Εκδοχές του εχθρού


"Γένοβα; Ας σοβαρευθούμε"
                («ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ», 24/7/2001) 


ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΓΡΑΨΕΙ κανείς για τη Γένοβα; Οπως όλες οι μεγάλες στιγμές των κοινωνικών κινημάτων, έτσι και τα γεγονότα του περασμένου Σαββατοκύριακου άνοιξαν ταυτόχρονα πάμπολλα ζητήματα προς συζήτηση: από την κραυγαλέα πλέον οικοδόμηση ενός πανευρωπαϊκού κατασταλτικού μηχανισμού ενάντια στον καινούργιο «εσωτερικό εχθρό», μέχρι την αναβίωση της συζήτησης για τη σχέση του κινήματος με τη βία -μιας συζήτησης τόσο παλιάς όσο και η αντίσταση των ανθρώπων στην (οποιαδήποτε) εξουσία. Ζητήματα που, απ' ό,τι φαίνεται, θα μας απασχολήσουν ουκ ολίγον στο άμεσο μέλλον...

ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ θα σταθούμε σε δυο στοιχειώδεις διαπιστώσεις, που σχετίζονται λιγότερο με το ίδιο το κίνημα ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και περισσότερο με τους τρόπους που αυτό προβλήθηκε από τους κάθε λογής ενδιαφερόμενους. Δεν αναφερόμαστε, φυσικά, στις δυνάμεις εκείνες (οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς, συνδικάτα, κινήσεις για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα κ.λπ.) που συμμετείχαν άμεσα στην κινητοποίηση της Γένοβας και δικαιολογημένα έχουν κάθε δικαίωμα να δίνουν η καθεμιά τη δική της «ερμηνεία» στο φαινόμενο. Το ενδιαφέρον μας εστιάζεται, αντίθετα, στους διαμορφωτές εκείνους της κοινής γνώμης που, αν και ξένοι με το κίνημα, δεν παύουν να ασκούν μια καθόλου ευκαταφρόνητη επιρροή στην εικόνα που η ευρύτερη κοινωνία έχει γι' αυτό.

Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ αφορά την (προσωρινή;) «εξαφάνιση» όλων εκείνων που θα περίμενε κανείς να βγουν και να υπερασπιστούν δημόσια το όραμά τους για μια παγκόσμια αγορά δίχως σύνορα και κανόνες. Μόνο ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος κι ο Γιώργος Κύρτσος τόλμησαν να πάρουν δημόσια θέση κατά του κινήματος -στο πρόσωπο του οποίου είδαν, ο μεν πρώτος «μια ανίερη συμμαχία ακροδεξιών, θρησκόληπτων εθνικιστών, με ρεβανσιστές παλαιοκομμουνιστές, αναρχικές συσπειρώσεις και ορισμένες εταιρείες της παλιάς [sic] οικονομίας», ο δε δεύτερος την «παγκοσμιοποίηση της αλητείας». Μεγάλο μέρος της βρωμοδουλειάς επιφορτίστηκαν έτσι κάποιοι τριτοκλασάτοι προπαγανδιστές της ύστερης ψυχροπολεμικής περιόδου, όπως ο πολύς Γκι Σορμάν της «Φιλελεύθερης Λύσης». Υμνητής παλιότερα του Απαρτχάιντ και σήμερα του φασίζοντος κυβερνητικού BJP της Ινδίας, ο εν λόγω διανοητής ανέλαβε να μας πληροφορήσει από τις στήλες του «Βήματος» της περασμένης Κυριακής πως τα αιτήματα των διαδηλωτών «είναι παράλογα, ακόμα και ανήθικα» (!), ο δε διαχωρισμός των τελευταίων σε βίαιους και μη βίαιους «μια προσποιητή ηλιθιότητα»...

ΑΥΤΑ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ τους «αντιπάλους». Γιατί η δεύτερη παρατήρηση σχετίζεται με μια ειδική κατηγορία «υπερασπιστών» του κινήματος, ιδιαίτερα ορατή στην ελληνική πραγματικότητα: όλους εκείνους που, προβάλλοντας τη δική τους ιδεολογία πάνω στους διαδηλωτές, τους εμφανίζουν σαν τμήμα ενός ενιαίου μετώπου με τα κάθε λογής ξενόφοβα, αντιδραστικά και φονταμενταλιστικά ρεύματα που δηλώνουν -κι αυτά- αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης. Δείγματα αυτής της ανάλυσης είδαμε και στις στήλες της «Ε» την περασμένη βδομάδα -από την επίκληση του «συντηρητικού, δεξιού νέου αίματος στο σώμα των διαδηλωτών» ώς την αποκάλυψη ότι οι εξεγερμένοι του Σιατλ και της Γένοβας «βλέπουν στην υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων μια συνωμοσία των ηγετών του κόσμου για να εξαφανίσουν τις εθνικές ταυτότητες» και, ακόμη περισσότερο, «τις χριστιανικές αξίες»! Είναι προφανές ότι οι θιασώτες αυτής της συλλογιστικής ψαρεύουν σε θολά νερά, συγχέοντας την αντίσταση στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό με την ξενοφοβία -και «ξεχνώντας», μεταξύ άλλων, ότι το τριήμερο κατά του G8 ξεκίνησε με διαδηλώσεις ενάντια στη ρατσιστική μεταναστευτική πολιτική του «φρουρίου Ευρώπη»! Στο ίδιο ακριβώς μήκος κύματος με τον αρχιεπίσκοπο, που (ως προκαθήμενος του συλλογικού μεγαλοκαπιταλιστή που ακούει στο όνομα Εκκλησία της Ελλάδος) δεν έχει κανένα πρόβλημα να προπαγανδίζει τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα προς όφελος των φορέων της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας» (βλ. «Ιός» 21/1/2001), καταγγέλλοντας ταυτόχρονα σαν «βλαβερή συνέπεια της παγκοσμιοποίησης» τους «κήρυκες του κακού που εννοούν την ελευθερία ως δικαίωμα στην αμαρτία»...

ΚΟΝΤΟΣ ΨΑΛΜΟΣ, ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ: Οπως ήδη έχει ανακοινωθεί, το 2003 ο λαός του Σιάτλ και της Γένοβας θα εκστρατεύσει -με την ευκαιρία της συνόδου κορυφής της Ε.Ε.- και στη «δικιά μας» Θεσσαλονίκη. Την πόλη, δηλαδή, που αποτελεί το εφαλτήριο του ελληνικού (και, όπως τουλάχιστον οι άρχοντές της φιλοδοξούν, του ευρωπαϊκού) καπιταλισμού για τη λεηλασία της βαλκανικής της «ενδοχώρας». Μέχρι τότε, υποθέτουμε, τα πράγματα θα έχουν ξεκαθαρίσει για τα καλά.  



(Ελευθεροτυπία, 28/7/2001)

 

www.iospress.gr