ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΕΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΕΙΣ

 

Το Τριώδιο της ακροδεξιάς
 

Δεν μπορούσαν να διαλέξουν καλύτερη εποχή για τις νέες τους πολιτικές και ιδεολογικές αναζητήσεις οι μικροί και μεγάλοι ηγέτες της ακροδεξιάς. Η περίοδος της Αποκριάς είναι η πιο κατάλληλη για να ντυθεί καθένας με όποιο κοστούμι θέλει. Δυστυχώς όμως για τους μεταμφιεσμένους, ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα.

 

Την ώρα που τελείωνε το συνέδριο του ΛΑΟΣ, το προηγούμενο Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, και όλοι όρθιοι τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο, η τηλεοπτική κάμερα συνέλαβε έναν σύνεδρο να υψώνει το δεξί του χέρι στον γνωστό φασιστικό χαιρετισμό. Αμέσως φάνηκαν κάποια άλλα χέρια να τον εμποδίζουν. Το χέρι κατέβηκε, για να ξαναϋψωθεί και πάλι, αυτή τη φορά όμως με σφιγμένη γροθιά. Ετσι μονομιάς ο φασίστας μεταμφιέστηκε σε κομμουνιστή!

Αυτή η εικόνα (που μεταδόθηκε από τον Alter το ίδιο βράδυ) εικονογραφεί με τον καλύτερο τρόπο την αγωνία του πολιτικού αυτού χώρου να πείσει ότι είναι κάτι άλλο από αυτό που υποδηλώνει η ιστορία του, η συγκρότησή του και η πολιτική δράση των στελεχών του. Ο αρχηγός του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης, μίλησε για προβοκάτσια και υπαινίχθηκε ότι το επεισόδιο ήταν στημένο από την κυβέρνηση για να συκοφαντηθεί η υποψηφιότητά του για τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Το σίγουρο είναι ότι ο γνήσιος ή γιαλαντζί φασίστας ένιωσε σαν στο σπίτι του. Κανείς δεν τον μπαγλάρωσε, όπως θα συνέβαινε σε όλα τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα. Απλώς, με την παρότρυνση κάποιων διπλανών του μετέτρεψε το φασιστικό χαιρετισμό σε... κομμουνιστικό.

Αυτή είναι η μέθοδος που ακολουθεί και ο ίδιος ο κ. Καρατζαφέρης. Οταν τον στριμώχνουν για τους ακροδεξιούς που στελεχώνουν το κόμμα του, εκείνος επικαλείται την αγάπη του για τον Τσε ή τον Κάστρο.

Είναι αλήθεια ότι εδώ και λίγους μήνες σημειώνονται πολιτικές διαφοροποιήσεις στον χώρο της ακροδεξιάς, με κινήσεις κυρίως συμβολικού χαρακτήρα. Πρωταγωνιστής στην προσπάθεια να εμφανιστεί αυτός ο χώρος ως κάτι άλλο, κάτι ξένο προς την παραδοσιακή ακροδεξιά, είναι αναμφίβολα ο Γιώργος Καρατζαφέρης.

Η έλλειψη «ιδεολογικής συγκρότησης» του αρχηγού του ΛΑΟΣ που επεσήμαιναν ορισμένοι αρθρογράφοι την επαύριο της επιτυχίας του στις νομαρχιακές του 2002 (Λυγερός, ,Καθημερινή», 18/10/02) και η αρχική πολιτική του στήριξη από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αναδεικνύονται πολιτικά πλεονέκτηματά του. Γιατί του δίνουν τη δυνατότητα να ελίσσεται με πειστικότητα μεταξύ εντελώς αντιφατικών πολιτικών προτάσεων, με μοναδικό στόχο την προσέλκυση οπαδών που έλκονται από το επικοινωνιακό χάρισμα του αρχηγού ή τον θεωρούν απλώς κατάλληλο υποδοχέα της ψήφου διαμαρτυρίας τους.

