ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΣΩΜΑ ή ΛΙΜΕΝΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ;

 

Η αμφίβια στρατοκρατία πολιτεύεται



ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

 

1. / 2.   



Για λάθος δήλωση έχει βρει το μπελά του ο κ. Μανώλης Κεφαλογιάννης. Πολύ σημαντικότερη από την ονοματολογία της διαπλοκής είναι η επιμονή του στο στρατοκρατικό χαρακτήρα του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας στο οποίο προΐσταται.

 

Από μια μικρή ανακοίνωση του συλλόγου των υπαλλήλων του Υπουργείου Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) πληροφορούμαστε ότι ο υπουργός κ. Μανώλης Κεφαλογιάννης στις 9 Σεπτεμβρίου δήλωσε ότι όχι μόνο το ΥΕΝ αλλά και όλα τα Υπουργεία της Ελλάδας πρέπει να γίνουν στρατιωτικά.

Η αναπάντεχη αυτή δήλωση ενός υπουργού προς το συνδικαλιστικό όργανο των υπαλλήλων του υπουργείου του ασφαλώς ξενίζει. Μετά την πρώτη έκπληξη, όμως, διαπιστώνουμε ότι όσον αφορά τουλάχιστον το ΥΕΝ, ο κ. Κεφαλογιάννης είναι απολύτως ακριβής: πρόκειται για ένα εξολοκλήρου στρατιωτικοποιημένο υπουργείο, μέσω του οποίου ασκεί πολιτική ένα ακραιφνώς στρατιωτικό σώμα, το Λιμενικό.

Υποτίθεται (βλ. διπλανή στήλη, το ιστορικό) ότι το Λιμενικό Σώμα συγκροτήθηκε στα πρότυπα της Ακτοφυλακής των ΗΠΑ και της Γαλλίας, όμως η ιστορική εξέλιξη του σώματος αυτού στην Ελλάδα πολύ γρήγορα πήρε διαφορετικό δρόμο και η σημερινή του κατάληξη είναι να μονοπωλεί σημαντικούς τομείς της οικονομικής, αναπτυξιακής και κοινωνικής ζωής της χώρας.

Μια ματιά στο οργανόγραμμα του ΥΕΝ που δημοσιεύουμε είναι αποκαλυπτική. Μέσω του αρχηγού και των υπαρχηγών του Λιμενικού Σώματος ελέγχονται όλες οι κρίσιμες διευθύνσεις του υπουργείου, που καμιά σχέση δεν έχουν με δραστηριότητα ακτοφυλακής (αστυνόμευση ακτών, θαλασσών και λιμένων). Ζητήσαμε τη γνώμη ενός στελέχους του υπουργείου, το οποίο παραμένει ανώνυμο. Στο κάτω κάτω της γραφής για στρατιωτικό υπουργείο μιλάμε! Ποιος τολμά να κάνει κριτική με το όνομά του;

«Το Λιμενικό Σώμα προσέφερε για πολλά χρόνια άριστες υπηρεσίες, στελεχώνοντας το ΥΕΝ μαζί με πολιτικούς υπαλλήλους», παρατηρεί ο συνομιλητής μας. «Ομως ο καιρός πέρασε, οι ανάγκες αστυνόμευσης στη θάλασσα μεγάλωσαν, ήλθαν τα ναρκωτικά, η αρχαιοκαπηλία, η παράνομη μετανάστευση, η λαθρεμπορία πετρελαίου. Μεγάλωσε παράλληλα και το Λιμενικό. Προσελήφθη πολύς κόσμος (υπερβαίνουν τις 7.000 σήμερα οι οργανικές θέσεις και το 2006 προβλέπεται να ξεπεράσουν τις 10.000), εξοπλίστηκε, προμηθεύτηκε πολλά πλωτά, χερσαία και εναέρια μέσα. Τι παρατηρούμε, όμως; Αντί όλο αυτό το δυναμικό μαζί με τον άρτιο και πανάκριβο εξοπλισμό του να το διαθέτουν για το σκοπό που το διαθέτουν όλα τα Λιμενικά Σώματα του πλανήτη, αυτοί θεώρησαν φρόνιμο να γαντζωθούν στο Υπουργείο Ναυτιλίας, στελεχώνοντάς το όλο και περισσότερο με λιμενικούς και να προσπαθούν να το στρατιωτικοποιήσουν πλήρως, ικανοποιώντας έτσι πλέον προσωπικές ανάγκες και φιλοδοξίες και σκοπιμότητες».

