www.iospress.gr

 

 

IOSPRESS

 

 

19/07/08

 

  Λέγεται Μαμαντού Μανσούρ Ντιουφ, γεννήθηκε το 1957 στη Σενεγάλη και το 1982 έφτασε στη Βουλγαρία για σπουδές. Το 2000 αναγνωρίστηκε επίσημα ως πολιτικός πρόσφυγας. Οι περιπέτειές του την τελευταία διετία είναι ωστόσο εξαιρετικά αποκαλυπτικές για τις μεθόδους με τις οποίες ασκείται στις μέρες μας ο παγκόσμιος πόλεμος ενάντια στην «ισλαμική τρομοκρατία».


  Στις 15.2.2007, η ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα του αφαιρέθηκε με απόφαση του διευθυντή της βουλγαρικής ΕΥΠ για λόγους «κρατικής ασφαλείας». Ταυτόχρονα διατάχθηκε η απέλασή του από τη χώρα. Ενα μήνα μετά (20.3.2007) συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο Κέντρο Κράτησης Αλλοδαπών της Σόφιας, όπου παραμένει μέχρι σήμερα. Η βουλγαρική νομοθεσία δεν προβλέπει ανώτατο όριο κράτησης γι' αυτές τις περιπτώσεις, οπότε η παραμονή του εκεί μπορεί να παραταθεί επ' αόριστον. Ακόμη χειρότερη προοπτική αποτελεί η έκδοσή του στη Σενεγάλη ή η παράδοσή του στις αμερικανικές υπηρεσίες.

  Οι προσφυγές του στη βουλγαρική Δικαιοσύνη αποδείχτηκαν άκαρπες. Μπορεί το Διοικητικό Πρωτοδικείο να έκρινε την κράτηση του παράνομη (3.7.07), το Ανώτατο Δικαστήριο κήρυξε όμως τη σχετική προσφυγή απαράδεκτη (26.3.08), με το επιχείρημα πως δεν αποτελεί αυτοτελή διοικητική πράξη αλλά συνοδευτικό μέτρο της εντολής για απέλαση. Οι δε προσφυγές κατά της τελευταίας είχαν ήδη απορριφθεί από το ίδιο Δικαστήριο (23.11.07), χωρίς εξέταση της ουσίας της υπόθεσης αλλά επικυρώνοντας απλά τις εκτιμήσεις των υπηρεσιών ασφαλείας. Σε ποια στοιχεία βασίζονταν όμως αυτές; 

  
Αποκαλυπτικό είναι το έγγραφο της βουλγαρικής Υπηρεσίας Αλλοδαπών, με το οποίο επιχειρείται να τεκμηριωθεί η «επικινδυνότητα» του 40χρονου Σενεγαλέζου. Η μόνη πραγματική δραστηριότητα που του καταλογίζεται είναι κάποιες παρεμβάσεις σε ηλεκτρονικές συζητήσεις (chat groups) στο Ιντερνετ!«Βαρύνεται» επίσης με τη γνωριμία πέντε ατόμων: ενός βιβλιοπώλη σε τζαμί της Σόφιας (που είχε κρατηθεί απ' την αστυνομία μετά τις βόμβες τις Μαδρίτης χωρίς να προκύψει κάτι εις βάρος του), ενός Βούλγαρου μουσουλμάνου (που «θεωρείται από τις αρχές» ύποπτος για ανάμιξη στην ίδια ενέργεια, χωρίς να έχει διωχθεί), ενός Τυνήσιου κι ενός Κούρδου ισλαμιστή, καθώς και ενός Βρετανού μουσουλμάνου που (απλώς) «ελέγχεται από τις βρετανικές υπηρεσίες» και στον οποίο τηλεφώνησε το 2006 ζητώντας λεφτά για το νοίκι του!

 

  Το κυριότερο «πειστήριο» είναι ωστόσο η επαφή του («πιθανόν ως διερμηνέα») με περαστικά στελέχη της σουφικής (κι όχι βαχαμπίτικης, όπως η Αλ Κάιντα) οργάνωσης Ταμπλίγκ Τζαμαάτ. Με αφοπλιστική ειλικρίνεια, οι ασφαλίτες εξηγούν ότι «για τους περισσότερους οπαδούς αυτού του κινήματος, η συμμετοχή τους έχει το νόημα της επιστροφής στα θεμέλια του Ισλάμ», διάθεση που «θα μπορούσε να οριστεί ως το πρώτο βήμα προς τον εξτρεμισμό»! Το κράτος δικαίου στο αποκορύφωμά του...


 


«Αν ξύσετε τον Κινέζο, 
θα βρείτε τον Ελληνα. 
Αν ξύσετε τον Ελληνα, 
θα βρείτε τον Κινέζο».


Νίκος Καζαντζάκης

(17.7.1957)

 

 

  Από Δευτέρα, ο «Ιός» 
φεύγει για διακοπές. 
Θα τα ξαναπούμε στις αρχές Σεπτεμβρίου.