Η μέθοδος Καρατζαφέρη

Αυτή τη δυνατότητα ελιγμών δεν την έχει κανένας από τους αρχηγίσκους του ιδεολογικοπολιτικού αυτού χώρου. Ούτε ο Βορίδης (που μπήκε στην πολιτική ως πουλέν των χουντικών στη Νεολαία ΕΠΕΝ και ανακάλυψε στον Λεπέν τον ευρωπαίο μέντορά του), ούτε ο Πλεύρης (με τα γνωστά τεταρταυγουστιανά και εθνικοσοσιαλιστικά οράματα και τη χουντική δράση), ούτε ο ναζιστής χρυσαυγίτης Μιχαλολιάκος. Οσο για τον φιλοβασιλικό και παπαδοπουλικό Γρηγόρη Μιχαλόπουλο, η ενασχόλησή του με τα κοινά διακόπηκε απότομα, με την πρωτόδικη βαριά καταδίκη του για την υπόθεση των εκβιασμών και τον προσωρινό εγκλεισμό του στον Κορυδαλλό.

Ο κ. Καρατζαφέρης επιχειρεί σήμερα να κάνει κάτι περισσότερο. Ενθαρρυμένος από την ευμενή υποδοχή των μέσων ενημέρωσης, που ανακάλυψαν την ευφράδειά του και το ιδιότυπο χιούμορ του, επιδιώκει κι αυτός να υπερβεί το κατώφλι της περιθωριακής ελληνικής Ακροδεξιάς και να διεκδικήσει τα σημαντικά εκλογικά ποσοστά που πετυχαίνουν οι ευρωπαίοι ομοϊδεάτες του.

Η αλήθεια είναι ότι στη μεταστροφή του αυτή έπαιξε ρόλο και το στραπάτσο στην Ευρωβουλή, όταν αμέσως μετά την εκλογή του το 2004 αναγκάστηκε να αποχωρήσει από την ομάδα UEN (Ενωση για την Ευρώπη των Εθνών), στην οποία μετείχε ως παρατηρητής. Πληροφορήθηκε ότι θα του ζητηθεί να απαντήσει στις κατηγορίες διεθνών οργανισμών ανθρώπινων δικαιωμάτων ότι διακηρύσσει ρατσιστικές και αντισημιτικές ιδέες και, προκειμένου να αποφύγει την ταπεινωτική διαδικασία, προτίμησε να ενταχθεί στην ομάδα IND/DEM (Ανεξάρτητοι Δημοκράτες).

Από τότε ο κ. Καρατζαφέρης αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να βάλει λίγο (δημοκρατικό) νερό στο κρασί του, αν επιθυμούσε να διεκδικήσει τη δόξα ενός Λεπέν, ενός Χάιντερ και ενός Φίνι. Και δεν έχασε τον καιρό του. Μέσα σε λίγες μέρες από πατενταρισμένος αντισημίτης μεταβλήθηκε στον καλύτερο προστάτη των εβραίων και υποστηρικτή του Ισραήλ (βλ. «Οι νέοι "φίλοι" του Ισραήλ», «Ιός», 20/2/05 ), από διώκτης των ομοφυλόφιλων μεταμορφώθηκε σε επίσημο συνομιλητή των οργανώσεών τους και από παραδοσιακός αντικομμουνιστής σε θαυμαστή του Τσε Γκεβάρα και του ΚΚΕ.

Αυτό το τρίπολο κάθε καλού ακροδεξιού (κατά των εβραίων, των ομοφυλόφιλων και των κομμουνιστών) που ξορκίζει σήμερα στα λόγια ο κ. Καρατζαφέρης το χρησιμοποιούσε κατά κόρον στις δημόσιες εμφανίσεις του μέχρι την επιτυχία του στις νομαρχιακές: «Πρώτον: Δεν είμαι εβραίος. Ας το πει αυτό κι ο πρωθυπουργός. Δεύτερον: Δεν είμαι κομμουνιστής. Ας το πει αυτό κι ο κ. Καραμανλής. Τρίτον: Δεν είμαι ομοφυλόφιλος. Αυτό δεν μπορεί να το πούνε πολλοί» (ομιλία στην Κόρινθο, 28/5/02). Ολα αυτά τώρα πρέπει να τα ξεχάσουμε.

