το εθιμικό αλλά και το επίσημο "κοσμικό" δίκαιο της χώρας. Εκτός αυτού, η ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ υπήρξε η πρώτη και για καιρό η μοναδική μη κυβερνητική οργάνωση που φρόντισε να ανακαλύψει τα θύματα αυτών των νόμων και να στηρίξει το δικαστικό τους αγώνα συλλέγοντας τα απαραίτητα χρήματα και συγκροτώντας μια επιτροπή εθελοντών και εθελοντριών εμπειρογνωμόνων -υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων, δικηγόρους και ειδικούς του ισλαμικού δικαίου- η οποία έχει αναλάβει την ευθύνη για τη χάραξη της στρατηγικής της οργάνωσης. 

Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, η MΠΑΟΜΠΑΜΠ επιλέγει να ζητήσει την άμεση αναστολή των διεθνών κινητοποιήσεων υπέρ της Αμίνα Λαουάλ. Οι λόγοι εξηγούνται αναλυτικά στο κείμενο της 2ας Μαϊου που προαναφέραμε και έχουν, κατά τη γνώμη μας, ιδιαίτερο ενδιαφέρον: Πολλές από τις επιστολές διαμαρτυρίας που αποστέλλονται στις νιγηριανές αρχές περιέχουν και ανακυκλώνουν, κατά την ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ, ανακρίβειες για το ιστορικό της υπόθεσης, οι οποίες, με δεδομένη την ασταθή εσωτερική πολιτική κατάσταση της χώρας, ενδέχεται να προκαλέσουν σοβαρή βλάβη τόσο στην Αμίνα Λαουάλ όσο και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, λιγότερο γνωστές εκτός Νιγηρίας. (Ας σημειωθεί εδώ ότι στη Νιγηρία πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο μήνα βουλευτικές και στη συνέχεια περιφερειακές και προεδρικές εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν νικητή τον ήδη πρόεδρο Ολουσεγκούν Ομπάσαντζο. Οι εκλογές συνοδεύτηκαν από όξυνση της σχεδόν ενδημικής πολιτικής βίας, ενώ η αντιπολίτευση και οι παρατηρητές της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατήγγειλαν εκτεταμένη νοθεία. Με την καταπάτηση των ανθρώπινων -και κυρίως των γυναικείων- δικαιωμάτων στη χώρα ασχολείται συστηματικά η Διεθνής Αμνηστία.) Στο κλίμα αυτό, οι λανθασμένες πληροφορίες για την εξέλιξη της δικαστικής μάχης της Αμίνα Λαουάλ μπορεί να αποδοθούν στους ακτιβιστές της Νιγηρίας εκθέτοντάς τους σε σοβαρούς κινδύνους.

"Ανεπιθύμητη ανάμειξη"

Αντίθετα από ό,τι υποστηρίζεται από πολλές πλευρές, συνεχίζει η ανακοίνωση της ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ, η Αμίνα Λαουάλ δεν καταδικάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο της Νιγηρίας. Σε πρώτο βαθμό καταδικάστηκε από περιφερειακό δικαστήριο του κρατιδίου Κατσίνα και τώρα επίκειται η έφεσή της στο Εφετείο της Σαρία της ίδιας περιοχής. Η εκδίκαση της έφεσης αναβλήθηκε αρκετές φορές έως ότου καθορίστηκε για τις 3 Ιουνίου. Σε περίπτωση που η έφεσή της απορριφθεί, η Αμίνα Λαουάλ έχει δύο ακόμη ευκαιρίες, τις οποίες οι δικηγόροι της έχουν σκοπό να εξαντλήσουν: το Ομοσπονδιακό Εφετείο της Σαρία και το Ανώτατο Δικαστήριο της Νιγηρίας. 

"Με άλλα λόγια", υπογραμμίζουν οι υπεύθυνες της ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ, "παρόλο που το άγχος της κυρίας Λαουάλ είναι προφανώς τρομακτικό, δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να εκτελεστεί άμεσα διά λιθοβολισμού. Αν υπάρχει κάποιος άμεσος κίνδυνος για τη σωματική της ακεραιότητα, καθώς και για τη σωματική ακεραιότητα άλλων που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση, αυτός προέρχεται από ομάδες φανατικών, καθώς και από την πολιτική αντίδραση ορισμένων, οι οποίοι αντιμετωπίζουν τις διεθνείς καμπάνιες ως ανεπιθύμητη ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας".

