Πάει ο παλιός ο κόσμος



"Στην Αθήνα οι αποφάσεις για την αγορά εργασίας στην Ε.Ε."

(«ΤΑ ΝΕΑ», 21/12/2002) 

Η ΑΤΖΕΝΤΑ της ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση -που ανοίγει την επόμενη βδομάδα- περιέχει τα μύρια όσα: Εναν επικείμενο πόλεμο κατά του Ιράκ (όπως και πλήθος άλλων «ανθρωπιστικών καταστροφών» ανά τον κόσμο), τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που κληροδοτεί η «Κοπεγχάγη», καθώς και τις νέες οικονομικές κρίσεις που απειλούν το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και την πολυθρύλητη «κοινωνική συνοχή». Προτεραιότητα δίνεται στην «ευελιξία της αγοράς εργασίας», στην αναθεώρηση των συστημάτων ασφάλισης και στην καταστολή των μεταναστευτικών ρευμάτων. Στον πάγκο του χασάπη, δηλαδή, τα όποια δικαιώματα των φτωχότερων εργαζόμενων (και ανέργων) μαζών. Επομένως, κάθε άλλο παρά ρόδινο θα είναι το 2003, ειδικά για όσους αγνοούν τους πολύπλοκους μετασχηματισμούς που επέρχονται, εφησυχάζοντας στις παραδοσιακές και βολικές «βεβαιότητές» τους.

ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΑ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ επιτελεία των Βρυξελλών υπάρχει μια σχετική άνεση πειραματισμών για τις επόμενες «απελευθερώσεις των αγορών» -με την έκδοση όλο και περισσότερων κανονισμών διευκόλυνσης της κυκλοφορίας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου-, στη χώρα μας φαίνεται ότι είναι σχεδόν αδύνατο να ανοίξει ο σχετικός νέος κύκλος δίχως δομικούς κραδασμούς. Οι χαμηλές επιδόσεις της Ελλάδας σε όλους τους βασικούς τομείς που σχετίζονται με τη δυναμική της οικονομίας και των θεσμών της δημοκρατίας, όπως και η πλήρης αποτυχία της οικοδόμησης ενός σύγχρονου κράτους πρόνοιας, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Σ' όλες τις μελέτες αλλά και στις πρόσφατες δημοσκοπήσεις καταγράφεται αυτή η πραγματικότητα. Μικρά μόνο τμήματα της κοινωνίας προσδοκούν βελτίωση της ζωής τους τη νέα χρονιά. Η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών αντιλαμβάνεται ότι δεν αρκούν, λ.χ., τα περιοριζόμενα ΚΠΣ, τα ολυμπιακά έργα ή η ενίσχυση του αισθήματος (αστυνομικής) ασφάλειας για να αντιμετωπιστούν οι διαρκώς διευρυνόμενες ανισότητες, η ανεργία, η φτώχεια, η υποβάθμιση της καθημερινότητάς τους. Τα μεγάλα λόγια για τη δεδομένη εξασφάλιση και την ευημερία που παρέχει η συμμετοχή στην «κοινωνική Ευρώπη» με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, δεν πείθουν.

ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΥΝ, όμως, και οι μεγάλες πολιτικές παρατάξεις (κεντροδεξιάς ή κεντροαριστερής απόκλισης) που εναλλάσσονται στην εξουσία, τόσο στην Ευρώπη όσο και στη χώρα μας.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΧΗ για την καινούργια χρονιά δεν μπορεί να είναι άλλη από την ένταση των πολύμορφων προσπαθειών για τη διεθνοποίηση και το συντονισμό όλων των δυνάμεων που αναφέρονται αυθεντικά στα δικαιώματα του κόσμου της εργασίας και επαναφέρουν το όραμα της ειρήνης, της ουσιαστικής δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Από τις 24 Ιανουαρίου, στη σύνοδο των υπουργών Εργασίας της Ε.Ε. στο Ναύπλιο, αρχίζει να δοκιμάζεται και η ελληνική δυναμική αυτού του κινήματος κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που ξεκίνησε από το Σιάτλ, συγκροτήθηκε στο Πόρτο Αλέγκρε, ταξίδεψε από τη Νίκαια στη Βαρκελώνη, από την Πράγα στη Γένοβα και στη Φλωρεντία και ασφαλώς δεν μπορεί να σταματήσει με τα ΜΑΤ, ούτε να καθυστερήσει στους συνοριακούς σταθμούς, όσο καλά ενημερωμένα κι αν είναι τα αρχεία της Σένγκεν.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τη συνάντησή μας με το διεθνές πολύχρωμο ρεύμα που μέσα από τις αμέτρητες τοπικές δράσεις του σκέφτεται και συνθέτει ενιαία αιτήματα, που μπορεί να τα προβάλλει εκεί που πρέπει και προς εκείνους που πρέπει να τα ικανοποιήσουν, όσο κι αν φαίνονται ρομαντικά και ανέφικτα. Στις 31 Ιανουαρίου, 1 και 2 Φεβρουαρίου, θα συγκροτηθεί το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ πάνω στις κεντρικές αρχές και τους στόχους του Ευρωπαϊκού: ενάντια στην Ευρώπη του νεοφιλελευθερισμού, του πολέμου και του ρατσισμού. Το εγχείρημα δεν θα είναι απλό. Οπως σημειώνει και η Ελένη Πορτάλιου στην «Εποχή» (22/12), «...Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ θα υποστεί επιθέσεις από την πλευρά οργανώσεων που διακατέχονται από αμυντικό σεχταρισμό και δογματική περιχαράκωση, θα δεχτεί πιέσεις από κυβερνητικές και συντηρητικές δυνάμεις πλειοψηφικές στους μαζικούς φορείς που θέλουμε να συμμετάσχουν στο Φόρουμ [...] Επιμένουμε στη συμμετοχή των συνδικάτων και την πραγματική συσπείρωση εργαζομένων στο Φόρουμ. Φιλοδοξούμε να γίνει τόπος συνάντησης και σύνθεσης κοινωνικών κινημάτων, ένας νέος πολιτικός πρωταγωνιστής, ένας πολυφωνικός κριτικός συσσωρευτής και πομπός των αξιακών προταγμάτων του άλλου εφικτού κόσμου...».

 

(Ελευθεροτυπία, 28/12/2002)

 

www.iospress.gr