Το πλανητικό ιδιώνυμο


"Αγώνας του Καλού κατά του Κακού"
                (Τζορτζ Μπους, 25.9.2001) 


ΔΥΟΜΙΣΙ ΒΔΟΜΑΔΕΣ μετά την επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, μπορεί οι συνολικές διαστάσεις της «απάντησης» των ΗΠΑ να μην έχουν ακόμη διευκρινιστεί, γνωρίζουμε όμως πολύ καλά ποιες είναι οι μίνιμουμ «παράπλευρες απώλειες» του μακελειού της Ν. Υόρκης. Ο λόγος για την παγκοσμιοποιημένη «αντιτρομοκρατική» υστερία που, στον ένα ή τον άλλο βαθμό, σαρώνει την υφήλιο. Αν το σημείο εκκίνησης δόθηκε από την αυτονόητη φρίκη μπροστά στο ολοκαύτωμα των 6.500 θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου, η συνέχεια του εγχειρήματος διασφαλίζεται από τις τερατολογίες για την πυρηνική, χημική ή βιολογική απειλή που κρέμεται, λέει, πάνω από τα κεφάλια μας. 

ΟΙ «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» (έτσι γενικά) απειλούν το δυτικό «πολιτισμό» μας - και σύμπασα η διεθνής των συντεταγμένων κοινωνιών συστρατεύεται για την εξολόθρευσή τους. Στην καθ' ημάς Ευρώπη, η νέα εποχή διακηρύχθηκε πανηγυρικά από το έκτακτο Συμβούλιο Υπουργών της περασμένης Παρασκευής, που αποφάσισε «να δώσει την αναγκαία ώθηση» στην πανευρωπαϊκή καταστολή της «μάστιγας». Μεταξύ των μέτρων που εξαγγέλθηκαν είναι η ολοκληρωτική κατάργηση του πολιτικού ασύλου, η κατάρτιση κοινής λίστας «τρομοκρατικών» (δηλ. προγεγραμμένων) οργανώσεων, η «βελτίωση της συνεργασίας και ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ όλων των υπηρεσιών πληροφοριών της Ενωσης», η αναβάθμιση των «αντιτρομοκρατικών» αρμοδιοτήτων της Ευρωπόλ, η υποχρέωση της τελευταίας να «συνεργάζεται στενά με τους Αμερικανούς ομολόγους της» (δηλ. το FBI), η λήψη μέτρων από την Ε.Ε. εναντίον κάθε χώρας που εκτιμάται ότι «θα ήταν δυνατόν να προσφέρει στην τρομοκρατία» (έτσι, προληπτικά κι αφηρημένα), καθώς και η στενότερη συνεργασία με τριτοκοσμικά καθεστώτα που απειλούνται από τον ίδιο «εχθρό» (ευρωπαϊστί: «ένας διεξοδικός πολιτικός διάλογος με τις χώρες και τις περιοχές όπου η τρομοκρατία αναπτύσσεται»). Το σημαντικότερο είναι ωστόσο η ανάδειξη της «τρομοκρατίας» σε ένα είδος πανευρωπαϊκού «ιδιώνυμου», με την «έγκριση ενός κοινού ορισμού» για τις δραστηριότητες που θα εμπίπτουν στο εξής σ' αυτή την κατηγορία. Μέχρι σήμερα, οι μισές χώρες της Ενωσης δεν διέθεταν ειδική «αντιτρομοκρατική» νομοθεσία. 

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ, όμως, «τρομοκρατία» - και ποιες δραστηριότητες θα διώκονται στο εξής σ' αυτό το πλαίσιο; Αν η τυφλή, ανυπόγραφη σφαγή της Ν. Υόρκης αποτελούσε χωρίς την παραμικρή αμφιβολία τρομοκρατική ενέργεια, δεν συμβαίνει το ίδιο με όλη τη λίστα των στόχων που ευαγγελίζεται η καινούργια, διεθνοποιημένη «αντιτρομοκρατική» εξόρμηση. Οι παραπάνω αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, λ.χ., επαναλαμβάνουν σε μεγάλο βαθμό μια ανάλογη Σύσταση, η οποία ψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο στις 5 Σεπτεμβρίου - έξι ολόκληρες μέρες πριν από το χτύπημα των Δίδυμων Πύργων! Μεταξύ άλλων, η τελευταία προτείνει και ένα «σκόπιμο» ορισμό της «τρομοκρατικής ενέργειας», υιοθετώντας σχετική σύσταση (1426/1999) του Συμβουλίου της Ευρώπης.

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ, τρομοκρατία είναι «κάθε πράξη, η οποία τελείται από μεμονωμένα άτομα ή οργανωμένες ομάδες με τη χρήση ή απειλή βίας εναντίον μιας χώρας, των θεσμών της ή των κατοίκων της γενικώς ή συγκεκριμένων ατόμων και η οποία, λόγω αυτονομιστικών επιδιώξεων, εξτρεμιστικών ιδεολογικών αντιλήψεων, θρησκευτικού φανατισμού ή από επιθυμία κέρδους, επιδιώκει να προκαλέσει κατάσταση τρόμου στις δημόσιες αρχές, σε ορισμένα άτομα ή κοινωνικές ομάδες ή, γενικότερα, στον πληθυσμό». Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να υπολογίσει κανείς πόσες από τις -κάθε άλλο παρά τρομοκρατικές- πρακτικές κοινωνικής διαμαρτυρίας και πολιτικής ανυπακοής μπορούν να υπαχθούν στην παραπάνω, ευρύτατη διατύπωση. Είναι προφανές ότι στο στόχαστρο βρίσκεται λιγότερο η αλ-Κάιντα και περισσότερο ο «λαός της Γένοβας» -ή, έστω, οι δυναμικότερες εκδοχές του... 

ΣΗΜΕΙΟ, ΑΛΛΩΣΤΕ, ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ: όσο περνούν οι μέρες, ο πολιτικός λόγος που διατυπώνεται για να νομιμοποιήσει αυτή την εξόρμηση, ξεφεύγει από τη σφαίρα της πολιτικής για να περάσει σ' εκείνην της θεολογίας. Οπως διακηρύσσουν η επίσημη Ουάσιγκτον και τα κατά τόπους φερέφωνά της, «εχθρός» δεν είναι κάποια συγκεκριμένα κράτη, ιδεολογίες ή πρακτικές, αλλά «το Κακό» που έβαλε σημάδι τον «πολιτισμό μας». Βρισκόμαστε όντως πολύ μακριά από εκείνη τη μέρα του 1985, όταν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε χαρακτηρίσει την ΕΣΣΔ «αυτοκρατορία του Κακού», για να εισπράξει-ως επικίνδυνα ανορθολογιστής- την κατακραυγή όλης της ανθρωπότητας.



(Ελευθεροτυπία, 29/9/2001)

 

www.iospress.gr