Ομως τα πράγματα δεν είναι απλά. Δεν αρκεί να τα ξεχάσουμε εμείς. Πρέπει να τα ξεχάσουν και οι οπαδοί του ΛΑΟΣ. Δεν φτάνει να θέλεις εσύ, πρέπει και να μπορείς να μετατρέψεις τον λεγόμενο ακροδεξιό χώρο σε ένα ασαφές μόρφωμα που θα υπερίπταται των κομματικών διαχωρισμών και θα διεμβολίζει όλους τους πολιτικούς χώρους. Για να το κατορθώσει, ο κ. Καρατζαφέρης χρησιμοποιεί εύληπτους συμβολισμούς. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην «Ε» ο κ. Καρατζαφέρης χαρακτήρισε με τα σκληρότερα λόγια τον άνθρωπο που θαύμαζε μέχρι πριν από λίγα χρόνια: «Ο Λεπέν εκφράζει μια ιδιάζουσα φασιστική νοοτροπία, την οποία εγώ θεωρώ εχθρό της κοινωνίας και της δημοκρατίας».

Ομως μετά τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία άλλα μας έλεγε: «Και τι άσχημο είπε ο Λεπέν; Κι εμείς τα ίδια δεν λέμε από 'δω; Ο Λεπέν είναι το φιλότιμο των Γάλλων και θέλω να ελπίζω ότι το φιλότιμο των Ελλήνων δεν θα είναι υποδεέστερο από το φιλότιμο των Γάλλων» (22/4/02). Και ετοιμαζόταν να πάει στο Παρίσι για να στηρίξει στον δεύτερο γύρο αυτόν που θεωρεί σήμερα φασίστα.

Απαντώντας σε παρασκήνιο του «Ιού», όπου του υπενθυμίζαμε ότι έχει δεξί του χέρι τον εκπρόσωπο του Λεπέν στην Ελλάδα, τον κ. Βορίδη, και μάλιστα τον ετοιμάζει για υποψήφιο υπερνομάρχη, ο κ. Καρατζαφέρης αναδιπλώθηκε με δύο επιχειρήματα: ότι ο Βορίδης προσήλθε στο κόμμα ως άτομο και ότι δεν έχει αποφασιστεί η υποψηφιότητά του. Με δυο λόγια, άδειαζε τον υποψήφιο υπαρχηγό του πριν καλά καλά τον εντάξει στο κόμμα του.

Αλλά το κακό για τον κ. Καρατζαφέρη είναι ότι τα γεγονότα τον διαψεύδουν. Ο Βορίδης δεν προσχώρησε μόνος του στον ΛΑΟΣ. Στην 6η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος (22/10/05) ο κ. Καρατζαφέρης ξεκίνησε την ομιλία του «καλωσορίζοντας τα 10 νέα μέλη που προέρχονται από το Ελληνικό Μέτωπο». Αυτούσια δηλαδή η ηγεσία των ελλήνων λεπενικών συγχωνεύθηκε στον ΛΑΟΣ. Οσο για την άρνησή του ότι είχε προτείνει τον Βορίδη για υπερνομάρχη Αθήνας, κι αυτή διαψεύδεται από δική του συνέντευξη στην «Αυριανή» (14/8/05), αλλά και από τις δηλώσεις του στην ίδια συνεδρίαση της Κεντρικής του Επιτροπής, όπου εξήγγειλε «δυναμική πορεία προς τις δημοτικές εκλογές με υποψήφιο υπερνομάρχη τον Μάκη Βορίδη».

Αυτούς τους ανθρώπους, που τώρα τους καλοδέχεται, τους στόλιζε με τα χειρότερα λόγια την επαύριο της επιτυχίας του στις νομαρχιακές: «Να τους κόψουν τα πόδια (σ.σ.: στους ακροδεξιούς), να τους αποκεφαλίσουν, να τους βγάλουν τα μάτια. Ποσώς με ενδιαφέρει. Ας τη γρατσουνίσουν, ας τη λασπώσουν, είναι κάτι που δεν μου ανήκει. Αν θέλουν να βρουν Ακροδεξιά ας ψάξουν στο 0,8% του κ. Βορίδη. Αυτός είναι στην ομάδα του κ. Λεπέν. Εγώ ανήκω στην ευρωπαϊκή Δεξιά...» («Τύπος της Κυριακής», 20/10/02).

