Οι δικοί μας Ταλιμπάν


"Ολοι στηρίζουν το άβατο"
                («ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», 28/5/2001) 


ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ. Δεν έφτανε ο κ. Δαφέρμος, που την ώρα που υπεράσπιζε τον υποχρεωτικό πολιτικό γάμο ονειρευόταν το θρησκευτικό γάμο του παιδιού του. Ούτε ο υπουργός Παιδείας που, ξεχνώντας προσώρας το ένοπλο αντιστασιακό παρελθόν του, νοστάλγησε από μικροφώνου τα αλησμόνητα χρόνια του κατηχητικού. Ηρθε καπάκι και η εκμυστήρευση του υπουργού Δικαιοσύνης, ναι, αυτού που τόλμησε να χαρακτηρίσει την τρομοκρατία πολιτικό έγκλημα και όρμησαν οι πάντες να τον γδάρουν ζωντανό, και μας αποτέλειωσε: ήταν και ο κύριος Σταθόπουλος του κατηχητικού...

ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ και οι δικές της δηλώσεις μετανοίας. Μάρτυρας τα ρίγη της ιερής αγανάκτησης που διαπέρασαν τη ραχοκοκαλιά του έθνους, όταν πληροφορήθηκε ότι Ελληνίδα ευρωβουλευτής ξεπουλάει στους Φράγκους τα άγια των αγίων της Ορθοδοξίας. Αυτή τη φορά, το ποτήρι ξεχείλισε. Και ξεσηκώθηκαν οι ανάδελφοι να διατρανώσουν ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν στα αλλόθρησκα σκυλιά την πεμπτουσία της παράδοσης, το άβατο του Αγίου Ορους: πολιτικοί, δικαστικοί, δημοσιογράφοι, ηθοποιοί και συγγραφείς όρθωσαν το ανάστημά τους μπροστά στην αδιανόητη πρόκληση και κραύγασαν εν χορώ: "Κάτω τα χέρια από το Αγιον Ορος!". Και να τα σεντόνια για το "υπερχιλιετές παγιωμένο καθεστώς", και να οι καταγγελίες για τις "ανιστόρητες φεμινιστικές πλάνες", και να η "δυσεύρετη πνευματικότητα" και η "γαλήνη της ζώσης παραδόσεως". Από κοντά και ο Γρηγόρης Μιχαλόπουλος, θυμήθηκε από τις στήλες της "Ελεύθερης Ωρας" την παλιά μομφή που πρώτη διατύπωσε η κομμουνιστική αριστερά την εποχή του Μεσοπολέμου: "Ισως κάποιες Κυρίες θα έχουν ακούσει για τα μπροστινά των καλογήρων και από ...περιέργεια το ρίχνουν στην ισότητα!" (30/5/2001).

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΣ ότι στο κλίμα αυτό συζήτηση δεν γίνεται. Αν γινόταν συζήτηση, θα είχαν φροντίσει όλοι αυτοί (και αυτές) που σήμερα φωνασκούν κατά της άρσης του αβάτου να πληροφορηθούν τι ακριβώς διαλαμβάνει η γνωμοδότηση που συνέταξε η Αννα Καραμάνου για την Επιτροπή Ελευθεριών και Δικαιωμάτων των Πολιτών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και εγκρίθηκε στις 20 Μαρτίου προκειμένου να προταθεί στην Επιτροπή Γυναικείων Δικαιωμάτων για τα περαιτέρω. Το κείμενο της γνωμοδότησης ("Γυναίκες και φονταμενταλισμός") αποτελεί ένα ενδιαφέρον ντοκουμέντο, που επιχειρεί να απαντήσει με σημερινούς όρους στις βίαιες εντάσεις που σημειώνονται μεταξύ ανθρώπινων δικαιωμάτων των γυναικών και επιβίωσης (ή και αναβίωσης) των θρησκευτικών, πολιτικών ή ιδεολογικών φονταμενταλισμών. Στα συμφραζόμενα αυτά, τα ερωτήματα που ανακύπτουν αφορούν την ελευθερία αυτοπροσδιορισμού των γυναικών, το σεβασμό της πολυπολιτισμικότητας, τη διατήρηση του κοσμικού χαρακτήρα των κρατών, τις πολιτικές υποδοχής των μεταναστευτικών ρευμάτων κ.ο.κ.. Και στα ερωτήματα αυτά, όπως έχει διαφανεί, η απάντηση δεν είναι μία ούτε αυτονόητη. Η αμφισβήτηση του αβάτου (το οποίο, σημειωτέον, δεν αναφέρεται ρητά στη γνωμοδότηση) προκύπτει από την παράγραφο 13 που κατακρίνει την αδυναμία πρόσβασης των γυναικών "σε ορισμένες γεωγραφικές περιοχές του πλανήτη".

ΤΟ ΠΥΚΝΟ ΑΥΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ, που θα μπορούσε να αποτελέσει βάση διαλόγου (οπότε και γόνιμων διαφωνιών), έδωσε τη θέση του σε μια παρωδία συζήτησης, στην οποία δικαίωμα συμμετοχής είχε μόνον όποιος (ή όποια) έσπευδε εξαρχής να ομολογήσει την αιώνια πίστη του (της) στην "ανεκτίμητη υπερχιλιετή παράδοση" του Ορους. Από τη στήλη αυτή έχουμε υποστηρίξει ότι το άβατο λειτουργεί ως νομιμοποιητικός μηχανισμός για σειρά ολόκληρη αποκλεισμών που υφίστανται οι γυναίκες τούτης της χώρας. Εχουμε ακόμη επιχειρήσει να δείξουμε ότι η περίφημη "ακίνητη" παράδοση έχει την ιστορικότητά της, κάτι που αγνοούν συστηματικά όσοι νομίζουν ότι είναι σε θέση να δώσουν μαθήματα ιστορίας στην κυρία Καραμάνου. Και έχουμε παρουσιάσει τις παλαιότερες απόπειρες, τότε που οι καιροί το επέτρεπαν, να φανεί η αντισυνταγματικότητα της απαγόρευσης και να στηλιτευτεί εκείνο το αδιανόητο "απαγορεύεται η είσοδος θηλέων" (ανθρώπων και ζώων αδιακρίτως) του Καταστατικού Χάρτη του Αγίου Ορους. Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν ψιλά γράμματα. Το άβατο λειτουργεί συμβολικά, τσεκάροντας την απαραίτητη θρησκευτική νομιμοφροσύνη των δημόσιων προσώπων. Και δίνοντας συγχωροχάρτι σε όσους δεν είχαν την τύχη του κ. Ευθυμίου ή του κ. Σταθόπουλου να έχουν γνωρίσει τη γλύκα του κατηχητικού. 



(Ελευθεροτυπία, 2/6/2001)

 

www.iospress.gr