Μαζί με τα ξηρά



"Προσαγωγή για τη 17Ν στη Θεσσαλονίκη"

(«ALTER», 9/1/03) 

ΤΗ ΓΝΩΣΤΗ ΚΑΤΑΛΗΞΗ του βοσκού που φώναζε «λύκος» κινδυνεύουν να έχουν όλοι οι ειδικευμένοι αναλυτές του αντιτρομοκρατικού αγώνα. Ανακοινώνουν εδώ και μήνες τις «επιπλέον» συλλήψεις τρομοκρατών, εντοπίζουν το χρονοδιάγραμμα ενεργειών των διωκτικών αρχών, εξιστορούν τη συγκρότηση και τη δράση υπαρκτών ή ανύπαρκτων οργανώσεων, περιγράφουν με κάθε λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά των υπόπτων, τους παίρνουν ακόμη και συνεντεύξεις. Αλλά την ώρα που φτάνει ο λύκος για να φάει τα πρόβατα, τα κάνουν θάλασσα. Ο ένας αναγγέλλει πέντε, ο άλλος δέκα, ο τρίτος δεκαπέντε συλλήψεις. Ο πρώτος κατονομάζει μια γυναίκα, ο δεύτερος από την εκπομπή του στο ραδιόφωνο αναφέρει κάθε μέρα και ένα γράμμα του ονόματός της, ο τρίτος εξηγεί για ποιους λόγους δεν πρόκειται να συλληφθεί. Πολλές φορές ο ίδιος άνθρωπος ανατρέπει την επομένη όσα είπε την προηγουμένη, χωρίς βέβαια να αιτιολογήσει τη μεταστροφή του. Μ' αυτή τη μέθοδο της «κολοκυθιάς» όσες συλλήψεις κι αν γίνουν, όλοι θα έχουν επιβεβαιωθεί. Και κανείς δεν προσέχει ότι ακόμα και μετά την πρώτη σύλληψη της νέας φουρνιάς, προχθές στη Θεσσαλονίκη, το ίδιο κανάλι μεταδίδει σχεδόν ταυτόχρονα δύο διαφορετικά ονόματα και ιδιότητες του συλληφθέντος. 

ΚΑΠΟΤΕ ΕΙΧΑΜΕ τους «συνήθεις υπόπτους» που έλυναν τα υπαρξιακά προβλήματα της αστυνομίας. Τώρα έχουμε τους «υπό σύλληψη» πολίτες που επιλύουν -ως ένα βαθμό- τα προβλήματα τηλεθέασης και αναγνωσιμότητας των μέσων ενημέρωσης. Κυρίως, βέβαια, λύνουν τα προβλήματα επιβίωσης όσων έχουν μετατρέψει εδώ και μισό χρόνο κανάλια και εφημερίδες σε οργανωμένα γραφεία Τύπου της Σκότλαντ Γιαρντ (στην καλύτερη περίπτωση). 

ΗΘΙΚΟ ή δεοντολογικό πρόβλημα δεν υπάρχει. Κάποτε η καημένη η Νικολούλη φώναζε στο δικαστήριο ότι την «είδηση», πως ο Κοροβέσης ήταν ο εκτελεστής του Μπακογιάννη, της την έδωσε «αξιόπιστη αστυνομική πηγή». Τότε το δικαστήριο αρνήθηκε ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να δημοσιεύει όσα του σερβίρουν ανωνύμως οι «υπηρεσίες» και την καταδίκασε. Αυτά όμως έχουν ξεπεραστεί. Τώρα όλος ο Τύπος, χωρίς καμιά εξαίρεση, επικαλείται με περηφάνια τις «διαρροές» της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας. Οι διασταυρώσεις γίνονται μεταξύ βαθμοφόρων του ίδιου σώματος και μεταξύ ορόφων του ίδιου κτιρίου. Ο καλύτερα πληροφορημένος δημοσιογράφος είναι εκείνος που πρόλαβε να χωθεί στο ασανσέρ της ΓΑΔΑ με τον Χρυσοχοΐδη ή τον Σύρο. 

Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ ή η αξιοπιστία των πληροφοριών είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει, εφόσον λόγοι «ανωτέρας βίας» επιβάλλουν την υπαγωγή του ρεπορτάζ στους σχεδιασμούς των διωκτικών αρχών. Με αφοπλιστική ωμότητα το δήλωσε ο Τέρενς Κουίκ στην εκπομπή τού Μανώλη Καψή την περασμένη Τρίτη. Αν πρόκειται να χτυπηθούν έτσι τα καθάρματα -είπε με τη γνωστή του αμεσότητα ο παλαίμαχος ρεπόρτερ- τότε ευχαρίστως ακόμη και να παραπληροφορήσουμε το κοινό.

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι για ποιο λόγο η αντιτρομοκρατική είναι τόσο πρόθυμη να παρέχει πληροφορίες για πρόσωπα που υποτίθεται ότι βρίσκονται στο στόχαστρό της. Και για ποιο λόγο διοχετεύει επί μήνες τα ονόματά τους στα μέσα ενημέρωσης; Η απλή και μοναδική εξήγηση είναι ότι γι' αυτά τα πρόσωπα δεν υπάρχουν πραγματικά στοιχεία ενοχής, παρά μόνο ενδείξεις και αστυνομικές υποθέσεις εργασίας. Η συνεχής επανάληψη των «φωτογραφιζόμενων» ως «υπό σύλληψη» και η εξοικείωση των πολιτών με τα χαρακτηριστικά τους, διευκολύνει τη σύλληψή τους χωρίς τα απαραίτητα πειστήρια. Η μέθοδος εφαρμόστηκε το φθινόπωρο με τον Γιάννη Σερίφη, ο οποίος συνελήφθη αφού πρώτα είχε αναγγελθεί η σύλληψή του δεκάδες φορές. 

ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΣΕΧΤΗΚΕ αρκετά η κυνική δήλωση του Αμερικανού πρέσβη κ. Μίλερ στον Αλέξη Παπαχελά, μόλις είχε ολοκληρωθεί ο πρώτος κύκλος των συλλήψεων: «Αυτό που ενδιαφέρει τώρα είναι (...) να βρεθούν στοιχεία που θα τους καταδικάσουν σε πολύ βαριές ποινές, ισόβια ει δυνατόν» («Το Βήμα», 4/8/02). Ετσι, λοιπόν. Πρώτα συλλαμβάνουμε και μετά ψάχνουμε να βρούμε τα στοιχεία. Και αν αυτό ίσχυε μία φορά για τους συλληφθέντες του καλοκαιριού -μεταξύ των οποίων υπήρξε και επ' αυτοφώρω σύλληψη και οι γνωστές ομολογίες- ισχύει βέβαια στο πολλαπλάσιο για τους «υπό σύλληψη» του χειμώνα, οι οποίοι προκύπτουν από την αναθέρμανση των ίδιων λιστών που έχουν κατά διαστήματα έρθει στο φως, για να αντιμετωπίσουν -τότε- την κατακραυγή της κοινής γνώμης.

 

(Ελευθεροτυπία, 11/1/2003)

 

www.iospress.gr