Το κόμμα Λεπέν είναι εδώ


"Δύο περίεργες δημοσκοπήσεις για τη δικτατορία, τον Λεπέν και την Ελλάδα"
                («ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ», 25/4/2002) 


ΞΑΦΝΙΑΣΤΗΚΑΝ δυσάρεστα οι αναλυτές, τα πολιτικά κόμματα, ακόμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με τις δημοσκοπήσεις της Σαρακοστής που έδιναν υψηλά ποσοστά σε υποθετικό ελληνικό κόμμα Λεπέν. Παρόμοια έκπληξη δοκίμασαν όλοι με την απρόσμενα υψηλή δημοτικότητα της δικτατορίας και την εξοικείωση του κοινού με την ιδέα να συγκρίνει τα "καλά" της επταετίας με τα σημερινά "δεινά". 

ΑΦΗΝΟΥΜΕ κατά μέρος το γεγονός ότι και από μόνη της η σχετική δημοσκόπηση έχει "παιδευτικό" χαρακτήρα (δηλαδή εισάγει αυθαίρετα στο πολιτικό παιχνίδι την ύπαρξη ακροδεξιού κόμματος) και περιοριζόμαστε στην πάνδημη έκπληξη. Γιατί έκπληξη; Σε μια εποχή που τα τελευταία απομεινάρια των ενεργών χουντικών είναι συνταξιούχοι, οι συμπολίτες μας που εκφράζονται θετικά για την περίοδο της δικτατορίας δεν είναι "νοσταλγοί" ούτε "σταγονίδια". Είναι άνθρωποι που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στα ακροδεξιά πολιτικά κηρύγματα, όπως αυτά διατυπώνονται σήμερα, τη δεκαετία του 2000. 

Αλλά πώς προέκυψαν τόσοι πολλοί ακροδεξιοί στη χώρα μας; Και μάλιστα τόσο ξαφνικά; Πού πήγε η περίφημη δημοκρατικότητα του ελληνικού λαού;

Η ΕΞΗΓΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΗ: Εκεί που πήγε και ο περίφημος "αντιρατσισμός" μας. Ούτε το ένα ούτε το άλλο δεν υπήρχε ποτέ. Αλλωστε δεν υπάρχουν παρόμοιες ή άλλες ιδιότητες σε κανένα λαό. Και όπως όλοι καταλάβαμε ότι ενδημεί η ξενοφοβία και ο ρατσισμός στη χώρα μας μόνο όταν υπήρξε το μεταναστευτικό κύμα των τελευταίων ετών, έτσι χρειάστηκε και ένα εξωτερικό ερέθισμα (οι γαλλικές εκλογές και η επετειακή απριλιανή δημοσκόπηση) για να αντιληφθούμε ότι κι εμείς τον θέλουμε τον Λεπέν μας.

Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ενός Ελληνα Λεπέν, δηλαδή ενός σύγχρονου ακροδεξιού κόμματος, παρά τις φιλότιμες αλλά αδέξιες προσπάθειες διαφόρων επίδοξων μιμητών του γαλλικού μοντέλου (Καρατζαφέρης, Μιχαλόπουλος, Βορίδης, Μανωλάκος, Μιχαλολιάκος) δεν οφείλεται στην έμφυτη "δημοκρατικότητα" των Ελλήνων, αλλά στην καταλυτική ιστορική επίδραση της δικτατορίας του 1967-74. Είχαμε την "τύχη" να είμαστε η μόνη δυτική χώρα στην οποία δοκιμάστηκε μεταπολεμικά η ακροδεξιά διακυβέρνηση στην πιο απόλυτη μορφή της. Το στίγμα της δικτατορίας είναι ακόμα τόσο έντονο, που μέχρι και ο κ. Καρατζαφέρης επικαλείται δάφνες αντιστασιακού, την ίδια ώρα που στελεχώνει το κόμμα του με ό,τι έχει απομείνει από το χουντικό πολιτικό προσωπικό.

ΟΜΩΣ Ο ΛΕΠΕΝ είναι πανταχού παρών. Το ρόλο του Εθνικού Μετώπου α λα ελληνικά έχουν αναλάβει πολιτικοί εντός όλων των κομμάτων. Και καλυπτόμενοι κάτω από το μανδύα του δημοκράτη και του κοινοβουλευτικού δηλητηριάζουν τη σκέψη μας με τα λεπενικά κηρύγματα. Αναζητήστε τους στη Νέα Δημοκρατία, στο ΠΑΣΟΚ, στην Αριστερά, στην Εκκλησία. Μήπως τους αδικούμε;

Κρίνετε μόνοι σας. Ποια είναι τα κεντρικά μηνύματα του Λεπέν:

* Εξω οι λαθρομετανάστες

* Ενίσχυση της αστυνομίας και "μηδενική ανοχή" στο έγκλημα

* Η Γαλλία στους Γάλλους

* Για όλα φταίει η ένωση της Ευρώπης και η αμερικανική Νέα Τάξη

* Κάτω η παγκοσμιότητα (η λέξη mondialisme είναι δική του ήδη από τη δεκαετία του '80)

* Θάνατος στους εμπόρους ναρκωτικών 

* Η παρακμή οφείλεται στη χαμηλή γεννητικότητα

* Η παιδεία είναι στα χέρια αντεθνικών στοιχείων

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΟΙΑΖΟΥΝ με κοινό πολιτικό πρόγραμμα δεκάδων γνωστών Ελλήνων πολιτικών. Τα ακούμε και τα διαβάζουμε καθημερινά από ανθρώπους που δεν κατατάσσουν τον εαυτό τους στην Ακροδεξιά. Η φρασεολογία τους είναι, μάλιστα, πιο έντονη από του Λεπέν, διότι στη Γαλλία οι ρατσιστικές διατυπώσεις διώκονται ποινικά. 

Η παρουσία των "λεπενικών" κάθε είδους εντός των κομμάτων έχει πολλές φορές δικαιολογηθεί ως ανάχωμα που υποτίθεται ότι θωρακίζει τη δημοκρατία από τον κίνδυνο να στηθεί ένα ανοιχτά ρατσιστικό ακροδεξιό κόμμα και στη χώρα μας. 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για φενάκη. Συμβαίνει το αντίθετο. Διατηρώντας τους μικρούς Λεπέν στο εσωτερικό τους τα κόμματα (και οι κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης και η Εκκλησία) προσφέρουν πολιτική νομιμοποίηση στον ακραίο πολιτικό λόγο και μας εξοικειώνουν με τα κηρύγματα της ξενοφοβίας και του αγριανθρωπισμού. Οταν λοιπόν προκύψει και κάποιος Ελληνας Λεπέν, θα είναι πια αργά. Κανείς δεν θα δίνει σημασία στους βοσκούς της δημοκρατίας που θα φωνάζουν "λύκος".

(Ελευθεροτυπία, 11/5/2002)

 

www.iospress.gr