Ο μεταμοντέρνος κοινωνικός δαρβινισμός


"1.000.000 εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι ανασφάλιστοι"
                («ΑΥΓΗ», 19/4/2001) 


ΜΕ ΑΞΙΟΖΗΛΕΥΤΗ μαεστρία οι δυνάμεις της αγοράς καθοδηγούν την κατεδάφιση του όποιου κράτους πρόνοιας και της κοινωνικής συνοχής. Οι συνταγές του κ. Γιαννίτση είναι το προϊόν μιας συστηματικής κινδυνολογίας για την "επερχόμενη κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος", η οποία αναπτύχθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες. Περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά, σχηματίστηκε η πεποίθηση ότι η υπάρχουσα κουρελού -δηλαδή τα περίπου 200 ασφαλιστικά ταμεία- αργά ή γρήγορα θα διαλυόταν. Μας έλεγαν, ήδη από την εποχή του δικτάτορα Παπαδόπουλου, ότι οι διάφορες "αναλογιστικές μελέτες" προβλέπουν με βεβαιότητα τη χρεοκοπία, διότι η αναλογία εργαζομένων-συνταξιούχων δεν ήταν ποτέ η δέουσα. Κοντά τους και οι επαγγελματίες του κλάδου των ιδιωτικών ασφαλιστικών κολοσσών, όπως και οι γνωστοί εθνικώς σκεπτόμενοι ειδικοί του "δημογραφικού προβλήματος".

ΕΠΡΟΚΕΙΤΟ για την εξέλιξη του γνωστού φαινομένου της αυτοεπιβεβαιούμενης προφητείας: Εφόσον όλο και περισσότεροι πειθόμαστε ότι έρχεται "το τέλος", το μόνο που μένει είναι να εγκαταλείψουμε το καράβι πριν βουλιάξει. Να βρούμε ατομικές λύσεις πελαγοδρομώντας ανάμεσα στα αρπακτικά των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών, των επενδύσεων στα χρηματιστηριακά "αεροπλανάκια", σε δεύτερες δουλειές και στις γκρίζες ζώνες της παραοικονομίας.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΠΡΑΟΥ το 1996 και ο βρετανικός οίκος Γκόβερμεντς Ακτουάρις σήμερα, αφού μέτρησαν και ανακάτεψαν επί μήνες πολλούς τα δεδομένα (που τους συνέφεραν), υπολόγισαν ότι "το ασφαλιστικό σύστημα επιβαρύνει τα δημόσια οικονομικά με ετήσιο έλλειμμα ύψους 3% περίπου του ΑΕΠ". Μεγάλη ανακάλυψη! Λες και τα δημόσια οικονομικά εξ ορισμού οφείλουν "να επιβαρύνονται" μόνο όταν ξοδεύουν τρισεκατομμύρια για μεγαλοϊδεατικά έργα, για "τάματα του έθνους", για ολυμπιάδες, για τη συντήρηση μιας αδηφάγου κρατικής μηχανής, ενός σπάταλου στρατού κ.ο.κ. 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ για το ασφαλιστικό ζήτημα από τη σκοπιά του κόσμου της εργασίας βρίσκεται σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος. "Δεν υπάρχει ο παραμικρός κίνδυνος κατάρρευσης ενός συστήματος κοινωνικής ασφάλισης", σημειώνει η ΓΣΕΕ, "αφού τελικός εγγυητής των πληρωμών των παροχών του συστήματος είναι ο κρατικός προϋπολογισμός και συνεπώς μόνο εάν πτωχεύσει το ίδιο το κράτος ανακύπτει το θεωρητικό, πάντως, ενδεχόμενο να καταρρεύσει και το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης". Οι μελέτες του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, που συνέταξαν επιστήμονες με επικεφαλής τον καθηγητή Σ. Ρομπόλη, δείχνουν μια άλλη πραγματικότητα: Ενας στους τέσσερις εργαζομένους είναι ανασφάλιστος. Το 70% των συνταξιούχων του ΙΚΑ βρίσκεται στα κατώτατα όρια. 1.200.000 συνταξιούχοι, συμπεριλαμβανομένων και των τραπεζοϋπαλλήλων και των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, τυπικά κινούνται στο όριο τις φτώχειας.

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ επί χρόνια (ήδη από το 1950 με τον Α.Ν. 1611) υποχρέωνε με 
δρακόντειους νόμους τα Ταμεία των εργαζομένων να χρηματοδοτούν από τα κεφαλαιακά αποθεματικά τους την ανάπτυξη, δηλαδή κυρίως τους εργοδότες τους. Τα κεφάλαια, μέσω της σχεδόν άτοκης κατάθεσής τους στην Τράπεζα της Ελλάδος, έπαιρναν το δρόμο για τις εμπορικές τράπεζες κι από 'κεί περνούσαν με τη μορφή χαμηλότοκων δανείων στα αφεντικά. Σε άλλες "έκτακτες" περιπτώσεις οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τα στάσιμα κεφάλαια του ασφαλιστικού συστήματος για να μπαλώσουν τις ανάγκες του κρατικού προϋπολογισμού. Ετσι με απόλυτη ευθύνη του κράτους υπολογίζεται ότι κάθε μέρα χάνονται 5 δισεκατομμύρια από το ασφαλιστικό σύστημα. Για να ολοκληρώσουμε την εικόνα, που εσκεμμένα συσκοτίζεται, θυμίζουμε και την πρόσφατη λεηλασία που υπέστη μέρος των κεφαλαίων των Ταμείων όταν αυτά οδηγήθηκαν (με τους τρόπους που όλοι ξέρουμε) στο Χρηματιστήριο.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αμφιβολία ότι το επόμενο διάστημα θα βρεθούμε στη δίνη μιας σοβαρής αναμέτρησης. Οι δεσμοί των καινούργιων μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων που αναπτύχθηκαν σε ένα κλίμα ανομίας (εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή, παραοικονομία κ.λπ.), με τα λαϊκά στρώματα θα κλονιστούν -προκαλώντας κομματικές αναταράξεις. Το ερώτημα είναι αν το συνδικαλιστικό κίνημα των εργαζομένων μπορεί να αναλάβει το βάρος της οργάνωσης μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας εργαζόμενων στρωμάτων και απομάχων της δουλειάς που θα περιλαμβάνει όμως τους μετανάστες και όλους τους 
άλλους ανασφάλιστους.  



(Ελευθεροτυπία, 21/4/2001)

 

www.iospress.gr