Η κρυφή γοητεία της δολοφονίας


"Κατεδάφισαν το μύθο των ΗΠΑ"
                («Αυριανή», 12.9.2001) 


Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ αισθημάτων χαράς και ανακούφισης από μερίδα συμπολιτών μας μετά τη φρικιαστική επίθεση στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ όσο κι αν είναι απαράδεκτη, δεν παύει να είναι αναμενόμενη. Ο όψιμος «αντιιμπεριαλισμός» που εκδηλώνεται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας έχει περισσότερη σχέση με μια νέου τύπου δεξιά εθνικοφροσύνη, παρά με οράματα απελευθέρωσης κρατών και λαών. Και το «μίσος» προς την υπερδύναμη είναι περισσότερο εκδήλωση ξενόφοβης μισαλλοδοξίας και εύκολης δαιμονοποίησης της «αυτοκρατορίας του κακού», παρά μια πολιτική αντίστασης στην «Pax Americana». 

ΓΙ' ΑΥΤΟ, άλλωστε, το λόγο, η συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία αναπτύσσεται κυρίως σε χώρους που ενδημούν ο νεοσυντηρητισμός, ο ρατσισμός και η ακροδεξιά: τα αγοραία «πολιτικά» τοκ σόου, οι λαϊκές φυλλάδες, οι παρεκκλησιαστικές ομάδες. Δυστυχώς αυτή τη φορά το φαινόμενο εξαπλώθηκε και σε άτομα που δηλώνουν ότι ανήκουν στην Αριστερά, για να μας θυμίσουν τις αλλοιώσεις που έχει υποστεί αυτός ο χώρος, κάτω από την επίδραση του επελαύνοντος εθνικισμού. 

ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είναι ότι οι υποστηρικτές του πολιτικού αγριανθρωπισμού κρύβονται πίσω από τις εκδηλώσεις πανηγυρισμού των Παλαιστινίων. Λες και μεγάλωσαν κι αυτοί με τη φρίκη της Σάμπρα και της Σατίλα, λες και ζουν κι εκείνοι σε ένα απαρτχάιντ, όπως αυτό που δημιουργεί τους καμικάζι του θανάτου στα κατεχόμενα. Υπάρχει, τέλος, και μια άλλη -ουσιώδης- διαφορά. Οι συμπολίτες μας που ένιωσαν ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη με τη δολοφονία χιλιάδων αμάχων πολιτών στις ΗΠΑ, δεν έχουν το θάρρος των πολιτών του Τρίτου Κόσμου που διαδήλωσαν δημόσια για την «ήττα» αυτή των Αμερικάνων. Οι απόψεις τους διατυπώνονται μόνο στα καφενεία, τους δρόμους και τους διαδρόμους. Οταν μιλούν ή γράφουν δημόσια, αρκούνται να μας κλείνουν το μάτι.

ΑΛΛΑ ΠΕΡΑ από την ηθική πλευρά, υπάρχει και η καθαρά πολιτική. Μια πιο «ευγενική» διατύπωση του ίδιου «αντιιμπεριαλιστικού κρετινισμού» μιλάει για πλήγμα της ισχύος των ΗΠΑ, για συντριβή της αλαζονείας τους, για αμφισβήτηση της παντοδυναμίας τους και για «ένα μάθημα» που τους δόθηκε, για να νιώσουν κι αυτές όπως τα θύματά τους στο Ιράκ, στη Σερβία, κ.λπ. 

ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οπως η τρομοκρατία των επιλεγμένων στόχων δεν αποσταθεροποιεί -παρά τις εξαγγελίες ή τις προσευχές των δραστών- αλλά ενισχύει τα καθεστώτα, έτσι και η τυφλή τρομοκρατία προκαλεί τη συσπείρωση της χώρας που δέχεται την επίθεση και ενισχύει τα χαρακτηριστικά που υποτίθεται ότι αντιμάχεται. Δεν είναι ανάγκη να είναι κανένας Τσόμσκι για να καταλάβει αυτό που έγραψε την Τετάρτη ο Αμερικανός καθηγητής: «Το έγκλημα είναι ένα δώρο στους σκληροπυρηνικούς εθνικόφρονες της Αμερικής, που ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν βία για να ελέγξουν τον (όποιο) χώρο τους». 

Οποιος κι αν κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις αυτοκτονίας στις ΗΠΑ, τα αποτελέσματα της δράσης του είναι ήδη ορατά. Αντιαραβική υστερία (που μπορεί εύκολα να επεκταθεί σε γενικευμένη μισαλλοδοξία), απαίτηση σκληρών (και όχι απαραιτήτως δικαιολογημένων) αντιποίνων, ενίσχυση των συστημάτων ασφαλείας στο εσωτερικό και το εξωτερικό, πολλαπλασιασμοί των ελέγχων κάθε είδους, μετατόπιση της πολιτικής εξουσίας προς αδιαφανή κέντρα του στρατού, της αστυνομίας και των μυστικών υπηρεσιών. 

ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ οι πολιτικές επιπτώσεις δεν συνοδεύονται από κανενός είδους «εξασθένηση» της πολιτικής ισχύος του κυρίαρχου καθεστώτος στις ΗΠΑ. Αντιθέτως, όλοι περιμένουν την «κάθαρση» μέσα από το στενό πυρήνα λήψης αποφάσεων του Πενταγώνου. Οσο για το διεθνές περιβάλλον, πρέπει να είναι κανείς τυφλός οπαδός του (όποιου) Αλλάχ, για να μη βλέπει ότι μετά την επίθεση όλοι οι ηγέτες των «κακοποιών κρατών» (rogue states) σπεύδουν ο ένας μετά τον άλλο να υποβάλουν τα σέβη τους στην υπερδύναμη, τσαλακώνοντας τη δική τους επίπλαστη αλαζονεία και επιβεβαιώνοντας ότι ένας είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ας χαίρεται λοιπόν με την «απόδοση δικαιοσύνης» ο κάθε Μπιν Λάντεν. Εχει μαζί του και τον αντιιμπεριαλιστή Ελληνα Μίστερ Μπιν. 



(Ελευθεροτυπία, 15/9/2001)

 

www.iospress.gr