Το ότι μια διεθνής καμπάνια αποστολής επιστολών διαμαρτυρίας δεν είναι πάντοτε η πιο αποτελεσματική στρατηγική αποδείχθηκε κατά τη νιγηριανή οργάνωση στην υπόθεση της Μπαρίγια Μαγκάζου, μιας ανήλικης κοπέλας που καταδικάστηκε το 1999 σε μαστίγωση για ερωτική σχέση εκτός γάμου. Η κοπέλα είχε τη δυνατότητα έφεσης, η οποία θα εκδικαζόταν το 2001. Η ποινή της ωστόσο εκτελέστηκε παράτυπα, με εξαιρετική βιασύνη, προκειμένου ο κυβερνήτης του κρατιδίου Ζανφάρα να αποδείξει ότι δεν πτοείται από εσωτερικές ή διεθνείς πιέσεις και, κυρίως, από "τα γράμματα των άπιστων".

Ούτως ή άλλως, οι επιστολές διαμαρτυρίας αναπαράγουν συχνά, κατά τη νιγηριανή οργάνωση, αρνητικά στερεότυπα για τους ισλαμιστές και το Ισλάμ, υποδαυλίζοντας τα αισθήματα μίσους των εξτρεμιστών, τα οποία μπορεί να προξενήσουν μεγάλο κακό τόσο στα θύματα όσο και στους υπερασπιστές τους. Καθώς, λοιπόν, οι φανατικοί οπαδοί του πολιτικού Ισλάμ στη Νιγηρία προσπαθούν να πείσουν ότι και η παραμικρή κριτική υποκινείται από τους άπιστους εχθρούς, η ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ επιλέγει την "εκ των έσω" υπονόμευση του συστήματος: η στρατηγική της συνίσταται στο να αντιληφθεί ο κόσμος -και συγκεκριμένα οι οικογένειες των θυμάτων- ότι είναι θεμιτή η προσφυγή σε ένα ανώτερο ισλαμικό δικαστήριο, με δυο λόγια ότι οι αποφάσεις των κατώτερων ισλαμικών δικαστηρίων μπορούν να αποδειχθούν άδικες. Ετσι, ενώ στην περίπτωση της Μπαρίγια Μαγκάζου δεν ήταν εύκολο να πειστούν η οικογένειά της και οι παράγοντες του χωριού της να της επιτρέψουν να προσφύγει σε εφετείο, σήμερα οι αντιστάσεις των τοπικών κοινωνιών στις αποφάσεις των πρωτοβάθμιων ισλαμικών δικαστηρίων και στη βία των φανατικών εμφανίζονται αρκετά ενισχυμένες. 

Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, η εξωτερική βοήθεια οφείλει, κρατώντας χαμηλούς τόνους, να μην εξάπτει και άλλο τα ήδη οξυμένα πνεύματα και να περιορίζεται σε κινήσεις που βρίσκουν σύμφωνες τις νιγηριανές οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτές πάλι από την πλευρά τους αναλαμβάνουν την ενημέρωση των συμπατριωτών τους σχετικά με τα δικονομικά περιθώρια που τους προσφέρουν οι ισχύοντες νόμοι, ενώ αναθέτουν σε ειδικούς ισλαμολόγους νομικούς να αντικρούσουν τις εκάστοτε κατηγορίες προτείνοντας στους δικαστές μια διαφορετική ανάγνωση του Κορανιού και των λοιπών ιερών κειμένων του Ισλάμ.

Κλασικό δίλημμα

Απόλυτος σεβασμός στις επιλογές των άμεσα ενδιαφερομένων ή σταθερή προσήλωση σε κάποιες γενικές αρχές που δεν είναι δυνατόν να παρακάμπτονται στο όνομα εθνικών, θρησκευτικών ή πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων; Το παμπάλαιο δίλημμα συνεχίζει να ταλαιπωρεί τις οργανώσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων, οι οποίες το αντιμετωπίζουν συνήθως σιωπηλά και κατά περίπτωση, φροντίζοντας πάντως να προσφέρουν εγγυήσεις ότι η δράση τους δεν υπαγορεύεται από πολιτικές, οικονομικές ή όποιες άλλες σκοπιμότητες. Οπως και να έχει, τη φορά αυτή ένα αθέλητο απ' ό,τι φαίνεται λάθος υποχρέωσε τις εμπλεκόμενες οργανώσεις να εξηγήσουν με σαφήνεια τη στάση που θεωρούν ενδεδειγμένη ώστε η υπόθεση της Αμίνα Λαουάλ να έχει την επιθυμητή κατάληξη.

Αρχές Μαϊου άρχισε να κυκλοφορεί μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου η πληροφορία ότι στις 3 Ιουνίου έχει προγραμματιστεί η εκτέλεση της Αμίνα Λαουάλ. Το μήνυμα ανέφερε ως πηγή δικτυακό τόπο του Ισπανικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας και καλούσε τους αποδέκτες του να υπογράψουν επιστολές διαμαρτυρίας προς τις νιγηριανές αρχές. Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της "Γκάρντιαν", μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα συγκεντρώθηκαν περισσότερες από πέντε εκατομμύρια υπογραφές (8/5). 