Ολα στο Λιμενικό

Σύμφωνα με την περιγραφή του συνομιλητή μας, ο ρόλος του εκάστοτε υπουργού έχει καταντήσει διακοσμητικός: «Στο ΥΕΝ την πολιτική με τη σημερινή δομή και στελέχωση του υπουργείου την παράγει ο Αρχηγός του Λιμενικού Σώματος σε συνεργασία με τους Λιμενικούς Αξιωματικούς που προΐστανται στο 90% των διευθύνσεων του υπουργείου».

Για του λόγου το αληθές, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον ισχύοντα Οργανισμό του ΥΕΝ: «Εκεί θα δείτε τι κατάφεραν οι λιμενικοί μέχρι σήμερα, χρησιμοποιώντας τους εκάστοτε υπουργούς και νομοθετώντας με τη μέθοδο του σαλαμιού κάθε τόσο νέους οργανισμούς και νόμους και πώς εξελίχτηκε το Σώμα σε κατεστημένο». Χρησιμοποιεί σκληρότερες εκφράσεις ο συνομιλητής μας, αλλά εφόσον παραμένει ανώνυμος, ας αποφύγουμε το λεξιλόγιο Μπαϊρακτάρη.

Επί της ουσίας, όμως, οι παρατηρήσεις του είναι τεκμηριωμένες. Ο Οργανισμός του ΥΕΝ (π.δ. 242/30.9.99) προβλέπει μεταξύ άλλων για τις αρμοδιότητες του Λιμενικού Σώματος:

- - Κλάδο Ναυτιλιακής Πολιτικής (άρθρο 22), που συντονίζει τις ενέργειες για την οργάνωση, βελτίωση, προστασία και ανάπτυξη της ναυτιλίας, τη σύνδεσή της με την εθνική οικονομία, τη στήριξη του θαλάσσιου τουρισμού, την παρακολούθηση θεμάτων ναυτικής εργασίας, μητρώων ναυτικών και ναυτικής εκπαίδευσης. «Καλά, μπορούν αξιωματικοί να χαράζουν ναυτιλιακή πολιτική και να βρίσκουν τρόπους να τη συνδέουν με την οικονομία;» αναρωτιέται ευλόγως το στέλεχος του ΥΕΝ. Και συμπληρώνει: «Ο κλαδάρχης (υπερυπουργός ή καίσαρας) αντικατέστησε τους Υπουργούς Εξωτερικών, Οικονομικών, Εργασίας, Τουρισμού, Παιδείας)».

- - Υπηρεσία Μητρώου ναυτικών εταιρειών (άρθρο 24). «Καλά, οι επιχειρήσεις στη στεριά σε τι διαφέρουν από αυτές στη θάλασσα; Πάει κι ο υπουργός Βιομηχανίας», είναι το σχόλιο του συνομιλητή μας.

- - Διεύθυνση θαλασσίων συγκοινωνιών (άρθρο 26). «Πάει κι ο υπουργός Μεταφορών».

- - Διεύθυνση ναυτικής εργασίας (άρθρο 28). «Πάει κι ο υπουργός Εργασίας. Ολα τα επαγγέλματα τα καταφέρνει, αλλά τους ναυτικούς δεν μπορεί, και τους άφησε στους ειδικούς».

