Ομηροι της νέας τάξης



"Δέκα φορές πιο ισχυρό από τη μορφίνη το αέριο"

(«ΕΘΝΟΣ», 31/10/02) 

ΤΗ ΛΥΠΗ ΤΟΥ για το θάνατο των ομήρων στο θέατρο της Μόσχας εξέφρασε ο πρόεδρος Πούτιν και δέχτηκε τα συγχαρητήρια-συλλυπητήρια του Αμερικανού συναδέλφου του. Ξαφνιάζει η σκληρότητα της επίθεσης και προκαλεί αποτροπιασμό ο κυνισμός της διαπίστωσης ότι η αιματηρή λήξη της υπήρξε "επιτυχημένη". Ο κατάλογος των νεκρών ομήρων δεν είναι ακόμα τελικός, το σίγουρο είναι ότι υπήρξαν όλοι θύματα των "υπερασπιστών" και όχι των απαγωγέων τους. Οσο για τους ίδιους τους απαγωγείς, όσοι επέζησαν από το αέριο εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, επί τόπου. 

ΤΑ ΦΩΤΑ της δημοσιότητας έπεσαν -και ήταν φυσικό- πάνω στο θανατηφόρο χημικό αέριο που χρησιμοποίησαν οι επιδρομείς. Για μια ακόμα φορά αποδείχτηκε ότι ο πόλεμος κατά της "τρομοκρατίας" είναι υπεράνω νόμων (εθνικών και διεθνών) και ότι οι ειδικές αντιτρομοκρατικές μονάδες δικαιούνται ατιμώρητα να κάνουν χρήση όπλων μυστικών ή απαγορευμένων. Και για μια ακόμα φορά επιβεβαιώθηκε ότι η ζωή των ομήρων είναι το τελευταίο που απασχολεί τους διαχειριστές παρόμοιων κρίσεων. Ο στόχος είναι μόνο ένας: η εξόντωση των απαγωγέων. 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για μια πάγια τακτική που έχει επικρατήσει και εφαρμόζεται από τις ειδικές μονάδες σε όλες τις περιπτώσεις απαγωγών ομήρων από ένοπλες ομάδες που σχετίζονται με εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα ή τρομοκρατικές οργανώσεις. Ακόμα και εκεί που είναι δυνατή κάποια διαπραγμάτευση, η επιλογή των σχεδιαστών του αντιτρομοκρατικού αγώνα είναι η παντελής άρνηση να αποδεχτούν έστω και τον παραμικρό όρο. Η ζωή των ομήρων είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει. Το σημαντικό είναι να λήξει η "κατάσταση κρίσης" και κυρίως να εξοντωθούν επί τόπου όλοι οι δράστες. Θεωρείται ότι έτσι αποθαρρύνονται υποψήφιοι μιμητές του εγχειρήματος και αποκαθίσταται η κρατική αξιοπρέπεια. 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΩΣΤΕ η πρώτη φορά. Στις περισσότερες περιπτώσεις που ομάδες Τσετσένων έπιασαν ομήρους την τελευταία δεκαετία, η αντίδραση του ρωσικού στρατού ήταν ανάλογη. Τον Ιούνιο του 1995 Τσετσένοι αντάρτες εισέβαλαν στο Μπουντιονόφσκ και απέκλεισαν εκατοντάδες ομήρους μέσα στο νοσοκομείο της πόλης. Ο ρωσικός στρατός δεν δίστασε. Αρχισε να κανονιοβολεί το νοσοκομείο, με αποτέλεσμα το θάνατο εκατοντάδων ομήρων, αλλά και νοσηλευομένων, γιατρών και νοσοκόμων. Ανάλογη ήταν η τραγική εξέλιξη του επεισοδίου στο χωριό Περβομαϊσκάγια, τον Ιανουάριο του 1996. Σ' αυτό το συνοριακό χωριό απέκλεισε ο ρωσικός στρατός μια ομάδα Τσετσένων ανταρτών και τους υποχρέωσε να ταμπουρωθούν, κρατώντας ομήρους όσους κατοίκους δεν μπόρεσαν να διαφύγουν, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Μετά από επταήμερη πολιορκία, ο στρατός απομάκρυνε από την περιοχή όλους τους δημοσιογράφους και εξαπέλυσε επίθεση με πυραύλους. Η επίθεση άφησε πίσω της μόνο νεκρούς. Ο τότε πρωθυπουργός της Ρωσίας Βίκτορ Τσερνομίρντιν δικαιολόγησε τη σφαγή λέγοντας ότι δεν υπήρχαν πλέον όμηροι στο χωριό. Οσοι δεν είχαν ελευθερωθεί απ' τους απαγωγείς με τις διαπραγματεύσεις, είχαν υποτίθεται σκοτωθεί από τους Τσετσένους. Κανείς βέβαια δεν ζήτησε νεκροψία των ομήρων από τον Ρώσο πρωθυπουργό.

ΟΠΩΣ ΣΗΜΕΡΑ, έτσι και τότε, οι αμερικανικές αρχές εξέφρασαν την πλήρη υποστήριξή τους στη Μόσχα. Ο τότε υπουργός Αμυνας (της κυβέρνησης Κλίντον) Ουίλιαμ Πέρι δήλωσε ότι "η ρωσική κυβέρνηση έχει απόλυτα δίκιο να αντιστέκεται έντονα στην προσπάθεια σύλληψης ομήρων". Αφήνοντας μια μικρή αιχμή για την τυφλή σφαγή, ο Πέρι τη δικαιολόγησε πλήρως: "Αν είχε ζητηθεί από εμάς να κάνουμε μια τέτοια επιχείρηση, θα είχαμε επιλέξει μια χειρουργική επιχείρηση αντί για τη μαζική κατά μέτωπο χρήση πυρός. Δεν θέλω όμως να βάλω τον εαυτό μου να κρίνει τους Ρώσους στρατιωτικούς. Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση και τους εύχομαι ό,τι καλύτερο".

ΤΙ ΑΛΛΟ θα έλεγε ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ; Η χώρα του είναι η πρώτη που εφάρμοσε την τυφλή βία για την καταστολή περιπτώσεων ομηρίας. Και βέβαια δεν ήταν καθόλου "χειρουργικές" οι επιχειρήσεις των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων, ακόμα και στο έδαφος των ΗΠΑ. Οταν τον Απρίλιο του 1993 διατάχθηκε η επέμβασή τους στο Ουέικο του Τέξας, για να σωθούν υποτίθεται οι όμηροι μιας αίρεσης φανατικών, ακολούθησε πραγματικό ολοκαύτωμα. Η Αστυνομία πολιόρκησε το καταφύγιό τους επί 51 ημέρες και στο τέλος επιτέθηκε με άρματα μάχης. Ο απολογισμός ήταν 87 νεκροί (από τους 95 συνολικά εγκλείστους). Ανάμεσά τους και 17 παιδιά.

 

(Ελευθεροτυπία, 2/11/2002)

 

www.iospress.gr