Η στρατηγική της προβοκάτσιας


"Ο Σαρόν προτίμησε τη Χαμάς"
                (Haaretz, 5/12/2001) 


ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ φαίνεται πως ξεκαθαρίζουν. Αξιοποιώντας τη διεθνή "αντιτρομοκρατική" συγκυρία, η κυβέρνηση Σαρόν αποφάσισε να προχωρήσει στη δική της, "οριστική επίλυση" του Παλαιστινιακού. Η ημιαυτόνομη Παλαιστινιακή Αρχή αναγορεύθηκε σε "οντότητα που υποθάλπει την τρομοκρατία" και ο ίδιος ο Αραφάτ χαρακτηρίστηκε επίσημα σαν "το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ειρήνη και τη σταθερότητα στη Μ. Ανατολή". Οκτώ χρόνια μετά την πανηγυρική εκείνη διπλωματική φαρσοκωμωδία του Οσλο, το δίλημμα που Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ θέτουν στην ιστορική ηγεσία της παλαιστινιακής αντίστασης είναι εξαιρετικά απλό: ή αυτή η τελευταία θα μετατραπεί σε χωροφύλακα της Δύσης στη Μ. Ανατολή είτε θα ανατραπεί. 

ΑΥΤΟ ΠΟΥ απαιτείται από τον Αραφάτ δεν είναι απλά η καταστολή κάποιων ακραίων ισλαμιστών, αλλά η συντριβή του παλαιστινιακού κινήματος στο σύνολό του. Μεταξύ των "τρομοκρατικών" οργανώσεων που "οφείλει" να εξαρθρώσει συγκαταλέγονται όχι μόνο οι ισλαμιστές της Χαμάς και της Τζιχάντ ή οι αριστεροί του Λαϊκού Μετώπου, αλλά ακόμη και η κομματική οργάνωση ("Τανζίμ") της "δικής του" Φατάχ, που παίζει καθοριστικό ρόλο στην τωρινή, δεύτερη Ιντιφάντα! Είναι προφανές ότι, αν υποκύψει στο τελεσίγραφο, θα τραυματίσει ανεπανόρθωτα τους δεσμούς του με το μεγαλύτερο μέρος της παλαιστινιακής κοινωνίας, μετατρεπόμενος σε έναν τυπικό δυνάστη του αραβικού κόσμου. Ως εναλλακτική λύση, προβάλλει η ανατροπή του από ένα ανερχόμενο ισλαμικό κίνημα, το οποίο -παρά την ακραία αντισημιτική ρητορική του- θα μπορούσε να αποτελέσει έναν πιο "αξιόπιστο" (και αυταρχικό) συνομιλητή. Οπως συμβαίνει με τη λιβανέζικη Χεζμπολάχ, τις άτυπες συμφωνίες της με την οποία η ισραηλινή κυβέρνηση σέβεται κατά γράμμα.

ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ εδώ στα αποτελέσματα ενός γκάλοπ που διενεργήθηκε στα τέλη Νοεμβρίου από το Ινστιτούτο Δημοσκοπήσεων της Βηθλεέμ, δημοσιεύθηκε στην ισραηλινή "Χααρέτζ" της 4ης Δεκεμβρίου και καταγράφει την απήχηση των διαφορετικών πολιτικών οργανώσεων στον παλαιστινιακό πληθυσμό: σε περίπτωση εκλογών, η "κεντρώα" Φατάχ θα ψηφιζόταν από το 28,7% των ερωτηθέντων, οι Ισλαμιστές από το 24,3% (17,5% η Χαμάς και 6,8% η Τζιχάντ) και η παλαιστινιακή Αριστερά από το 15% (10,1% το Λαϊκό Μέτωπο και 4,9% το Δημοκρατικό Μέτωπο), ενώ ένα 10,6% τάσσεται υπέρ διάφορων ανεξάρτητων υποψηφίων. Εικόνα πολιτικού πλουραλισμού ασυνήθιστη για τα μεσανατολικά δεδομένα, παρά τον πανθομολογούμενο αυταρχισμό του ίδιου του Αραφάτ και τη δημόσια δυσφορία πολλών αξιωματούχων του για την υφιστάμενη "αναρχία". "Αναρχία", που εμπόδισε το γρήγορο μετασχηματισμό της Παλαιστινιακής Αρχής σε μια τυπική αποικιακή διοίκηση, επιφορτισμένη με τη διασφάλιση της τάξης στα παλαιστινιακά γκέτο, όπως προέβλεπαν τόσο οι σχεδιαστές τής (εκ γενετής ανάπηρης) "ειρηνευτικής" διαδικασίας όσο και οι επικριτές τους. 

ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ βρίσκεται, λοιπόν, στο στόχαστρο της τωρινής "αντιτρομοκρατικής" εξόρμησης. Αποτρόπαιες και καταδικαστέες, οι πρόσφατες "τυφλές" βομβιστικές επιθέσεις της Χαμάς ήταν όχι μόνο απολύτως προβλέψιμες αλλά -κατά πάσα πιθανότητα- και επιθυμητές από τους σκληροπυρηνικούς εκείνους κύκλους που είδαν στην 11η Σεπτεμβρίου την ευκαιρία για το "κλείσιμο" του Παλαιστινιακού με βάση τις προδιαγραφές του Μεγάλου Ισραήλ. Συστατικό μέλος της ενιαίας καθοδήγησης της Ιντιφάντα, η Χαμάς είχε σεβαστεί πλήρως την εκεχειρία που κήρυξε τον περασμένο Σεπτέμβριο ο Αραφάτ -μέχρι τη δολοφονία ενός ηγετικού της στελέχους στα τέλη Νοεμβρίου, δολοφονία που ήταν αναμενόμενο να μη μείνει αναπάντητη. Η στρατηγική της προβοκάτσιας, στην οποία επιδίδεται η κυβέρνηση Σαρόν, είναι έτσι κάτι παραπάνω από προφανής. Οπως όλοι θυμούνται, το έναυσμα για τη δεύτερη Ιντιφάντα είχε δοθεί με την προκλητική επίσκεψη του ίδιου του Σαρόν στο τέμενος Αλ-Αξά της Ιερουσαλήμ (27.9.2000).

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ τις προθέσεις του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υπήρξε άλλωστε ανέκαθεν σαφής -από την εποχή της περίφημης συνέντευξής του προς την Οριάνα Φαλάτσι, το μακρινό εκείνο καλοκαίρι του 1982. "Οι Παλαιστίνιοι", δήλωσε τότε, "έχουν πατρίδα την Ιορδανία. Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ τη δημιουργία άλλου παλαιστινιακού κράτους. Ποτέ. Γιατί μια τέτοια δεύτερη Παλαιστίνη θα έπρεπε να τοποθετηθεί στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, αυτό που εσείς αποκαλείτε Δυτική Οχθη του Ιορδάνη. Κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Η Ιουδαία και η Σαμάρεια μας ανήκουν, εδώ και χιλιάδες χρόνια. Είναι τμήμα του Ισραήλ, όπως και η Γάζα. Ούτε να το σκέφτεστε!" (Le Nouvel Observateur 28.8.1982).

(Ελευθεροτυπία, 8/12/2001)

 

www.iospress.gr