- - Διεύθυνση εκπαίδευσης ναυτικών (άρθρο 29). «Ενας διευθυντής λιμενικός τα καταφέρνει όσο όλο το υπουργείο Παιδείας».

- - Κλάδο ελέγχου εμπορικών πλοίων (άρθρο 30), που συντονίζει τον έλεγχο ασφαλούς διαχείρισης εταιριών και πλοίων, την έγκριση και θεώρηση σχεδίων και μελετών και την παρακολούθηση ναυπηγουμένων πλοίων (!)

- - Διεύθυνση επιθεώρησης πλοίων (άρθρο 33). «Ολα τα κράτη συνεργάζονται με νηογνώμονες. Εμείς έχουμε τους ειδικούς. Τώρα διευθυντής είναι πολιτικός μηχανικός».

- - Λιμενικές αρχές εσωτερικού και εξωτερικού (άρθρο 43). Του εσωτερικού τις καταλαβαίνουμε. Του εξωτερικού;

Μας εξηγεί και πάλι το στέλεχος του ΥΕΝ: «Πρόκειται για τα περιβόητα Προξενικά Λιμεναρχεία που κατάφεραν να ιδρύσουν σε όλες τις χώρες και στέλνουν εκεί ανώτερους λιμενικούς αξιωματικούς. Ο επίσημος σκοπός τους είναι να υπηρετούν τους έλληνες ναυτικούς, στην πραγματικότητα όμως εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εφοπλιστών, γιατί έτσι οδηγούν -μ’ αυτή την εφεύρεση- τους έλληνες ναυτικούς που έχουν παράπονα από τα πλοία στα Προξενικά Λιμεναρχεία μόνο (θεσμοθετημένη αρχή βλέπετε) και όχι στα ελληνικά προξενεία ή τις αρχές της ξένης χώρας που ενδεχομένως θα έδενε το καράβι μετά από τέτοιες καταγγελίες. Ρωτήστε όποιον ναυτικό θέλετε. Εκείνος θα σας τα πει καλύτερα».

Το χειρότερο είναι ότι ο θεσμός αυτός χρησιμοποιείται για την προώθηση των συντεχνιακών συμφερόντων του Σώματος και εκτός συνόρων: «Θα φροντίσεις -λέει ο αρμόδιος αξιωματικός του υπουργείου προς τον Προξενικό Λιμενάρχη- να βρεις και να τραπεζώσεις τον υπουργό Εξωτερικών ή το Δήμαρχο ή θα διοχετεύσεις στις εφημερίδες ότι εδώ στην Ελλάδα ετοιμάζουν οι πολιτικοί αυτό και εκείνο που θα βλάψει το Σώμα. Οπότε μετά από λίγο, να μια νότα στην Ελλάδα από την Ιαπωνία ή μια επίσκεψη του ιάπωνα πρέσβη στο υπουργείο Εξωτερικών. Η θα πας -λέει ο αρμόδιος του ΥΕΝ προς τον Προξενικό Λιμενάρχη του Λονδίνου- στο λόμπι των εφοπλιστών, θα βρεις αυτόν και θα του πεις ότι... Οπότε την ίδια μέρα πέφτουν τα τηλέφωνα των εφοπλιστών στον υπουργό και καταλαβαίνετε τη συνέχεια».

Ενας είναι ο Αρχηγός

Και ποιο είναι το αποτέλεσμα της συγκέντρωσης όλων αυτών των αρμοδιοτήτων; Η δημιουργία μιας μιλιταριστικής πυραμίδας σε πολιτικό υπουργείο, όπου όλα καταλήγουν στον Αρχηγό του Λιμενικού Σώματος. Τις αρμοδιότητες του Αρχηγού καταγράφει το άρθρο 5 παρ. 3 του Οργανισμού:

«(Ο Αρχηγός) προσυπογράφει όλα τα έγγραφα των υπηρεσιακών μονάδων που προωθούνται για τελική υπογραφή στον Υπουργό ή Γενικό Γραμματέα καθώς και τα προωθούμενα σχέδια νόμων, προεδρικών διαταγμάτων και υπουργικών αποφάσεων».

