Αν σηκωθούμε από τον καναπέ;



"Τα στελέχη των καναλιών ζουν στον πλανήτη της αρπαχτής"

(«Καθημερινή», 18/2/2003) 

ΑΝ ΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ κανάλια δεν χρησιμοποιούσαν τις δημόσιες συχνότητες - που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τις απέκτησαν με τσαμπουκά και περίπου δωρεάν. Αν δεν είχαν συγκεντρώσει τόση οικονομικοπολιτική ισχύ και βεβαίως επιρροή, τα δεκατρία χρόνια που λειτουργούν, αιχμαλωτίζοντας καθημερινά και επί ώρες τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού. Αν δεν καθοδηγούσαν τα «δημόσια πράγματα», επιβάλλοντας ό,τι εκείνα κρίνουν ως «πραγματικά» και «σημαντικά» ζητήματα κοινωνικού ενδιαφέροντος. Αν, με λίγα λόγια, αυτές οι επιχειρήσεις ήταν υποχρεωμένες να μας πουλήσουν τα προϊόντα τους (και εμείς, εννοείται, να τα αγοράσουμε) για να επιβιώσουν, τότε είναι βέβαιο ότι θα είχαν παρόμοια ...ακτινοβολία και αποδοχή με εκείνη της «Ελ. Ωρας», του «Στόχου», της «Χρυσής Αυγής» ή έστω των περισσότερο μαζικών εντύπων της πίστας, της κερκίδας και της τσόντας. Δεν έχετε παρά να δείτε τη μοίρα των συνδρομητικών τηλεοράσεων στη χώρα μας.

ΕΠΟΜΕΝΩΣ, στη βάση του σημερινού αδιεξόδου που προκαλείται από τη διόγκωση της οικονομικής, πολιτικής και ιδεολογικής λειτουργίας των εμπορικών τηλεοπτικών δικτύων, βρίσκεται καθεαυτή η «απελευθέρωση» της αγοράς των ερτζιανών. Η ετσιθελική παραχώρηση δηλαδή μιας κατεξοχήν δημόσιας περιουσίας σε ανεξέλεγκτα κερδοσκοπικά συμφέροντα και μάλιστα με θεσμικό καθεστώς που θυμίζει άγρια δύση. Οσα ΕΣΡ κι αν δημιουργηθούν, όσα πρόστιμα κι αν πέσουν στους τηλεαστέρες, όσες επιπλήξεις κι αν υποστούν εν ονόματι της δεοντολογίας οι υπεύθυνοι των δήθεν ενημερωτικών προγραμμάτων, ο κατήφορος δεν θα σταματήσει.

ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ θα συνεχίσουν να παγιδεύουν εκατομμύρια πολιτών, διεγείροντας με όλο και πιο περίπλοκους (αλλά γοητευτικούς) τρόπους ό,τι ταπεινότερο υπάρχει στην ανθρώπινη φύση, ώστε να εξακολουθήσουν να πωλούν στους διαφημιζόμενους (αλλά και στις οικονομικοπολιτικές ελίτ, με τις οποίες διαπλέκονται) όλο και πιο ακριβά την ομογενοποιημένη και αφασική πελατεία τους. Η περιφρόνηση των ουσιαστικών αναγκών και των συμφερόντων της κοινωνίας είναι βασικός όρος της δικής τους επιβίωσης. Το είδαμε χιλιάδες φορές, είτε με τις ασημαντότητες, είτε με τα ρατσιστικά και εθνικιστικά δηλητήρια, είτε με τις γκλαμουράτες αυταπάτες.

ΟΜΟΦΩΝΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ, συνεπώς, όπως είπε και ο διευθυντής ειδήσεων του MEGA Ν. Χατζηνικολάου, θα αποφασίζεται από το επιτελείο του σταθμού (και από τα ανάλογα επιτελεία των ανταγωνιστών του) ότι μια γαλαζοαίματη αστακοσαλάτα συνιστά 40λεπτη είδηση, ενώ ένα φιλειρηνικό κίνημα εκατομμυρίων πολιτών κατά ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου (με τις αναμενόμενες τεράστιες συνέπειες για ολόκληρο τον πλανήτη), θα οπτικοποιείται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα -αρκεί να υπάρχει η απαραίτητη εκτόξευση κοκτέιλ μολότοφ- λίγο πριν από τα καλύτερα γκολ της ημέρας και το επόμενο πακέτο διαφημίσεων.

ΣΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ αυτών των ημερών, που δίκαια προκλήθηκε από την εμετική συμπεριφορά των ιδιωτικών καναλιών το περασμένο Σαββατοκύριακο, αναδείχθηκαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δύο μεγάλα θέματα:

- Η σύγκρουση με τα εμπορικά κανάλια είναι αναπόφευκτη. Κάθε σκίρτημα της κοινωνίας που εντάσσεται στην προοπτική της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης προς αυτούς που πραγματικά την έχουν ανάγκη, κάθε απόπειρα των κινημάτων του κόσμου της εργασίας και της δημιουργίας, οφείλει να διεκδικήσει δρόμους επικοινωνίας έξω και ενάντια στα εμπορικά δίκτυα. Ο χλευασμός και η απονομιμοποίηση των κατά σύστημα άθλιων, δήθεν δημοσιογραφικών, προγραμμάτων και των ανθρώπων που τα παράγουν, είναι σήμερα η μοναδική γραμμή άμυνας.

- Ενα μέτωπο «Αντί-ΜΜΕ» συγκροτείται μέσα κι έξω από τα Μέσα. Οι εντός δεν είναι όλοι «αλήτες και ρουφιάνοι», ούτε καλολαδωμένα τσιράκια της διαπλοκής και της αρπαχτής. Η εξωτερική πίεση που θα ασκείται με κέντρο το περιεχόμενο των Μέσων, μαζί με την ενεργοποίηση των συντακτικών δικαιωμάτων των δημοσιογράφων που απορρέουν από την πρόσφατη (και πρώτη στην ιστορία των ιδιωτικών τηλεοράσεων) Συλλογική Σύμβαση Εργασίας τους, είναι η καλύτερη βάση για να δημιουργηθούν εσωτερικά ρήγματα. Να ξέρουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε.

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ θα πορευτούν τα πράγματα στο άμεσο μέλλον. Οι εικονικές πραγματικότητες και οι σκοπιμότητες των ΜΜΕ θα διαλύονται όσο ζωντανεύουν τα κινήματα και τα αιτήματα που γεννά η ίδια η ζωή -που λέγαμε και παλιά.

 

(Ελευθεροτυπία, 22/2/2003)

 

www.iospress.gr