Ο μακαριότατος Χάντιγκτον


"Ανάξιοι για Ελληνες"
                («Αδέσμευτος Τύπος» Ρίζου, 8.10.2001) 


ΑΝ ΟΙ ΚΟΡΟΝΕΣ του κυρίου Χριστόδουλου μετά το χτύπημα της 11ης Σεπτεμβρίου έγιναν αντικείμενο διαφορετικών αναγνώσεων, οι πρόσφατες παρεμβάσεις του δεν σηκώνουν ούτε την ελάχιστη παρερμηνεία. Ο αρχιεπίσκοπος επέλεξε να παρέμβει στη δύσκολη από κάθε άποψη συγκυρία διατρανώνοντας την εξωφρενική άποψη ότι δικαιώματα στη χώρα αυτή δεν μπορούν να διεκδικήσουν παρά οι ακραιφνείς, δηλαδή ορθόδοξοι χριστιανοί, Ελληνες: «Αυτός που δεν τιμά την πατρίδα και τους προγόνους του [...], αυτός είναι ανάξιος να λέγεται Ελληνας», τόνισε στο κήρυγμά του της περασμένης Κυριακής. «Και ακόμη είναι ανάξιος να διεκδικεί δικαιώματα σ' αυτόν τον τόπο. Γιατί δικαιώματα δύνανται να διεκδικούν μόνον όσοι βαδίζουμε (σ.σ. προσοχή στο ανεπαίσθητο γλίστρημα από το τρίτο στο πρώτο πληθυντικό πρόσωπο) πάνω στα αχνάρια των προγόνων μας, αχνάρια τα οποία είναι έντονα διαποτισμένα από την Ορθοδοξία και το σεβασμό στο ανθρώπινο πρόσωπο και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

ΤΙΣ ΕΜΠΡΗΣΤΙΚΕΣ ΑΥΤΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ, ο κύριος Χριστόδουλος τις «εξειδίκευσε» λίγο αργότερα, μιλώντας σε εκδήλωση των πολιτιστικών συλλόγων Ξανθιωτών Θράκης. Εκεί, ο αρχιεπίσκοπος κάλεσε σε πανστρατιά προκειμένου «να μείνει ελληνικό αυτό το κομμάτι, γιατί ο τόπος αυτός θα ζήσει όταν θα υπάρχουν Ελληνες χριστιανοί στην περιοχή» και, αφού θυμήθηκε επί τροχάδην πως και οι μειονοτικοί της περιοχής είναι κι αυτοί Ελληνες πολίτες, έσπευσε να συμπληρώσει πως «είναι, όμως, καθήκον μας που δεν πρέπει να ξεχνάμε το να φροντίζουμε να είμαστε εκεί παρόντες ως Ελληνες και ως χριστιανοί». Γιατί, πάντοτε κατά τον κύριο Χριστόδουλο, «αν το δημογραφικό στην περιοχή εξακολουθήσει να υφίσταται με τους σημερινούς ρυθμούς, τότε σε λίγα χρόνια θα τη χάσουμε». 

ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ο προκαθήμενος της Ιεράς Συνόδου επανέφερε το θέμα της επιλεκτικής (βλ. ρατσιστικής) επιδότησης των χριστιανών πολυτέκνων της Θράκης, ζήτημα που πριν από δύο χρόνια είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών ακόμη και στο εσωτερικό της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Ηταν τότε που ο μητροπολίτης Ξάνθης είχε νιώσει την καρδιά του να σφίγγεται όταν, κατά τη διάρκεια εθιμοτυπικής επίσκεψής του σε μαιευτήριο της πόλης, διαπίστωσε ότι τα νεογέννητα που περίμεναν την ευλογία του ήταν στην πλειονότητά τους μουσουλμανάκια. Ανέλαβε στη συνέχεια ο αρχιεπίσκοπος να διορθώσει τα κακώς κείμενα και εξήγγειλε την επιδότηση κάθε τρίτου παιδιού που θα γεννιέται από αμιγώς Ελληνες ορθόδοξους γονείς στην ευαίσθητη περιοχή. Την περασμένη Κυριακή, ο κύριος Χριστόδουλος διευκρίνισε ότι η ιερή ρατσιστική επιδότηση προχωρά μια χαρά και ότι από 93 που ήταν οι δικαιούχοι το 1993 έχουν ήδη ανέλθει σε 550.

ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ την ενθουσιώδη υποδοχή που τους επιφύλαξε από τη στήλη του στη «Χώρα» ο Γιώργος Τράγκας, οι νέες προκλητικές δηλώσεις του κυρίου Χριστόδουλου πέρασαν λίγο πολύ στα ψιλά. Και από μια άποψη δικαίως, καθώς δεν περιέχουν την παραμικρή πρωτοτυπία: τις σταθερές πεποιθήσεις του για τη διάκριση των πολιτών σε κατηγορίες, με κριτήριο την καταγωγή (για «φυλή» μιλά πολύ συχνά ο μακαριότατος) και το θρήσκευμα τις έχει κάνει γνωστές από καιρό. Εκείνο, ωστόσο, που ενδιαφέρει είναι ότι η νέα διχαστική παρέμβασή του εγγράφεται σε μια διεθνή συγκυρία, κατά την οποία οι πολιτικές και κοινωνικές αντιθέσεις ενδύονται όλο και περισσότερο το μανδύα της θρησκευτικής αντιπαράθεσης, ενώ εγκλήματα και πολεμικές επιχειρήσεις αντλούν τη νομιμοποίησή τους από την επίκληση κάποιου θεού. Στα συμφραζόμενα αυτά, η επιλογή του να εντοπίσει τον «εσωτερικό εχθρό» σε μια ομάδα συμπολιτών του που ασπάζονται διαφορετικό θρήσκευμα -και μάλιστα εκείνο που δαιμονοποιείται αυτή τη στιγμή παγκοσμίως- είναι μια άκρως επικίνδυνη πολιτική κίνηση, που μεταφέρει εντός ελληνικών συνόρων την αντιμουσουλμανική υστερία που καθοδηγούν οι ιθύνοντες της τρέχουσας αντιισλαμικής σταυροφορίας. Με άλλα λόγια, στο κλίμα των ημερών ο κύριος Χριστόδουλος δεν ζητεί απλώς κάτι τερατώδες, την κατάργηση δηλαδή της θεμελιώδους εκείνης αρχής που αντιμετωπίζει κάθε πολίτη ανεξαρτήτως φύλου, καταγωγής, θρησκεύματος κ.ο.κ. ως αδιαμφισβήτητο υποκείμενο δικαιωμάτων. Κάνει ακόμη ένα βήμα θέτοντας τις πενιχρές του δυνάμεις στην υπηρεσία του Πενταγώνου, την πολιτική του οποίου τόσο αρέσκεται να κατακεραυνώνει από άμβωνος.



(Ελευθεροτυπία, 13/10/2001)

 

www.iospress.gr