Μ’ άλλα λόγια, η πολιτική ηγεσία υπογράφει ό,τι θέλει ο Αρχηγός, νομοθετεί ό,τι θέλει ο Αρχηγός, ακούει ό,τι θέλει ο Αρχηγός. Ο Αρχηγός χαράζει τη ναυτιλιακή πολιτική, κάνει ναυτική εκπαίδευση, λύνει εργασιακά θέματα, ελέγχει ναυτιλιακές εταιρείες, εγκρίνει κατασκευές πλοίων, κ.ο.κ. Κατά τα άλλα, η εκάστοτε πολιτική ηγεσία του ΥΕΝ εφαρμόζει την πολιτική και το πρόγραμμα της κυβέρνησης.

Το κακό είναι ότι μέσα σ’ αυτό το κλειστό συντεχνιακό σύστημα υπονομεύονται ακόμα και οι αρμοδιότητες που δικαιωματικά ανήκουν στο Λιμενικό. Μια από τις σπουδαιότερες είναι βέβαια η επιχείρηση διάσωσης στη θάλασσα. «Ο θάλαμος επιχειρήσεων του ΥΕΝ», μας εξηγεί το έμπειρο στέλεχος του υπουργείου, «είναι εξολοκλήρου στελεχωμένος από λιμενικούς αξιωματικούς. Από αυτούς ίσως κάποιοι να έχουν τελειώσει τη σχολή εμποροπλοιάρχων, αλλά μετά προσλήφτηκαν στο Σώμα και τους βαφτίσανε καπεταναίους χωρίς να έχουν καπετανεύσει ούτε μία ώρα σε μεγάλο καράβι. Θα 'πρεπε να υπάρχουν εκεί δοκιμασμένοι καπεταναίοι του εμπορικού ναυτικού που έχουν αντιμετωπίσει φουρτούνες και δύσκολες καταστάσεις στη διάρκεια της καριέρας τους και έχουν εμπειρία από χειρισμούς και συμπεριφορές μεγάλων πλοίων με κόσμο. Αλλά δεν αφήνουν κανένα να μπει στις τάξεις τους. Το τίμημα είναι δυστυχώς βαρύ και γνωστό».

Δεν πρέπει να τα ρίξουμε βέβαια όλα αυτά στον κ. Κεφαλογιάννη. Απ’ ό,τι φαίνεται, μάλιστα, κάτι ψυχανεμίστηκε τώρα τελευταία και ζήτησε να κοινοποιείται στο γραφείο του η διακίνηση των υπηρεσιακών εγγράφων που αφορούν ορισμένα σημαντικά ζητήματα και έδωσε εντολή στα ενημερωτικά σημειώματα να φαίνεται ξεκάθαρα το όνομα του εισηγητή και το τηλέφωνό του. Ασφαλώς όμως αυτά δεν αρκούν.

Αλλά πριν απ’ τον σημερινό, πέρασαν υπουργοί και υπουργοί, χωρίς να αλλάξει τίποτα σ’ αυτή τη στρατοκρατική λογική.