Για να αποσείσει ο κ. Καρατζαφέρης τον χαρακτηρισμό του ακροδεξιού επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία ότι είναι πολιτικά φιλελεύθερος (ή δεξιός) και κοινωνικά σοσιαλιστής (ή και κομμουνιστής). Αλλά αυτό είναι αυτούσιο σύνθημα του Λεπέν! Δεν αρκεί, λοιπόν, το σύνθημα. Πρέπει να υπάρξει και κάποιο αντίβαρο. Στην ομιλία του το προηγούμενο Σάββατο και για να αποδείξει ότι το κόμμα του δεν εντάσσεται στην Ακροδεξιά ο κ. Καρατζαφέρης είπε ότι έχει από τη μια μεριά τον Πλεύρη και τον Βορίδη και ως αντίβαρο από την άλλη τον παπα-Τσάκαλο, ο οποίος εκπροσωπεί την Αριστερά! Καλά, τον ρώτησε τον παπα-Τσάκαλο αν διαφωνεί σε τίποτα με τον Πλεύρη;

Η μέθοδος Βορίδη

Για τον κ. Βορίδη τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Μέχρι σήμερα χρησιμοποιούσε τη σχέση του με τον Λεπέν για να συγκροτήσει ένα πανομοιότυπο κόμμα και να συσκοτίσει τη δική του προσωπική ιστορία, που ξεκίνησε από την ηγεσία της δυναμικής Νεολαίας ΕΠΕΝ. Ως και τον τίτλο της οργάνωσής του εμπνεύστηκε από τον γάλλο πρωτομάστορα του ευρωπαϊκού ξενοφοβικού και ρατσιστικού ρεύματος. Πώς είναι δυνατόν να τίθεται τώρα υπό την αρχηγία κάποιου που δημόσια δηλώνει ότι ο Λεπέν είναι φασίστας;

Ο μόνος τρόπος είναι να κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι ο νέος του αρχηγός, ο Καρατζαφέρης, αποκαλεί τον χτεσινό του ηγέτη φασίστα και επικίνδυνο για τη δημοκρατία. Η δημόσια αυτή ταπείνωση είναι για τον κ. Βορίδη η δική του κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου θα ξεπλύνει το γνωστό ακροδεξιό του παρελθόν.

Και όμως δεν έχουν περάσει ούτε τέσσερα χρόνια από τότε που ο Βορίδης απευθυνόταν στη συγκέντρωση του γαλλικού Εθνικού Μετώπου για την επίσημη ανακήρυξη της υποψηφιότητας του Λεπέν για την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας, με τα παρακάτω λόγια:

«Ολα αυτά τα χρόνια, και έχουν περάσει ήδη 20 χρόνια, οι Ελληνες πατριώτες είχαμε τη χαρά και την τιμή να σταθούμε πάντοτε στο πλευρό του Λεπέν και του Front National. Από το 1984 που η ΕΠΕΝ, το M.S.I. του αείμνηστου Τζόρτζιο Αλμιράντε και ο Λεπέν έφτιαξαν την ομάδα της Ευρωπαϊκής Δεξιάς. Ετσι και τώρα, στηρίζουμε τον Λεπέν στην υποψηφιότητά του για την προεδρία της Γαλλίας. Και είμαστε βέβαιοι ότι μία νίκη του Λεπέν δεν θα είναι μόνο μία νίκη για τη Γαλλία μα μία νίκη για ολόκληρη την Ευρώπη. Ευχόμαστε λοιπόν κάθε επιτυχία στον πρόεδρο Λεπέν και στο Front National για μία Ευρώπη χωρίς μετανάστευση, χωρίς τρομοκρατία, κοντά στον πολιτισμό και στις παραδόσεις της, για την Ευρώπη των Λαών και των Εθνών» (16/2/02).

Πέρυσι τέτοιες μέρες μας έφερε μάλιστα τον Λεπέν και στην Αθήνα ο κ. Βορίδης. Πρώτα πρώτα για να μας διαφωτίσει περί ξένων, Τούρκων κ.λπ., αλλά κυρίως για να παραστεί επικεφαλής ολόκληρης αντιπροσωπείας του Front National, στον γάμο (ποιου άλλου;) του ίδιου του Βορίδη. Κουμπάρος δεν ήταν άλλος παρά «ο στενός του φίλος (σ.σ.: του Βορίδη) και αντιπρόεδρος του Front National Καρλ Λανγκ» (από επίσημη ανακοίνωση της οργάνωσης του κ. Βορίδη).