Στις 6 Μαϊου, ωστόσο, η Διεθνής Αμνηστία εξέδιδε ανακοίνωση, στην οποία εξηγούσε ότι λανθασμένα αποδίδεται στο Ισπανικό Τμήμα της οργάνωσης η παραπλανητική είδηση, υπογραμμίζοντας ότι "η διάδοση ηλεκτρονικών μηνυμάτων με ανακριβείς πληροφορίες προκαλεί πολλά προβλήματα στις ομάδες που εργάζονται σκληρά για την υπεράσπιση της Αμίνα Λαουάλ και των γυναικείων δικαιωμάτων στη Νιγηρία". Και κατέληγε: "Η Διεθνής Αμνηστία θα συνεχίσει να καλεί δημόσια την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Νιγηρίας να καταργήσει τη θανατική ποινή και να βελτιώσει τους νόμους που προβλέπουν σκληρές, απάνθρωπες και εξευτελιστικές ποινές σε όλα τα επίπεδα της νιγηριανής νομοθεσίας, συμπεριλαμβανομένης και της Ποινικής Νομοθεσίας της Σαρία. Μολαταύτα, η οργάνωση δεν επιθυμεί να επέμβει στη διαδικασία της δίκης στην υπόθεση της Αμίνα Λαουάλ και δεν συνιστά τη διεξαγωγή μιας διεθνούς καμπάνιας για την περίπτωση αυτή στον παρόντα χρόνο". 

Σαφής η θέση της Διεθνούς Αμνηστίας, έρχεται να επικυρώσει την έκκληση της νιγηριανής ΜΠΑΟΜΠΑΜΠ, με την οποία εξάλλου συνεργάζεται η διεθνής ανθρωπιστική οργάνωση, όπως προκύπτει και από κοινή τους ανακοίνωση κατά της επέκτασης των νόμων της Σαρία σε σειρά κρατιδίων της Βόρειας Νιγηρίας (25/3/2003). "Η περσινή καμπάνια μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου υπήρξε εξαιρετικά επιτυχής", δήλωνε προ ημερών υπεύθυνος Τύπου της Διεθνούς Αμνηστίας. "Δεν υποστηρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ποτέ σωστό, αλλά αυτή τη στιγμή η προτεραιότητά μας είναι να δουλέψουμε στο παρασκήνιο με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις της Νιγηρίας". 

"Η λανθασμένη απόδοση του μηνύματος στη Διεθνή Αμνηστία υπήρξε πολύ ατυχής, γιατί θέτει σε δεινή θέση τις οργανώσεις με τις οποίες συνεργαζόμαστε στη Νιγηρία", εξηγεί από την πλευρά του ο Ενρίκε Ρεστόι, ειδικός σε θέματα Νιγηρίας. "Και το τελευταίο που επιθυμούμε αυτή τη στιγμή είναι να θέσουμε σε κίνδυνο τους ανθρώπους που εργάζονται επί τόπου". Πολλές φορές μηνύματα αυτού του τύπου ταυτίζουν τη νομοθεσία με τη θρησκεία, με αποτέλεσμα ορισμένοι να θεωρούν ότι η Αμνηστία στρέφεται κατά του Ισλάμ, ξεκαθαρίζει ο εκπρόσωπος της οργάνωσης ("Γκάρντιαν" 8/5). 

"Μορατόριουμ"

Με την τοποθέτηση αυτή συμφωνεί και η ευρωβουλευτής Αννα Καραμάνου, πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισων Ευκαιριών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: "Τον πρώτο λόγο πρέπει να έχουν οι γυναικείες οργανώσεις της Νιγηρίας", μας δήλωσε σε πρόσφατη επικοινωνία μας. "Παρακολουθούμε την υπόθεση και θα παρέμβουμε όταν και όπως κρίνουν οι γυναικείες οργανώσεις της χώρας". 

Στο μεταξύ, μια θετική εξέλιξη σημειώθηκε στις αρχές του χρόνου στο Ιράν, τη χώρα η οποία επί σειρά ετών έχει τη θλιβερή πρωτιά στις εκτελέσεις, γυναικών κατά κύριο λόγο, με λιθοβολισμό: σύμφωνα με πληροφορία που δημοσιεύτηκε στον ιρανικό Τύπο, το ιρανικό καθεστώς αποφάσισε να "παγώσει" τις εκτελέσεις διά λιθοβολισμού και ο επικεφαλής του δικαστικού σώματος ζήτησε από τους υφιστάμενούς του δικαστές να μην τιμωρούν πλέον τη μοιχεία με λιθοβολισμό. Την κατάργηση του λιθοβολισμού είχαν ζητήσει τον περασμένο Δεκέμβριο και οι 11 γυναίκες βουλευτές του ιρανικού Κοινοβουλίου, υποστηρίζοντας ότι οι λιθοβολισμοί βλάπτουν τη διεθνή εικόνα της χώρας και ζητώντας μια "λιγότερο σκληρή" τιμωρία της μοιχείας. 