 

 

12/07/08

 

  Με τις συνθήκες ζωής των Ρομά στο Βοτανικό ασχολήθηκε η ελληνική πολιτεία μόνο όταν τους αντιμετώπισε ως ενοχλητικό εμπόδιο για την περιβόητη διπλή ανάπλαση που σχεδιάζουν ο Δήμος Αθηναίων και οι γνωστοί επιχειρηματίες στην περιοχή. Πριν από ένα χρόνο οργανώθηκαν εκστρατείες απομάκρυνσης των Ρομά από την περιοχή όπου θα κατασκευαστούν το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού και τα εμπορικά κέντρα που θα το συνοδεύουν. Υποσχέθηκε τότε ο δήμαρχος να αντιμετωπίσει το ζήτημα της μετεγκατάστασης των διωγμένων, αλλά οι υποσχέσεις έμειναν στα χαρτιά (βλ. «Ιός», «Εθνοκάθαρση στο Δήμο Αθηναίων», 24/6/07).


  Με την υπόθεση ασχολήθηκε ενεργά ο Συνήγορος του Πολίτη, ενώ χάρη στην παρέμβαση του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι το ζήτημα έφτασε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (βλ. «Ιός», «Η διπλή κοροϊδία στο Βοτανικό», 10/11/07). Η αγαπημένη μέθοδος της πολιτείας είναι να χρησιμοποιεί τις αντιδράσεις των περιοίκων κατά των Ρομά ως κάλυμμα για τις δικές της βίαιες επιχειρήσεις που έχουν στόχο την έξωση των Ρομά χωρίς να τους προσφέρεται κάποιος εναλλακτικός χώρος μετεγκατάστασης, όπως ορίζει ο νόμος.

  Με κοινή τους ανακοίνωση οι δημοτικές παρατάξεις «Ανοιχτή Πόλη» της Αθήνας και «Λιμάνι της Αγωνίας» του Πειραιά καλούν τους δήμους της περιοχή και κυρίως τον Δήμο της Αθήνας, στον οποίο ανήκει διοικητικά η περιοχή του Βοτανικού, να δώσουν μια λύση στο πρόβλημα. Οι δύο παρατάξεις προτείνουν συγκεκριμένα μέτρα για την άμεση ανακούφιση του πληθυσμού των Ρομά, με την εξασφάλιση στοιχειώδους υγιεινής διαβίωσης στους καταυλισμούς τους (παροχή νερού, τοποθέτηση κάδων απορρριμμάτων, αποκομιδή απορριμμάτων, τοποθέτηση χημικών τουαλετών κ.λπ.).

  Για το ζήτημα της απαιτούμενης μετεγκατάστασης των Ρομά σε έναν πιο κατάλληλο χώρο, οι δύο παρατάξεις επισημαίνουν το γεγονός ότι ενώ η σχετική νομοθεσία προβλέπει πως η εξεύρεση του χώρου αυτού αποφασίζεται από το γενικό γραμματέα της περιφέρειας, μετά από υπόδειξη του αρμόδιου δήμου, ούτε ο κ. Κακλαμάνης ούτε η Περιφέρεια δέχονται να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

 

  Για το ζήτημα που αφορά τη δημόσια υγεία και ξεσηκώνει δικαίως τις αντιδράσεις των περιοίκων, δηλαδή την καύση των καλωδίων που πραγματοποιούν συστηματικά οι Ρομά, προκειμένου να απομονώσουν το χαλκό και να τον πουλήσουν, οι δύο παρατάξεις προτείνουν να υιοθετηθεί η σχετική πρόταση του Συνηγόρου του Πολίτη. Να διατίθενται δηλαδή τα καλώδια που συλλέγουν οι Ρομά επί πληρωμή σε εταιρεία ανακύκλωσης, σε συνδυασμό με ενημέρωση των εγκατεστημένων Ρομά σχετικά με την τοξικότητα των εκπεμπόμενων ρύπων από την καύση των καλωδίων. Οπως επισημαίνουν οι δύο παρατάξεις, «η καύση των καλωδίων για την πώληση του χαλκού αποτελεί βιοποριστική δραστηριότητα των εν λόγω πληθυσμών, επομένως τα μέτρα που θα ληφθούν πρέπει να λαμβάνουν υπόψη αυτή την παράμετρο για να έχουν προοπτική επιτυχίας».


 


«Δημοκρατία δεν σημαίνει πως η πλειοψηφία έχει το δίκιο. Σημαίνει πως έχει το δικαίωμα να κυβερνάει. Δημοκρατία δεν σημαίνει ότι η μειοψηφία έχει άδικο. Σημαίνει πως, ενώ σέβεται την κυβερνητική πλειοψηφία, υψώνει δυνατά τη φωνή της κάθε φορά που νομίζει ότι η πλειοψηφία έχει άδικο. Οταν η πλειοψηφία υποστηρίζει ότι έχει δίκιο και η μειοψηφία δεν αντιδράει, τότε η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο».

