Δυτικός πολιτισμός μετά βασανιστηρίων;


"Χρήση βασανιστηρίων μελετά το FBI"
                («The Times», 22.10.2001) 


Ο ΠΟΛΕΜΟΣ που άρχισε στις 7 Οκτωβρίου, μας λένε οι προπαγανδιστές του, γίνεται για την υπεράσπιση «του δυτικού μας πολιτισμού» -και ως εκ τούτου είναι ανεπίτρεπτη κάθε επιφύλαξη, κάθε ειρηνόφιλη «φυγομαχία», κάθε αντιπολεμική δραστηριότητα. Η επιχειρηματολογία αυτή δεν θα μας ξένιζε καθόλου αν προερχόταν αποκλειστικά από τους μόνιμους θαυμαστές της αμερικανικής Δεξιάς ή τους εγχώριους οπαδούς τών κάθε λογής πολεμικών σταυροφοριών. Ομως, μεταξύ των πιο φιλοπόλεμων φωνών που ακούγονται τις τελευταίες βδομάδες στη χώρα μας, συγκαταλέγονται και άνθρωποι που την προηγούμενη δεκαετία είχαν δώσει μάχες ενάντια στο γηγενές «κόμμα του πολέμου» -αυτό που ονειρευόταν «σύνορα με τη Σερβία» και μια γενικευμένη σύρραξη με την Τουρκία, αγκαλιά με τον «Κολοκοτρώνη» Οτσαλάν. 

ΤΙ ΣΥΝΙΣΤΑ, ΟΜΩΣ, αυτό τον περίφημο «δυτικό πολιτισμό», στο όνομα του οποίου θα έπρεπε να συστρατευθούμε άνευ όρων στην «Ατέρμονη Δικαιοσύνη» των Ράμσφελντ, Γούλφοβιτς και Μπους; Ο τωρινός πόλεμος δεν γίνεται για τη Δημοκρατία: αρκούντως αποκαλυπτική επ' αυτού η συμμαχία με τη χούντα του Πακιστάν, τους δικτάτορες της Κεντρικής Ασίας και τους αιμοσταγείς πολέμαρχους της «Βόρειας Συμμαχίας». Ούτε καν για την καταπολέμηση της θεοκρατίας -έστω και μόνο της ισλαμικής: γνωστή, γαρ, η εναγώνια αναζήτηση κάποιων «μετριοπαθών Ταλιμπάν» για το μαγείρεμα των μεταπολεμικών εξελίξεων. Η μοναδική καθαρά «δυτική παράδοση» που δίνει πανηγυρικά το «παρών» είναι αυτή των αποικιακών εξορμήσεων του ΙΘ' αι. -εξορμήσεων που, ας μην το ξεχνάμε, έγιναν κι αυτές στο όνομα του πολιτισμού («φορτίο του λευκού ανθρώπου», το έλεγαν τότε -για τον εκπολιτισμό των «αγρίων», βεβαίως...).

Η ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ πλευρά του τρέχοντος «δεκαετούς πολέμου» έχει ωστόσο να κάνει με την υπονόμευση εκείνων ακριβώς των κατακτήσεων του «δυτικού πολιτισμού» που θα όφειλε κανείς να υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων: του κράτους δικαίου και του habeas corpus. Δεν αναφερόμαστε μονάχα στις υπό εξέταση προτάσεις των αρμόδιων επιτροπών της Ε.Ε., που ποινικοποιούν σε βαθμό κακουργήματος (ως εκδοχές «τρομοκρατικής δραστηριότητας» ) εντελώς άσχετες μορφές κοινωνικών αγώνων (λ.χ., την «κατάληψη δημόσιων χώρων») και καταργούν ρητά την ελευθερία του λόγου, όταν η άσκησή της θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν έμμεση (έστω) «υποστήριξη» της εν λόγω «τρομοκρατίας». Τα πιο ακραία μηνύματα μάς έρχονται από τις ίδιες τις ΗΠΑ.

ΕΠΤΑΚΟΣΙΟΙ ΜΕ ΟΚΤΑΚΟΣΙΟΙ είναι οι συλληφθέντες από τις 11 Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα -ως επί το πλείστον αλλοδαποί ή αραβικής καταγωγής πολίτες των ΗΠΑ. Οι περισσότεροι κρατούνται με την ιδιότητα του «ουσιώδους μάρτυρα», που επιτρέπει την παραμονή τους στη φυλακή για ένα μη προσδιοριζόμενο «εύλογο» χρονικό διάστημα (και, πάντως, πολύ πάνω από τα όρια της νόμιμης προφυλάκισης). Οπως επισημαίνει η Monde (17/10), «επισήμως, δεν γνωρίζουμε τίποτα γι' αυτούς. Ούτε τα ονόματά τους, ούτε τον ακριβή αριθμό τους, ούτε τι τους καταλογίζεται. Δεν ξέρουμε ούτε πού τους συνέλαβαν, ούτε πού κρατούνται, ούτε αν μπορούν να δουν την οικογένειά τους, ούτε αν έχουν δικηγόρο». Πλήρη άγνοια δηλώνει ακόμη και ο νομικός υπεύθυνος της άκρως αξιοσέβαστης Αμερικανικής Ενωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ACLU), που επισημαίνει ότι οι όποιοι συνήγοροι των συλληφθέντων «πιέστηκαν επίμονα να σιωπήσουν». Αναπόφευκτα μερικό, ένα ρεπορτάζ των Los Angeles Times θα αποκαλύψει κάποιες σκοτεινές πτυχές αυτού του κυνηγητού: σε φυλακή του Μισισιπή, λ.χ., ένας Πακιστανός λιανίστηκε από τους συγκρατούμενούς του, μπροστά στα μάτια των φυλάκων που αρνήθηκαν όχι μόνο να επέμβουν, αλλά και να του χορηγήσουν εκ των υστέρων οποιαδήποτε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. 

ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ μόνο στην αρχή: όπως μαθαίνουμε από διαδοχικά δημοσιεύματα της Washington Post (21/10), των λονδρέζικων Times (22/10) και των N.Y.Times (24/10), οι αρχές των ΗΠΑ μελετούν σοβαρά το ενδεχόμενο «να βάλουν στην άκρη τις παραδοσιακές ελευθερίες προκειμένου να αποσπαστούν πληροφορίες για τα σχέδια των τρομοκρατών». Ο λόγος, για τη νομιμοποίηση των βασανιστηρίων, που θεωρούνται ως η μόνη διέξοδος προκειμένου να σπάσει η σιωπή των βασικών «υπόπτων». Αν το Ανώτατο Δικαστήριο δεν καταστήσει έγκυρες τις καταθέσεις που αποσπώνται ύστερα από «χορήγηση φαρμάκων» ή «άσκηση φυσικής πίεσης», διαβάζουμε, υπάρχει και άλλη λύση: «να εκδίδονται οι ύποπτοι σε συμμαχικές χώρες, όπου οι υπηρεσίες ασφαλείας καταφεύγουν στα βασανιστήρια».

ΔΥΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, χωρίς αμφιβολία!



(Ελευθεροτυπία, 27/10/2001)

 

www.iospress.gr