Οσο για τους συνδικαλιστές του Λιμενικού Σώματος, αυτοί προβληματίζονται για την άρση του στρατιωτικού χαρακτήρα της υπηρεσίας τους, όμως φοβούνται ότι, αν εξομοιωθούν με τα άλλα σώματα ασφαλείας (αστυνομία, πυροσβεστική), θα στερηθούν τα ωφελήματα που τους εξασφαλίζει η σημερινή κατάσταση. Σε σχετική ημερίδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Προσωπικού Λιμενικού Σώματος (ΠΟΕΠΛΣ) ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αξιωματικών Λιμενικού Σώματος (ΠΕΑΛΣ) κ. Ιωάννης Γεωργάκος αναρωτιόταν: «Στη Σουηδία, στην πρώτη χώρα της Ευρώπης, το Λιμενικό Σώμα είναι ένα κομμάτι της Αστυνομίας, το maritime police. Στην Ισπανία το ίδιο. Στην Ιταλία το ίδιο. Ολα αυτά είναι αστυνομικά σώματα ενός υπουργείου. Μήπως λοιπόν πρέπει να συζητήσουμε αν θέλουμε ένα Λιμενικό Σώμα στα πρότυπα του United States Coast Guard μια και οι ταυτότητές μας όπως θα δείτε πίσω γράφουν Hellenic Coast Guard;» (18/6/03)

Ο αδύνατος αποχωρισμός

Οι μόνοι πολιτικοί φορείς που για λόγους αρχής αντιδρούν στο στρατιωτικό χαρακτήρα του Λιμενικού Σώματος και στη διαπλοκή του με το ΥΕΝ είναι τα κόμματα της Αριστεράς. «Το κυριότερο πρόβλημα για μας είναι ο στρατιωτικός χαρακτήρας του Λιμενικού Σώματος», έλεγε στις 16/2/01 στη Βουλή ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ Σταύρος Σκοπελίτης. «Παράλληλα δε με τον εκδημοκρατισμό χρειάζεται να γίνει ο αναπροσανατολισμός του Λιμενικού Σώματος και αφού απαλλαγεί από τα καθήκοντα εκείνα που είναι ξένα προς την αποστολή του και συμφωνήσαμε όλοι εδώ όπως είναι το Ν.Α.Τ., ο Οίκος Ναύτη, η Διεύθυνση Ναυτιλιακής Πολιτικής, η Διεύθυνση Ναυτικής Εργασίας -ακόμη και τους τροχονόμους κάνουν οι λιμενικοί, το ζω καθημερινά- να ρίξει το βάρος του στην πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος, στις παραλίες και στις ακτές και στη γενικότερη προστασία του κοινωνικού συνόλου».

Στην ίδια συζήτηση παρενέβη και ο εκπρόσωπος του ΣΥΝ Παναγιώτης Λαφαζάνης: «Απ' ό,τι ακούω, θέλετε να διατηρήσετε το Λιμενικό Σώμα ως στρατιωτικό σώμα. Δεν ξέρω γιατί. Τι πάει να πει στρατιωτικό σώμα, για να το καταλάβω και εγώ και να μπορώ να το εξηγήσω. Το Λιμενικό Σώμα δεν αντιμετωπίζει εμπόλεμες καταστάσεις με εχθρούς, παίζει ένα άλλο ρόλο. (...) Και αυτό το στρατιωτικό σώμα, όπως είναι το Λιμενικό, είναι σήμερα το μακρύ χέρι, ο στρατιωτικός βραχίονας των εφοπλιστών, των ακτοπλόων και των διάφορων άλλων που λυμαίνονται τις ακτοπλοϊκές γραμμές, τα λιμάνια μας και παίζουν ένα ρόλο ανασταλτικό από κάθε άποψη και για τα νησιά και για τον τουρισμό και για την ανάπτυξη».