Η μέθοδος Μιχαλολιάκου

Αφού αποκήρυξε τον Λεπέν ο περσινός κουμπάρος του Front National, ο κ. Βορίδης, και αφού ο Καρατζαφέρης τον θεωρεί φασίστα, βρήκαν την ευκαιρία να καπαρώσουν τα πνευματικά δικαιώματά του για την Ελλάδα οι ατόφιοι ρατσιστές, οι αμετανόητοι χουντικοί και οι εθνικοσοσιαλιστές. Μόνο που κι αυτοί βρίσκονται σε μια περίοδο αλλαγών και ανακατατάξεων. Κόμματα ανοίγουν και κλείνουν, εφημερίδες κλείνουν και ανοίγουν, ενώ και οι αρχηγοί εναλλάσσονται.

Μετά το φιάσκο με τη φασιστική πανευρωπαϊκή κατασκήνωση, που είχε εξαγγελθεί για το περασμένο φθινόπωρο και δεν έγινε ποτέ, και αφού παραδόθηκε στις αρχές ο καταζητούμενος επί χρόνια υπαρχηγός της, η Χρυσή Αυγή «ανέστειλε τη δράση της». Στην ουσία μετονομάστηκε απλώς «Πατριωτική Συμμαχία» και άλλαξε αρχηγό. Ο Μιχαλολιάκος παρέδωσε στον Ζαφειρόπουλο. Είναι καταφανής η προσπάθεια και αυτής της ομάδας του χώρου της Ακροδεξιάς να ξεπεράσει το περιθώριο της δυναμικής ναζιστικής γκρούπας.

Οχημα για τη μεταμόρφωση δεν είναι άλλο παρά το χρίσμα του Λεπέν. Επισκέφθηκαν λοιπόν οι μεταμορφωμένοι Χρυσαυγίτες τον γάλλο πολιτικό και σύμφωνα με τα λεγόμενά τους τον έπεισαν να αναλάβουν την αντιπροσωπεία του για την Ελλάδα. Διηγείται ο παπαδοπουλικός Σπύρος Ζουρνατζής:

«Στη συνάντησή μας πρώτο θέμα ήταν, κατ' αξίωσίν του, η ανθρώπινη νότα, δηλαδή πώς τελείωσε ο Παπαδόπουλος, ποία είναι η τύχη των συνεργατών του, πώς είναι η υγεία του Χρύσανθου Δημητριάδη. Αμέσως μετά η ενημέρωση για το μένος του Καρατζαφέρη να κινήσει γη και ουρανό με τον Γάλλο αντίπαλό του Βιλιέ, να εμποδίσουν τη συγκρότηση Ομάδος στο ευρωκοινοβούλιο από τον Λεπέν. Και γιατί ο μέχρι πέρυσι εκλεκτός του Πρόεδρος του Ελληνικού Μετώπου Βορίδης, για τη γαμήλια τελετή του οποίου ήλθε ο ίδιος από το Παρίσι, έσπευσε να διαλύσει το Κόμμα και τη συνεργασία τους για να ενταχθεί στον ΛΑΟΣ. Κατόπιν και για δυόμισι ώρες, επακολούθησε ανταλλαγή απόψεων για τις πολιτικές αξίες και προτεραιότητες των αυθεντικών Εθνικιστικών Κινημάτων στην σημερινή Ευρώπη».

Τελικά, όπως γράφει στον «Ελεύθερο Κόσμο» ο κ. Ζουρνατζής (15/1/06), ο Λεπέν πείσθηκε να δώσει το χρίσμα.

Η δυσκολία όλων των πρωταγωνιστών του χώρου της Ακροδεξιάς να φορέσουν ένα κατάλληλο νέο κοστούμι είναι παραπάνω από εμφανής. Το πολιτικό παρελθόν των βασικών στελεχών του χώρου δεν μπορεί να διαγραφεί. Αλλά πρέπει να συνυπολογίσει κανείς ότι ανάλογα με τις δικές τους σκοπιμότητες, τα μεγάλα κόμματα και κυρίως τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης είναι έτοιμα να κλείσουν τα μάτια στις κακότεχνες μεταμφιέσεις και να κάνουν ότι δεν αντιλαμβάνονται την κοροϊδία.

