Ε, όχι και Μπερλουσκόνι


"Ο Μεγάλος Αδελφός επιβάλλει δικό του ...διακομματικό δήμαρχο"
                («ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 16/5/2001) 


ΤΟΝ ΑΔΙΚΗΣΑΝ τον κ. Χατζηνικολάου, όσοι έσπευσαν να ταυτίσουν την εικονική υποψηφιότητά του για τη θέση του δημάρχου της Αθήνας με την περίπτωση Μπερλουσκόνι. Στην περίπτωση του Ιταλού Κροίσου των μέσων ενημέρωσης έχουμε έναν άνθρωπο ο οποίος διαθέτει ένα πλήρες πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα, έχει οικοδομήσει συγκεκριμένες πολιτικές και ταξικές συμμαχίες, και έχει επιλέξει σαφή συνθήματα. Δεν υπάρχει σε όλη την Ευρώπη άλλη δεξιά παράταξη με τόσο σαφή χαρακτηριστικά όσο αυτή του κ. Μπερλουσκόνι. 

ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ πλευρά, ο κ. Χατζηνικολάου δεν έχει να επιδείξει καμιά ιδιαίτερη πολιτική τοποθέτηση, πέραν της γνωστής του προέλευσης από τη "μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη". Η επαγγελματική του επιτυχία στηρίζεται στην ουδετερότητα που αποπνέουν οι τοποθετήσεις του. Κάθε του εμφάνιση στην τηλεόραση είναι και μια υπόμνηση της ανωτερότητας του λειτουργήματός του έναντι του υποβαθμισμένου και ανυπόληπτου ρόλου των πολιτικών. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι κατά τα λίγα εικοσιτετράωρα που μεσολάβησαν από την προβολή της υποψηφιότητας Χατζηνικολάου έως τη στιγμή που αποφάσισε ο ίδιος να τερματίσει τη σχετική συζήτηση, υπέρ της ιδέας τάχτηκαν πολιτικοί και των δύο μεγάλων κομμάτων, ενώ τα έντυπα της "παρατάξεως" εμφανίστηκαν διχασμένα και αμήχανα.

ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ λοιπόν. Ο κ. Χατζηνικολάου δεν έχει πολιτικό στίγμα. Κανένας τηλεοπτικός αστέρας δεν μπορεί να έχει πολιτικό στίγμα, όπως οι άγγελοι δεν μπορεί να έχουν φύλο. Ποιο είναι, ας πούμε, το πολιτικό στίγμα του κ. Κουίκ, ή της κυρίας Παναγιωταρέα, ή ακόμα και του κ. Τριανταφυλλόπουλου, ο οποίος εμφανίζεται ως πιθανός αντίπαλος; Μέχρι και του κ. Ρουσόπουλου το στίγμα που νομίζαμε ότι το γνωρίζαμε, μάς βγήκε κάπως διαφορετικό. 

ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ το μελλοντικό ψηφοφόρο της Αθήνας ανασύρουμε από το αρχείο μας ένα σπάνιο ντοκουμέντο. Πρόκειται για τη μοναδική, απ' όσο ξέρουμε, περίπτωση που ο κ. Χατζηνικολάου βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της πολιτικής επικαιρότητας, και πήρε μάλιστα μια πολύ σαφή πολιτική και κομματική τοποθέτηση. Ηταν το Νοέμβριο του 1983, δύο χρόνια μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία. Με πρωτοβουλία του Κώστα Λαλιώτη είχε αποφασιστεί ο εορτασμός για την επέτειο του Πολυτεχνείου να διαρκέσει 17 μέρες. Ηταν βλέπετε η δέκατη επέτειος. Εκείνη την εποχή ο κ. Χατζηνικολάου ήταν γραμματέας της ΜΑΚΙ, της μαθητικής οργάνωσης της Νέας Δημοκρατίας. Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο ("σκληρός" τότε) Βασίλης Μιχαλολιάκος και αντιπρόεδρος ο (ακροδεξιός σήμερα) Μανώλης Μανωλάκος.

ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ από τη μεταπολίτευση που η ΟΝΝΕΔ δυστρόπησε στον εορτασμό. Μια ισχυρή μερίδα της αντέδρασε και τελικά η Εκτελεστική Επιτροπή της οργάνωσης αποφάσισε να μη συμμετέχει. Αντιγράφουμε από το ακροδεξιό έντυπο "Συναγερμός" του φιλοχουντικού ΕΝΕΚ: "Η απόφασις αυτή της ηγεσίας της ΟΝΝΕΔ ελήφθη με διαφωνία δύο εκ των μελών της ΕΕ και οφείλεται κυρίως στην πίεση που ασκήθηκε από την μαθητική της κίνηση. Λέγεται χαρακτηριστικά ότι ο Νίκος Χατζηνικολάου, γραμματεύς της ΜΑΚΙ, πίεσε αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση με το επιχείρημα ότι «οι μαθητές που ψήφισαν δεξιά κατά τις πρόσφατες εκλογές για τις μαθητικές κοινότητες και τα δεκαπενταμελή συμβούλια, δεν θέλουν ούτε ν' ακούσουν για Πολυτεχνείο»". (4/11/1983).

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ πριν από 18 χρόνια και ο κ. Χατζηνικολάου δεν ήταν τότε μεγαλύτερος από τον κ. Τσιτουρίδη της περιόδου της χουντικής ΦΕΑΠΘ. Η σκληρή αυτή στάση των δεξιών μαθητών υπό τον κ. Χατζηνικολάου δεν είχε πάντως συνέχεια. Η ΟΝΝΕΔ τελικά συμμετείχε στον εορτασμό, διέψευσε το δημοσίευμα και κατήγγειλε το "Συναγερμό" ως "ρυπαρό φασιστικό έντυπο". Πάντως όλο αυτό το επεισόδιο ήταν η μοναδική πολιτική μάχη στην οποία πρωταγωνίστησε ο κ. Χατζηνικολάου κατά τη μικρή του θητεία στην ηγεσία της μαθητικής οργάνωσης. Δέκα ακριβώς χρόνια αργότερα, το 1993, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τη λεγόμενη "γενιά του Πολυτεχνείου". Φανταστείτε την έκπληξή μας όταν διαπιστώσαμε ότι μέσα στους πρωταγωνιστές αυτής της γενιάς ο συγγραφέας περιλαμβάνει και τον κ. Χατζηνικολάου, ο οποίος το 1973 πήγαινε στο δημοτικό! Πάντως, έστω και μ' αυτό τον άκομψο τρόπο, λησμονήθηκε εντελώς το "ατυχές" επεισόδιο του 1983. 



(Ελευθεροτυπία, 19/5/2001)

 

www.iospress.gr