Τα δάκτυλα του Εξαδάκτυλου



"Θέλω να 'χω ένα σπιτάκι"

(Κωνσταντίνος Γκλίξμπουργκ, 5/12/2002) 

ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΧΡΗΣΙΜΗ αποδείχθηκε τελικά η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τη λεγόμενη "βασιλική περιουσία". Οχι βέβαια γιατί μας φαίνονται "ψιλοπράγματα" τα 4,6 δισ. της επιδικασθείσης αποζημίωσης, αλλά γιατί μ' αυτόν τον τρόπο ξεκαθαρίστηκαν για τα καλά ορισμένα απλά ζητήματα. Αυτά τα τελευταία συνδέονται ως επί το πλείστον με το προφίλ, τόσο του ίδιου του Τέως όσο και των κατά καιρούς υποστηρικτών του. 

ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ μετά τη Μεταπολίτευση, οι νοσταλγοί των Γκλίξμπουργκ απευθύνονταν οφθαλμοφανώς στα πιο καθυστερημένα στρώματα της εγχώριας εθνικοφροσύνης, με επιχειρήματα που είχαν πάρει διαζύγιο όχι μόνο από την ελληνική πολιτική ζωή αλλά και από την απλή λογική. Τυπικό δείγμα, από ένα "έγκυρο" έντυπο της εποχής: "Ερχεται ο Εξαδάκτυλος 13ος Κωνσταντίνος Βασιλεύς των Ελλήνων, ο απελευθερωτής της Κύπρου και της Κωνσταντινουπόλεως, βάσει της Γραφής και της Ιεράς μας παραδόσεως, κατά τον ίδιον τρόπον που και ο Βασιλεύς της Μακεδονίας Μέγας Αλέξανδρος απελευθέρωσε στους αρχαιοτάτους χρόνους τους λαούς από τους τυράννους" ("Βασιλική Εθνική Δημοκρατία", όργανο της Βασιλικής Εθνικής Παρατάξεως Βορείου Ελλάδος, φ.4, 1.8.1975). Σε κάθε του φύλλο, το ίδιο έντυπο φρόντιζε να "υπενθυμίζει" -εντός πλαισίου- στο κοινό του ότι (α) ο "Κωνσταντίνος ΙΓ'" (τουτέστιν ο Κοκός) είναι γνήσιος απόγονος των Παλαιολόγων, μέσω ενός γιου του μαρμαρωμένου βασιλιά που "φυγαδεύτηκε" από τη βασιλεύουσα λίγο πριν από την Αλωση, και (β) ότι "θεϊκή αποστολή του", όπως "λένε" η Αγία Γραφή, ο Αγαθάγγελος, ο Κοσμάς ο Αιτωλός και "ο νέος μας γιος Νεκτάριος", είναι να πάρει πίσω την Πόλη!

ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙ ότι, με τέτοιες ονειρώξεις, ήταν κομμάτι δύσκολο να παίξει κανείς μπάλα στο πολιτικό παιχνίδι της Μεταπολίτευσης -όταν το σύνολο της δημόσιας ζωής περιστρεφόταν γύρω από τα αιτήματα της δημοκρατίας, της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Ακόμη και το 1992, εποχή των αλήστου μνήμης συλλαλητηρίων, η απόπειρα παρέμβασης του έκπτωτου μονάρχη (με διαγγέλματα προς το έθνος, μέσω του νεοσύστατου τότε ΑΝΤ-1) κατέληξε τελικά σε ακόμα μια φαρσοκωμωδία. Ωσπου, με το πέρασμα του χρόνου, φάνηκε πως βρέθηκε η μαγική συνταγή: η "αποπολιτικοποίηση" του βασιλικού θεσμού και η "ανάδειξή" του ως του ανώτατου, απλώς, σταδίου της επικρατούσας μεταμοντέρνας -και ολίγον επαρχιώτικης, κομπλεξικής- γκλαμουριάς. Από τον Θανάση Λάλα και τον Γιάννη Πρετεντέρη ώς το Down Town και το Nitro του Πέτρου Κωστόπουλου, αρκετοί γνωστοί και επώνυμοι των ΜΜΕ έσπευσαν να συμβάλουν το κατά δύναμη σ' αυτό το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα.

ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, το κλίμα φαίνεται να έχει ανατραπεί πλήρως. Τα ΜΜΕ, ακόμη κι εκείνα που μέχρι πρότινος πλειοδοτούσαν σε γλυκανάλατες αναφορές στο θεσμό, σήμερα ανταγωνίζονται ποιο θα ξεφωνίσει καλύτερα τον "άφραγκο" πρώην μονάρχη. Αποδεικνύουν έτσι, με τον τρόπο τους, ότι οι εκατοντάδες των προσδοκώμενων δισ. ήταν ένα από τα πιο καθοριστικά συστατικά στοιχεία της όλης μεταμοντέρνας γκλαμουριάς. Οσο για την καινούργια γραμμή, αυτή της κλάψας για το "χαμένο σπιτάκι", έχουμε την αίσθηση πως δύσκολα θα πιάσει ρίζες: μάλλον δύσκολα θα ταυτιστεί ο ταλαίπωρος μικρομεσαίος Ελληνας με την απελπισία του έκπτωτου μονάρχη για τα "φραγκοδίφραγκα" των 4,6 δισ. -κι ακόμη δυσκολότερα θα κλάψει για το "ξεσπίτωμά" του από το πατρικό ανάκτορο και τους οικογενειακούς στάβλους. Πόσο μάλλον όταν διαπιστώνει ότι είναι αυτός που θα 'πρεπε να πληρώσει (όπως έκαναν οι πρόγονοί του) για ιπποκόμους και σταβλάρχες...

ΕΜΕΙΝΕ ΕΤΣΙ τραγικά μόνος ο Γιώργος Αλογοσκούφης, την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή, να διακηρύττει την "ντροπή" του που η χώρα μας καταδικάστηκε -και "διασύρθηκε διεθνώς για παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων". Αν δεν πρόκειται για μάλλον άκομψη εκδήλωση αντιπολιτευτικής αμηχανίας, ή -ακόμα χειρότερα- για απόπειρα εκπροσώπησης των εσωκομματικών νοσταλγών της μοναρχίας, τότε μπορούμε να τον πληροφορήσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά: εδώ και πάρα πολύ καιρό, η Ελλάδα καταδικάζεται συστηματικά από το ίδιο δικαστήριο για ζητήματα δικαιωμάτων, κυρίως όσον αφορά τη μεταχείριση των θρησκευτικών, γλωσσικών και εθνικών μειονοτήτων της (Μάρτυρες του Ιεχωβά, μουσουλμάνοι, σλαβόφωνοι Μακεδόνες, κ.λπ.).

ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ότι, στο μέλλον, τόσο ο ίδιος όσο και το κόμμα του θα δείξουν -και γι' αυτές τις περιπτώσεις- τη δέουσα ευαισθησία...

 

(Ελευθεροτυπία, 7/12/2002)

 

www.iospress.gr