Με το φόβο των κινημάτων



"Οι Αθηναίοι απέφυγαν χθες την ταλαιπωρία"

(«ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 17/4/2003) 

ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ ΚΡΙΘΕΙ στο στρατιωτικό πεδίο η βάρβαρη εισβολή των Αμερικανοβρετανών στο Ιράκ και ενώ πύκνωναν οι πολύχρωμες μαζικές αντιπολεμικές κινητοποιήσεις (και) στη χώρα μας, οι εγχώριοι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί είχαν πιάσει δουλειά. Δειλά στην αρχή (εφόσον οι δημοσκοπήσεις κατέγραφαν συντριπτικά ποσοστά κατά της "προληπτικής" εισβολής), άρχισαν να μας εξηγούν ότι οι διαδηλώσεις, οι αποχές από τα μαθήματα και οι απεργίες όχι μόνο δεν έχουν νόημα και αποτέλεσμα, αλλά αντίθετα υπονομεύουν το παρόν και μέλλον του τόπου. 

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ που σ' αυτές τις περιπτώσεις επιστρατεύονται είναι πανομοιότυπα, χιλιοειπωμένα και όπως πάντοτε απευθύνονται στον "ορθολογισμό" της ήδη λοβοτομημένης μέσης μικροαστικής συνείδησης: Το "κυκλοφοριακό έμφραγμα" που δυσκολεύει τη ζωή μας, η "αναστάτωση της εύρυθμης λειτουργίας" του σχολείου και της αγοράς και, πάνω απ' όλα, 
η "καλλιέργεια μιας υστερίας", η οποία (κατά τον Γ. Πρετεντέρη, ΒΗΜΑ 2.4) "κρύβει σκοπιμότητα, ιδιοτέλεια και καπηλεία". Ενας τρόπος για να απαξιωθεί ένα πολύμορφο διεθνές αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που αρχίζει να γίνεται ελκυστικό, ιδίως στις νεότερες γενιές, είναι να χαρακτηριστεί "υστερικό", "αντιαισθητικό" και "στείρο" (όπως το προσδιορίζει λ.χ. η ΟΝΝΕΔ, 15.4). 

Ο άλλος τρόπος είναι να ταυτιστεί αυθαίρετα με τον μπααθισμό και τα αυταρχικά καθεστώτα που οικοδομήθηκαν στην Μ. Ανατολή, καθώς και με το "σοσιαλισμό των ηλιθίων" -όπως εντέχνως αποκαλείται συλλήβδην ο αντιαμερικανισμός. Και ο τρίτος, να συσκοτιστούν οι αναλύσεις, τα επιχειρήματα και τα δίκαια αιτήματα του κινήματος, πίσω από τη θεαματική εικόνα των "εκτεταμένων ταραχών και καταστροφών" που δήθεν προκαλεί.

ΗΤΑΝ ΣΥΝΕΠΩΣ αναμενόμενη η ομοβροντία των σχετικών πολιτικών παρεμβάσεων τις παραμονές του "ιστορικού γεγονότος" των Αθηνών, όταν πάνω στα ερείπια του Ιράκ θα επιβεβαιώνονταν η ενότητα και η διεύρυνση της Ευρώπης (τους) -μέσα σε κλίμα στρατοκρατίας και απίθανων απαγορεύσεων των κινήσεων των ιθαγενών. "Κανένας Ελληνας και κανένας Ευρωπαίος δεν πρέπει να μπει στον πειρασμό να αμαυρώσει αυτή την ημέρα", είπε ο Κ. Λαλιώτης. "Δεν πρέπει να διαδηλώσει κανείς τη 16η Απριλίου", επαναλαμβάνει και η "Απογευματινή" (15.4), για να προσθέσει την επομένη ότι βέβαια "υπάρχουν και κάποιοι που θέλουν να αμαυρώσουν τη σημερινή γιορτή φωνάζοντας συνθήματα για 'δολοφόνους' και 'σφαγείς'".

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ με τις "αμαυρώσεις" έγινε φυσικά καραμέλα στα χείλη των δαιμονίων τηλερεπόρτερ και των σπίκερ των δελτίων ειδήσεων της Τετάρτης, ώστε να χωνευτούν καλύτερα οι ενδελεχείς αναλύσεις τους για το τι ακριβώς έφαγαν και πώς αλληλοπειράχτηκαν οι 25 Ευρωπαίοι ηγέτες στους ιστορικούς χώρους "της αθηναϊκής δημοκρατίας". Παρόμοια διαβάσαμε και στις περισσότερες εφημερίδες. Επιστροφή στην "ομαλότητα", λοιπόν;

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ κανείς, ακόμα κι αν ανήκει στους πλέον ακραιφνείς οπαδούς της "τάξεως και της ασφάλειας", ότι στην Ελλάδα καθαρίσαμε με τα κινήματα και τις διαδηλώσεις. Οτι τέλειωσε ετούτη η ιστορία του "λαού του Σιάτλ", της Γένοβας, του Πόρτο Αλέγκρε και της Φλωρεντίας, επειδή οι ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις απέδειξαν τη στρατιωτική τους υπεροπλία, 
τη βαρβαρότητα και τον κυνισμό τους. Ο λόγος που δεν σταματάνε τα διεκδικητικά κινήματα είναι ότι παραμένουν τα αιτήματά τους. Τόσο απλά.

ΑΝ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΟΙ αφ' υψηλού αναλυτές έκαναν τον κόπο να κοιτάξουν έστω μια προκήρυξη όσων "αμαυρώνουν" τις γιορτές των κυβερνήσεων, της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ, του G8, του ΔΝΤ και όλων των άλλων κέντρων αναπαραγωγής και διεύρυνσης της αδικίας, θα μπορούσαν να διαφωτιστούν. "Αγωνιζόμαστε", έγραφε π.χ. η πρόσκληση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ (16.4), "για μια Ευρώπη χωρίς αστέγους και ανέργους, ανασφάλιστη και επισφαλή απασχόληση, δίχως βάσεις, πυρηνικά, τρομονόμους, SHENGEN και ευρωστρατό, με ίσα δικαιώματα για τους/τις μετανάστες/ριες, με ισότητα για τις γυναίκες, τις εθνικές και τις κοινωνικές μειονότητες, με ελευθερία διακίνησης ιδεών και ανθρώπων, με κοινωνική δικαιοσύνη και αλληλεγγύη".

ΤΙ ΑΠ' ΟΛΑ ΑΥΤΑ αντιμετώπισε η γραφειοκρατία των Βρυξελλών; Τι νόημα έχει το νέο ευχολόγιο της Διακήρυξης των Αθηνών; Σε ποια πραγματικότητα ζούμε στην "ισχυρή Ελλάδα"; Οι ανισότητες μεγαλώνουν, μαζί με τη διαφθορά και την παραοικονομία. Η επίσημα μετρημένη φτώχεια χτυπά το 25% του ελληνικού πληθυσμού. Οι φτωχοί εργαζόμενοι, αυτοί που αμείβονται με λιγότερα από 600 ευρώ (μεικτές μηνιαίες αποδοχές), είναι πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι. Τα δημόσια συστήματα κοινωνικής προστασίας καταρρέουν για να θησαυρίσουν ιδιώτες. Και τα κέντρα εξουσίας ζητούν περισσότερη "ευελιξία της αγοράς εργασίας", κι άλλη θεσμική ασυδοσία στις κινήσεις των κεφαλαίων.

 

 

(Ελευθεροτυπία, 19/4/2003)

 

www.iospress.gr