Η νομοθετική κατάργηση των εκτελέσεων διά λιθοβολισμού στο Ιράν αποτελεί πάγιο αίτημα ιρανικών και διεθνών οργανώσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων, οι οποίες διαμαρτύρονται ότι οι δυτικές κυβερνήσεις δεν πίεσαν ποτέ αρκετά το ιρανικό καθεστώς ώστε να το υποχρεώσουν να εγκαταλείψει την απάνθρωπη πρακτική. Σημειωτέον ότι ο λιθοβολισμός προβλέπεται ρητά στον Ποινικό Κώδικα της χώρας (Νόμος του Χοντούντ), ο οποίος στο άρθρο 83 διατάσσει εκατό μαστιγώσεις για τους άγαμους που έρχονται σε σεξουαλική επαφή, ενώ στο άρθρο 102 ορίζει ότι η τιμωρία των έγγαμων για μοιχεία είναι η θανάτωση διά λιθοβολισμού. Η ποινή αφορά και τα δύο φύλα, με τη διαφορά ότι την ώρα της εκτέλεσης ο άνδρας πρέπει να θάβεται μέχρι τη μέση στη γη, ενώ η γυναίκα μέχρι το λαιμό. Αλλο άρθρο (104) προνοεί για το μέγεθος που πρέπει να έχουν οι πέτρες που θα ριχτούν στους "ενόχους": δεν πρέπει να είναι μεγάλες ώστε να προκαλέσουν άμεσο θάνατο, αλλά ούτε και μικρές ώστε να μην προκαλούν ιδιαίτερο πόνο. 

Σύμφωνα με μαρτυρίες, αλλά και βιντεοταινίες από εκτελέσεις που διοχετεύτηκαν έξω από τα σύνορα της χώρας, οι μελλοθάνατοι τυλίγονται σε ένα άσπρο σάβανο προτού χωθούν στη γη, ενώ οι δικοί τους, ακόμη και τα παιδιά τους, υποχρεώνονται συχνά να παρακολουθήσουν από κοντά το μαρτύριο. Αν και κατά τις γραφές η ποινή χαρίζεται στο/στη μελλοθάνατο/η που θα καταφέρει να βγει από το χώμα την ώρα της εκτέλεσης, αναφέρονται περιπτώσεις κατά τις οποίες το άτομο που κατόρθωσε να διαφύγει συλλαμβάνεται και εκτελείται επί τόπου. Η αγριότητα των σκηνών αυτών που κυκλοφόρησαν προ ετών στη Δύση υποχρέωσε κατά καιρούς τους ιρανούς αξιωματούχους να υποστηρίξουν στους ξένους συνομιλητές τους ότι οι λιθοβολισμοί αποτελούν τα τελευταία χρόνια περιθωριακή πρακτική που συναντάται πλέον μόνο σε απομακρυσμένα σημεία της χώρας. 

Οπως και να έχει, η τιμωρία της "μοιχείας" με λιθοβολισμό φαίνεται πως συναντά όλο και μεγαλύτερες εσωτερικές και διεθνείς αντιδράσεις. Η σχετικά πρόσφατη ματαίωση της εκτέλεσης τριών γυναικών -της Σαφιγιέ Χοσεϊνί στη Νιγηρία, της Ζαφαράν Μπιμπί στο Πακιστάν και της Αμπούκα στο Σουδάν-, καθώς και η απόφαση του ιρανικού καθεστώτος να αναγγείλει "μορατόριουμ" στους λιθοβολισμούς, αποτελούν ενδείξεις μιας σχετικής αναδίπλωσης των υποστηρικτών της άτεγκτης εφαρμογής των νόμων της Σαρία. Είναι ωστόσο βέβαιο πως βρισκόμαστε ακόμη μακριά από την τελική λύση του προβλήματος: σε σαράντα υπολογίζονται αυτή τη στιγμή τα άτομα που περιμένουν τη θανάτωσή τους με λιθοβολισμό. Από τη σωτηρία τους εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία της πάλης κατά της σύγχρονης αυτής βαρβαρότητας.


(Ελευθεροτυπία, 25/5/2003)

 

www.iospress.gr                                  ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