Το ζήσαμε στις αρχές του μήνα, με την κακόγουστη υπερπροβολή του Γκλίξμπουργκ από το «Βήμα», με την τεράστια πολυήμερη συνέντευξη-λιβανωτό. Ακολούθησε η σχεδόν καθημερινή εμφάνιση του Καρατζαφέρη στα δελτία ειδήσεων με κάθε ευκαιρία. Και μόνο όταν η Νέα Δημοκρατία αντιλήφθηκε ότι σοβαρολογεί για την κάθοδό του στη Θεσσαλονίκη, αποφάσισε να θυμηθεί ότι έχει «φασίστες» στο κόμμα του.

Αλλά είναι πολύ αργά τώρα που φωνάζουν «λύκος» οι κυβερνητικοί τοπάρχες της βόρειας Ελλάδας. Ποιος να πιστέψει τον κ. Ψωμιάδη, τώρα που θυμήθηκε ότι είναι κακό πράγμα ο φασισμός; Οταν έδινε την ευλογία της νομαρχίας στο ετήσιο αντάμωμα των ακροδεξιών που ξεκίνησε η Χρυσή Αυγή στην παραλία της Θεσσαλονίκης, δεν γνώριζε ποιοι ήταν; Και όταν μέχρι χτες αντάλλασσε κομπλιμέντα με τον Καρατζαφέρη, πώς είναι δυνατόν να αμφισβητεί σήμερα τη δημοκρατικότητά του; Ο νομάρχης Θεσσαλονίκης προδίδεται και από τα λόγια του. Οταν εκλήθη να σχολιάσει τον φασιστικό χαιρετισμό στο συνέδριο του ΛΑΟΣ, μίλησε για «ονειροπόλους φασίστες». Το μόνο που βρήκε να προσάψει στους φασίστες είναι δηλαδή η ιδιότητα του ονειροπόλου!

Το χειρότερο είναι ότι όλη η κριτική στους Καρατζαφέρη-Βορίδη-Πλεύρη-Μιχαλολιάκο περιορίζεται σε ορισμένα εξωτερικά χαρακτηριστικά της πολιτικής τους δράσης. Αυτά ακριβώς που εύκολα φτιασιδώνονται. Κανείς δεν διανοείται να θίξει την ουσία των αντιδραστικών πολιτικών προτάσεών τους, για τα εθνικά θέματα, τους μετανάστες, την εγκληματικότητα, την παιδεία. Είναι χαρακτηριστικά τα κολακευτικά σχόλια εκδοτών και διευθυντών εφημερίδων που απέσπασε πριν από μια βδομάδα με την ευκαιρία της συμπλήρωσης επτά χρόνων η κομματική εφημερίδα του Καρατζαφέρη «Αλφα Ενα». Ο Γιώργος Αυτιάς (Alpha) εξαίρει τον «δυναμισμό» της εφημερίδας που τον «συντροφεύει κάθε Σαββατοκύριακο», ο Γιώργος Κύρτσος («City Press») μιλάει για μια «δυναμική φωνή που κινείται εκτός πλαισίου του εκδοτικού κατεστημένου», ο Γιώργος Κουρής («Αυριανή») για «ανεξάρτητη φωνή», ο Νίκος Κακαουνάκης («Καρφί») επαινεί τη «δυναμικότητα και τη μαχητικότητα» του Καρατζαφέρη, ο Γιάννης Παπαγιάννης (Extra 3) ξεχωρίζει ότι η εφημερίδα «ξεσκεπάζει τα σκάνδαλα του πολιτικού κατεστημένου», ενώ ο Αντώνης Πίκουλας («Αξία»), που ξεκίνησε από το κανάλι του Καρατζαφέρη, εκτιμά ότι η «Αλφα Ενα» «κινείται αντισυμβατικά, απέναντι σε κάθε μορφής εξουσία, απέναντι στους ισχυρούς και το ολιγοπώλιο του πλούτου». Πιο ενθουσιώδης από όλους ο Δημήτρης Ρίζος («Αδέσμευτος») δεν αρκείται στην ευχή να διπλασιάσει τις πωλήσεις της η εφημερίδα, αλλά εύχεται και στον Καρατζαφέρη «να διπλασιάσει τις ψήφους του»!