Ομως το ριζικό διαχωρισμό του Λιμενικού από το ΥΕΝ δεν τολμούν ούτε οι εκπρόσωποι της Αριστεράς να τον προτείνουν. Και έτσι ο εκάστοτε υπουργός έχει την άνεση να τους απαντά όπως έκανε στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου (5/6/01) ο Χρήστος Παπουτσής: «Οι συνάδελφοι του ΚΚΕ και του Συνασπισμού ξεκινούν από μια φιλοσοφία: όχι στρατιωτικό σώμα το Λιμενικό. Η θέση, όμως, του Λιμενικού Σώματος είναι στα νησιά του Αιγαίου, στον πιο ευαίσθητο εθνικό μας χώρο. Και αυτό οδηγεί στην ανάγκη να είναι στρατιωτικό σώμα». Και το ύστατο επιχείρημα: «Το Σώμα πρέπει να είναι στρατιωτικό, διότι κάνει πολλές επιχειρήσεις ημερησίως». Ούτε κουβέντα για την «άλλη» θέση του Λιμενικού, όχι δηλαδή στο Αιγαίο, αλλά στα επιτελικά γραφεία του υπουργείου. Εκεί, άλλωστε, δεν χρειάζονται πολλές επιχειρήσεις ημερησίως.

Ο λόγος που παραμένει και ενισχύεται αυτή η στρατοκρατική δομή του ΥΕΝ έχει ασφαλώς σχέση με την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, εν προκειμένω του εφοπλιστικού κεφαλαίου, το οποίο καθώς φαίνεται έχει βρει τρόπους να συνεργάζεται άμεσα με το στρατιωτικό αυτό μηχανισμό και εξυπηρετείται από το γεγονός ότι η ίδια υπηρεσία επιτελεί το ρόλο του (υποτίθεται) προστάτη των εργαζομένων αλλά και του κεφαλαίου. Είναι σαν να υπαχθεί το υπουργείο Εργασίας στην ΕΛΑΣ... Το αποτέλεσμα το έχουμε δει σε όλα τα κανάλια, με τις βίαιες συγκρούσεις λιμενικών και ναυτικών της ακτοπλοϊας. Στην ίδια συνεδρίαση της Βουλής (16/2/01) ο κ. Λαφαζάνης είχε περιγράψει τη διαπλοκή αυτή: «Και μόλις παίρνουν σύνταξη οι διάφοροι απόστρατοι του Λιμενικού Σώματος, μεγαλοσχήμονες αξιωματικοί, καταφεύγουν στις διάφορες ναυτιλιακές εταιρείες. Πάρτε τα ονόματα. Και αυτήν την καριέρα την προετοιμάζουν εκ των προτέρων».

Αλλά τόσοι δημοκράτες υπουργοί, πώς και δεν βρέθηκε ούτε ένας να αμφισβητήσει αυτή την ιδιότυπη αμφίβια στρατοκρατία; Και πώς δεν αντέδρασαν στο γεγονός ότι προϊστανται σε ένα Υπουργείο όπου την πολιτική δεν την ασκούν οι πολιτικοί, αλλά οι στρατιωτικοί;

Μας εξηγεί και πάλι το στέλεχος του ΥΕΝ: «Την απάντηση θα τη βρείτε αν παραστείτε κάποια φορά στην ανάληψη του υπουργείου από το νέο υπουργό. Από την πρώτη μέρα της ορκωμοσίας του κάθε υπουργού, οι αρμόδιοι κλείνουν τον Πειραιά, βγάζουν τις μπάντες και τα αγήματα στο δρόμο και φοράνε τα καλά τους. Εκεί να δεις σιρίτια και κορδέλες. Μόλις τον δουν να πλησιάζει (έχουν βάλει άνθρωπο που τους ειδοποιεί από τη συνοδεία του) αρχίζει το σόου, σείεται ο Πειραιάς. Τύμπανα, κρουστά, σάλπιγγες, τα χάνει ο άνθρωπος, κολακεύεται, αισθάνεται ξαφνικά Ναπολέων, γίγαντας, δυνατός. Μόνο ένας τούς τη βγήκε μια φορά κάποτε, ο μακαρίτης ο Γιαννόπουλος. 'Αφήστε τα αυτά' είπε. 'Κανένα Θεοδωράκη ξέρετε να παίζετε;' Κι ύστερα από λίγο άλλαξε τον οργανισμό, έδωσε μερικές διευθύνσεις σε πολιτικούς υπαλλήλους και σχεδίαζε να τους στείλει στο υπουργείο Δικαιοσύνης και να τους απαλλάξει από όλα τους τα καθήκοντα, εκτός από αυτά της φύλαξης των ακτών και των θαλασσών».

