Οι χριστιανοί Ταλιμπάν


"Είμαστε σίγουροι για την ανωτερότητα του πολιτισμού μας απέναντι στο Ισλάμ"
                (Σίλβιο Μπερλουσκόνι, 27.9.2001) 


Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ με ανησυχητική συχνότητα στα τηλεοπτικά παράθυρα. Ενας Αφρικανός ιμάμης που ζει στην Αθήνα, ένας πιστός μουσουλμάνος από την Ασία, ένας ορθόδοξος Ελληνας ιερέας και ένας εκπρόσωπος της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα διασταυρώνουν τα ξίφη τους, με αφορμή το τρομοκρατικό χτύπημα στη Νέα Υόρκη. Το πραγματικό αντικείμενο της συζήτησης δεν είναι άλλο από το «ποια είναι η καλύτερη θρησκεία», «ποιος είναι ο γνήσιος Θεός» κ.λπ. Τα επιχειρήματα γλιστρούν γρήγορα στην πολυγαμία των μουσουλμάνων, στο αν οι γυναίκες του προφήτη ήταν επτά ή έντεκα κ.ο.κ. Τελική νικήτρια βγαίνει ασφαλώς η Ορθοδοξία, ενισχυμένη από την ανοιχτή μεροληψία του συντονιστή, αλλά και από τη γλωσσική αδυναμία των «αλλοθρήσκων».

Ενώ, λοιπόν, όλοι σπεύδουν να καταδικάσουν την προοπτική της «σύγκρουσης των πολιτισμών» και καταριούνται με κάθε ευκαιρία τον «ανθέλληνα» και «ανιστόρητο» Χάντιγκτον, είναι ταυτόχρονα έτοιμοι να κάνουν πράξη τη θεωρία του, και μάλιστα σε μορφή λαϊκού τοκ-σόου.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ να είναι κανείς ριζοσπάστης φιλόσοφος για να κατανοήσει ότι δεν ευθύνεται το Ισλάμ (γενικώς) για τις τρομοκρατικές ισλαμιστικές ομάδες, όπως δεν ευθύνεται ο Χριστιανισμός (γενικώς) για τα εγκλήματα που έγιναν στο όνομά του. Δυστυχώς, όμως, όλες οι θρησκείες έχουν στοιχεία που οδηγούν σε φανατισμό, σε μισαλλοδοξία, σε αλληλοαποκλεισμό. Κι ας μη σπεύδει κανείς να συγκρίνει το Κοράνι με την Καινή Διαθήκη για να επιβεβαιώσει την «ανωτερότητα» και τη «φιλανθρωπία» της δεύτερης. Ο θρησκευτικός φανατισμός έχει λίγη σχέση με τα «ιερά βιβλία». Γι' αυτόν, εξάλλου, το λόγο υπάρχει τόσο μεγάλος φανατισμός και μεταξύ των -υποτίθεται- «ομοδόξων», όταν ανήκουν σε διαφορετικές αναγνώσεις του ίδιου βιβλίου.

ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ να βγάλουμε ένα «ηθικό δίδαγμα» από το τυφλό χτύπημα στη Νέα Υόρκη, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για την πιο τραγική απόδειξη ότι η θρησκεία, η πίστη και η λατρεία πρέπει να μείνουν μακριά από τις πολιτικές, τις κοινωνικές και τις εθνικές διεκδικήσεις. Η επίκληση της διαφορετικής πίστης οδηγεί κάθε σύγκρουση στην έσχατη ακρότητα. 

ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ στις συνέπειες του θρησκευτικού φανατισμού είναι η επιμονή στον πλήρη διαχωρισμό τής (κάθε) εκκλησίας από το κράτος και την πολιτική. Η άλλη επιλογή οδηγεί αργά ή γρήγορα στους Ταλιμπάν. Και δεν μιλάμε μόνο για τους ίδιους τους φονταμενταλιστές ισλαμιστές. Στο κάτω κάτω της γραφής, εκείνοι είχαν την κουτοπονηριά να αποκηρύξουν την επίθεση. Πιο ωμή ήταν η τοποθέτηση των χριστιανών φονταμενταλιστών, και μάλιστα στην ίδια την πληγωμένη μητρόπολη της Δύσης, δηλαδή τις ΗΠΑ. Κανείς βέβαια δεν διανοήθηκε να διώξει τους δύο διάσημους «τηλε-ευαγγελιστές», τον Πατ Ρόμπερτσον και τον Τζέρι Φάλγουελ (πολύ περισσότερο να ζητήσει το κεφάλι τους), όταν δύο μόλις μέρες μετά το χτύπημα αποφαίνονταν ότι «η Αμερική έπαθε αυτό που της άξιζε». «Πιστεύω ότι οι άθεοι, οι οπαδοί των εκτρώσεων, οι φεμινίστριες, οι γκέι και οι λεσβίες, η ACLU (Αμερικανική Ενωση για τις Ελευθερίες του Πολίτη), όλοι αυτοί που επιχειρούν να μεταβάλουν τις ΗΠΑ σε λαϊκό κράτος, βοήθησαν να γίνει αυτό», δήλωσε ο αιδεσιμότατος Φάλγουελ. Ο Πατ Ρόμπερτσον κούνησε επιδοκιμαστικά το κεφάλι: «Συμφωνώ απολύτως, Αμήν». 

ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ τόλμησε να ψελλίσει και ο δικός μας αρχιεπίσκοπος, για να τα μαζέψει βέβαια αμέσως, κατά την προσφιλή του συνήθεια. Το ίδιο έκαναν οι Αμερικανοί τηλε-ευαγγελιστές. Μετά τις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις τους, αναδιπλώθηκαν και επιχείρησαν να θολώσουν τα νερά. Ομως ο ίδιος ο αιδεσιμότατος Ρόμπερτσον είχε ήδη στις 9 Αυγούστου 1999 δώσει τη «χριστιανική» λύση στο πρόβλημα της τρομοκρατίας: «Γνωρίζω ότι μοιάζει λίγο μακιαβελικό και κακό, να στείλουμε έναν κομάντο για να δολοφονήσει τον Μπιν Λάντεν ή τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας. Αλλά δεν θα 'ταν καλύτερο αυτό, όπως και να δολοφονήσουμε τον Μιλόσεβιτς και τον Σαντάμ Χουσεΐν, αντί να ξοδεύουμε δισεκατομμύρια δολάρια σε έναν πόλεμο που πλήττει αθώους πολίτες και καταστρέφει την υποδομή μιας χώρας; Μου φαίνεται πιο πρακτικό να έχουμε αυτή την ευελιξία».



(Ελευθεροτυπία, 6/10/2001)

 

www.iospress.gr