Χωρίς να υποτιμούμε την καλή διάθεση των δημοσιογράφων και των εκδοτών, που θέλουν να πουν έναν καλό λόγο για συναδέλφους τους, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που εξαίρουν είναι τα εξωτερικά γνωρίσματα κάθε καλής και σύγχρονης Ακροδεξιάς: δυναμισμός, ανεξαρτησία, σκανδαλολογία, πόλεμος στο «κατεστημένο» των εκδοτών και του πλούτου. Καλύτερη διαφήμιση δεν θα μπορούσε να κάνουν στον ΛΑΟΣ και τον αρχηγό του. Κι ας ξεχάσουμε τα κηρύγματα ρατσιστικού μίσους, τις θεωρίες συνωμοσίας, τον αντισημιτισμό, την ανοιχτή προπαγάνδα υπέρ των χουντικών κ.λπ.

Στο κάτω κάτω της γραφής, Απόκριες έχουμε.



Ο ρατσισμός στο εδώλιο

Την ώρα που μικρά και μεγάλα κόμματα της ελληνικής ακροδεξιάς επιδιώκουν όπως όπως να σκεπάσουν τις μαύρες κηλίδες του παρελθόντος τους, εντείνεται από ορισμένες ακροδεξιές ομάδες η ανοιχτή ρατσιστική προπαγάνδα. Αλλά για πρώτη φορά φαίνεται ότι κινείται ο δικαστικός μηχανισμός για τον έλεγχο της δράσης αυτών των οργανώσεων.

Οπως πληροφορούμαστε από το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), αυτές τις μέρες έχει σχηματιστεί δικογραφία και διενεργείται προανάκριση για τα ρατσιστικά και ναζιστικά συνθήματα της «Χρυσής Αυγής» στην Αθήνα και στο Αργοστόλι. Ο εκπρόσωπος του ΕΠΣΕ Παναγιώτης Δημητράς κλήθηκε για κατάθεση στις 16/2/06. Σε αυτή προσκόμισε έγχρωμες φωτογραφίες των συνθημάτων στην Αθήνα, στο Αργοστόλι και στην εθνική οδό Αθήνας-Τρίπολης (σε μερικά από τα σημεία της τελευταίας τα συνθήματα ξαναγράφτηκαν και υπήρχαν τουλάχιστον στις 11/2/06). Προσκόμισε επίσης έγγραφο του Α.Τ. Αργοστολίου προς την Εισαγγελία Πρωτοδικών Κεφαλληνίας για τα συνθήματα στο Αργοστόλι, που οδήγησε στο σχηματισμό από την τελευταία αυτεπάγγελτης δικογραφίας κατά της Χρυσής Αυγής (ΑΒΜ Α05/1692). Ζητήθηκε ο συσχετισμός των δύο δικογραφιών. Προσκομίστηκε επίσης η ανάλυση του αντιρατσιστικού νόμου 927/79 από το σημερινό εφέτη Λάρισας Γεώργιο Αποστολάκη («Η Ποινική Καταστολή των Φυλετικών, Εθνικών και Θρησκευτικών Διακρίσεων», Ποιν. Δικ. 11/2002, σ. 1184-9). Τέλος, προσκομίστηκαν κείμενα με ξενοφοβικές και αντισημιτικές θέσεις, ανάλογες των συνθημάτων στους τοίχους, από τις ιστοσελίδες της οργάνωσης Χρυσή Αυγή και της μετωπικής οργάνωσής της Πατριωτική Συμμαχία.

Σύμφωνα με το ΕΠΣΕ «προκύπτει από την επίσημη προπαγάνδα των δύο οργανώσεων πως αυτές και άρα τα στελέχη τους διαπνέονται από εχθρότητα και μίσος προς τους ξένους και τους Εβραίους και επιδιώκουν την εξαφάνισή τους. Με βάση όλα αυτά, το ΕΠΣΕ ζήτησε να διωχθούν τουλάχιστον τα κατονομαζόμενα ηγετικά στελέχη των δύο οργανώσεων».