Οι προσπάθειες αυτές δεν καρποφόρησαν: «Θεωρήθηκε επικίνδυνος για το σύστημα ο Γιαννόπουλος και γρήγορα απαλλαχτήκανε από αυτόν. Αχ αυτά τα βατράχια στην Ελούντα, κάνανε καλή δουλειά..." Τα βατράχια; Η «πηγή» μας στο ΥΕΝ σπεύδει να μας λύσει την απορία: «Χρησιμοποιήθηκαν διάφορα κολπάκια κατά καιρούς. Στέλνανε, για παράδειγμα, λιμενικούς βατραχανθρώπους για να φυλάνε τον πρωθυπουργό στο μπάνιο του και όταν σιγά σιγά αποκτούσαν οικειότητα μαζί του βγάζανε τα άπλυτα του υπουργού στη φόρα». Υπάρχουν, όμως, κι άλλες παρόμοιες μέθοδοι, για την αποφυγή ανεπιθύμητων εμπνεύσεων της πολιτικής ηγεσίας, όπως η τοποθέτηση έμπιστων λιμενικών οδηγών στα κρίσιμα υπηρεσιακά αυτοκίνητα, καθώς και η επιλογή κατάλληλων προσώπων για να αναλάβουν τη «νευραλγική» θέση του Υπασπιστή.


Τα μέτρα που θα έπρεπε να έχουν από καιρό ληφθεί είναι αυτονόητα:

1. Αμεση απαλλαγή των Λιμενικών από τα καθήκοντα πέρα της αστυνόμευσης και υπαγωγή τους στο υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

2. Στελέχωση του ΥΕΝ από πολιτικό εξειδικευμένο προσωπικό ή συγχώνευσή του με το υπουργείο Μεταφορών. «Εδώ να δεις αντίδραση από τους εφοπλιστές», παρατηρεί ο συνομιλητής μας. «Μέχρι τώρα με ένα τηλέφωνο στον ανώτερο έκανε τούμπες ο κατώτερος και έφευγε το καράβι».

3. Μοίρασμα των αρμοδιοτήτων του υπουργείου στα καθ’ ύλη αρμόδια: Παιδείας, Εξωτερικών, Δικαιοσύνης, Εργασίας, Οικονομικών, κλπ.

4. Αμεση πρόσληψη εν ενεργεία καπεταναίων με πραγματική εμπειρία άνω των 20 ετών σε καράβια για τον θάλαμο επιχειρήσεων διάσωσης.

Μόνο αν παρθούν αυτά και άλλα παρόμοια μέτρα θα πάψουν να ντρέπονται οι Λιμενικοί να φορούν τις στρατιωτικές στολές τους στις συνεδριάσεις που μετέχουν στο εξωτερικό, ως αντιπρόσωποι της χώρας μας σε διάφορους οργανισμούς και επιτροπές. Γιατί οι Ελληνες και οι Τούρκοι Λιμενικοί εκπρόσωποι αποτελούν την εξαίρεση σ’ αυτές τις επιτροπές: μόνον αυτοί είναι στρατιωτικοί. Οι άλλοι μας θεωρούν δικαιολογημένα τριτοκοσμικούς και αναγκάζονται οι δικοί μας να φορούν πολιτική ενδυμασία και να μην συστήνονται με το βαθμό τους, αλλά ως απλοί υπηρεσιακοί παράγοντες. Και καλά οι Τούρκοι. Αυτοί φημίζονται για το «στρατιωτικοπολιτικό κατεστημένο» που κυβερνά. Αλλά οι Ελληνες;
 

(Ελευθεροτυπία, 24/10/2004)

 

www.iospress.gr                                                                                    ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