Ουμπέρτο Εκο

(Σχόλιο για το νομοσχέδιο Μπερλουσκόνι, 2/7/2008)

 

 

 

05/07/08

 

  Η ΚΟΕ (Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας, που συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ) διοργανώνει στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, στην Ιερά Οδό, τριήμερο Διεθνιστικό Φεστιβάλ Νεολαίας, «RESISTANCE 2008» - «Ενας Αλλος Κόσμος είναι Αναγκαίος», στις 11, 12 και 13 Ιουλίου, και αμέσως μετά, 14 έως 21 Ιουλίου, «μετακομίζει» στη Νάξο, στο Κάμπινγκ του Μάραγκα (www.resistancefestival.gr, τηλ. 6946680558 και 6948785468). Συμμετέχουν εκπρόσωποι κινημάτων πολλών χωρών: από το Νεπάλ, την Αϊτή, τη Λατινική Αμερική και την Ευρώπη, ώς τον Λίβανο και την Αίγυπτο. Οι πολιτικές εκδηλώσεις συνοδεύονται από μουσικές κολεκτίβες και γκρουπ, εκθέσεις, κινηματογράφο, βιβλία κ.λπ.


  Ο συνάδελφος Γιώργος Α. Πεπόνης, τριάντα χρόνια στο κουρμπέτι, εξέδωσε πριν από λίγες μέρες ένα καλοφτιαγμένο άλμπουμ με φωτογραφημένα πολιτικά συνθήματα κυρίως απ' τους τοίχους της Αθήνας («Οι τοίχοι ανήκουν στο πλήθος!», Εκδόσεις «ΠΟΝΤΙΚΙ», σελίδες 332). «Η συγκέντρωση των συνθημάτων διήρκεσε αρκετά χρόνια», σημειώνει ο δημιουργός στον πρόλογό του. «Εάν κάποιος, για να γράψει ένα βιβλίο, κάθεται με τις ώρες στο γραφείο του, σκέφτεται, γράφει, σβήνει και ξαναγράφει μέχρι να καταλήξει στο τελικό κείμενο, για μένα ο χρόνος αυτός μπορεί να ήταν διπλάσιος, ή και τριπλάσιος, με τη διαφορά όμως ότι "δαπανήθηκε" στον δρόμο και στο περπάτημα...»

  Τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται οι καταγγελίες -σε επίπεδο συνδικαλιστών προς το παρόν- για το τι θα σημάνει ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ. Το σίγουρο είναι ότι το δημόσιο αυτό αγαθό μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας για τους πολλούς, ενώ αντίθετα άφθονο θα ρέει στις βρύσες και στις δεξαμενές των λίγων. Η ακρίβεια, όπως εξηγούν οι εργαζόμενοι στις εταιρείες αυτές, θα είναι το κύριο αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής. Το νερό όσο λιγοστεύει θα γίνεται πετρέλαιο και η άκρατη σπατάλη μαζί με την ιδιωτικοποίηση θα φέρει τα αντίθετα ακριβώς από τα αποτελέσματα που διαφημίζει η κυβέρνηση. Τα ολέθρια αποτελέσματα της ιδιωτικοποίησης του νερού περιγράφουν σε ένα εξαιρετικό άρθρο η Σοφία Βασιλειάδου και ο Ανέστης Ταρπάγκος του ΣΥΡΙΖΑ στην «Εποχή».

  Στενοχωρήθηκε ο Νίκος Μελέτης του «Εθνους» που αναφέραμε στις σελίδες αυτές το περασμένο Σάββατο ως παράδοξο το γεγονός ότι δυο δημοσιογράφοι (κι ανάμεσά τους ο ίδιος) προήδρευαν σε ημερίδα της ΕΥΠ. Αλλά αν αυτή η ώσμωση μεταξύ δημοσιογράφων και υπαλλήλων της ΕΥΠ είναι κάτι φυσιολογικό και θεμιτό, όπως υποστηρίζει, για ποιο λόγο η ίδια η εφημερίδα του απέφυγε να αναφέρει το όνομά του ως προέδρου στο σχετικό ρεπορτάζ; Και γιατί ο ίδιος στο απολογητικό του σημείωμα γράφει αορίστως ότι «συμμετείχε»; Γιατί δεν τολμά να πει ότι προήδρευε; Οσο για τα υπόλοιπα -άσχετα με την υπόθεση- που αναφέρει ο κ. Μελέτης για τον «Ιό», ουδεμία έκπληξη: τα διαβάζουμε κάθε βδομάδα στον ημιεπίσημο «Στόχο», με τη γνωστή εγκυρότητα και τον αδιαμφισβήτητο εθνικό προσανατολισμό.


 


«Κ' υπάρχουν πάλι εκείνοι που νομίζουν πως είναι αρετή
το να λένε: "Η αρετή είναι αναγκαία".
Αλλ' αυτό που πιστεύουν στο βάθος τους είναι πως μόνο η αστυνομία είναι αναγκαία»».


Φρίντριχ Νίτσε

(«Ετσι μίλησε ο Ζαρατούστρα», μετ. Αρη Δικταίου, εκδ. Δωδώνη, 1983)

 

 

 

 

 

 

www.iospress.gr