Πρόκειται για την πρώτη απόπειρα αυτεπάγγελτης εφαρμογής του νόμου 927/1979 (όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 24 του ν. 1419/1984 και το άρθρο 39, 4 του ν. 2910/2001), ο οποίος προβλέπει την τιμωρία «μελών οργανώσεων των οποίων η προπαγάνδα και οι δραστηριότητες τείνουν σε φυλετικές διακρίσεις» (άρθρο 2,1). Μέλη της Χρυσής Αυγής έχουν διωχθεί μέχρι σήμερα μόνο μετά από μηνύσεις πολιτών για συγκεκριμένες πράξεις βίας και τραμπουκισμού, με σημαντικότερη τη δολοφονική επίθεση κατά του Δημήτρη Κουσουρή στις 16 Ιουνίου 1998. Για την επίθεση αυτή αναγνωρίστηκε μεταξύ των δραστών ο υπαρχηγός της Χρυσής Αυγής Αντώνης Ανδρουτσόπουλος (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Περίανδρος»), ο οποίος καταδικάστηκε ερήμην και τελικά παραδόθηκε μετά από επτά χρόνια, στις 13/9/05. Τα πρώτα χρόνια οι «συναγωνιστές» του τον θυμούνταν και τον τιμούσαν ως «αδίκως διωκόμενο». Τώρα στο πλαίσιο της ακροδεξιάς «περεστρόικα» έχει κι αυτός εγκαταλειφθεί στη μοίρα του.




ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Γιάννης Ηλία Κολοβός
«Ακρα Δεξιά και Ριζοσπαστική Δεξιά»
(εκδόσεις «Πελασγός», Αθήνα 2005)
Προσπάθεια ψύχραιμης επιστημονικής καταγραφής της σύγχρονης νεοελληνικής ακροδεξιάς που τελικά αποτυγχάνει διότι περιορίζεται να συγκρίνει προγραμματικές θέσεις κομμάτων και οργανώσεων που χαρακτηρίζονται κυρίως από τη δράση τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα προλογικά σημειώματα του χουντικού τεταρταυγουστιανού Δημόπουλου, του καρατζαφερικού Γεωργιάδη και του νεο-καρατζαφερικού Βορίδη, στα οποία επιχειρείται να αμφισβητηθεί η ταυτότητα της ακροδεξιάς για το ήδη διαλυμένο Ελλληνικό Μέτωπο και το ΛΑΟΣ. Πρόκειται για εσωτερικές αντιθέσεις του «χώρου», εφόσον τόσο ο συγγραφέας όσο και ο εκδότης ήταν μέλη της Κεντρικής Επιτροπής στην οργάνωση του Βορίδη.

Pierre Milza
«Οι μελανοχίτωνες της Ευρώπης»
(μετ. Γιάννης Καυκιάς, επιμ. Νικόλας Βουλέλης, εκδ. «Scripta», Αθήνα 2004)
Η ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα.

Paul Hainsworth (επιμ.)
«Η Ακροδεξιά. Ιδεολογία, πολιτική, κόμματα»
(μετ. Θανάσης Αθανασίου, επιμ. Βασιλική Γεωργιάδου, εκδ. «Παπαζήση», Αθήνα 2004)
Το φαινόμενο του νέου δεξιού εξτρεμισμού σε Δυτική και Ανατολική Ευρώπη.



ΔΕΙΤΕ

«SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (Dr Strangelove or how Ι learned to stop worrying and love the bomb) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ (1963)
Κλασική σάτιρα του ψυχρού πολέμου. Πολύ επίκαιρη η σκηνή με τον παλιό ναζί που έχει περάσει στους Αμερικάνους, αλλά τον προδίδει το χέρι του που υψώνεται μηχανικά σε φασιστικό χαιρετισμό.



ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

www.alpha1.gr
Η εφημερίδα του Καρατζαφέρη, με κομμένα τα παλιά...

www.meandros.net
Το portal της ακροδεξιάς.

www.xrushaugh.org
Το ανανεωμένο (και περικομμένο) site της Χρυσής Αυγής.

www.symmaxia.gr
Το μετωπικό σχήμα χουντικών-ναζιστών.

 

 

(Ελευθεροτυπία, 26/2/2006)

 

www.iospress.gr