Χρηματιστήριο αναξίων Αθηνών;



"Το μέγιστο των σκανδάλων θα αποκαλυφτεί πλήρως"

(«ΑΥΡΙΑΝΗ», 30/4/03) 

ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ; Η μοναδική σταθερά της σύγχρονης πολιτικής ζωής αναδεικνύεται ο "αυριανισμός"! Και οι ελπίδες μας για "κάθαρση" στον πολιτικό βίο και την αποκατάσταση της νομιμότητας στο χώρο των επιχειρήσεων εναποτίθενται πάλι στη δύναμη αυτού του τόσο συκοφαντημένου Δαβίδ, που δεν διστάζει να τα βάλει με όλους και όλα προς χάρη του λαουτζίκου.

Ο κ. ΚΟΥΡΗΣ επιτελεί το ακατόρθωτο. Οσο ελαττώνεται η πραγματική κυκλοφορία της εφημερίδας του τόσο σημαντικότερες είναι οι προσβάσεις του στην πολιτική εξουσία. Μέσα στο χώρο της γενικευμένης πολυνομίας και ανομίας των μέσων ενημέρωσης, ο κ. Κουρής κινείται σαν το ψάρι στο νερό. Με τον τρόπο που πολιτεύεται μοιάζει να περιγελά όλες τις πολύμηνες συζητήσεις περί "εκβιασμών" δημοσιογράφων σε επιχειρηματίες. Ο άνθρωπος το λέει καθαρά: δεν μου τα δώσανε και τώρα τους ξεφωνίζω. 

ΑΛΛΑ ΒΕΒΑΙΑ κανείς δεν τολμά να τα βάλει με τον κ. Κουρή. Ο ευφυής Κεφαλλονίτης έχει φροντίσει να καλύψει τα νώτα του. Ηδη υπαινίσσεται ότι αν του κολλήσουν θα τα πει όλα: ποιος του έδινε τις σκανδαλιστικές φωτογραφίες, ποιος τον έβαζε να χτυπήσει τον έναν ή τον άλλο πολιτικό, ποιος τα πήρε, ποιος τα έδωσε, κ.λπ.

ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ της ALTEC, πάντως, ο κ. Κουρής έχει πληροφόρηση από πρώτο χέρι. Συνεταίρος ήταν ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει αμφιβολία, λοιπόν, ότι η υπόθεση που καταγγέλλεται υπερβαίνει τα όρια μιας μικρής επιχειρηματικής παρανομίας ή μιας απλής διαπλοκής. Αν ισχύουν όσα ήδη έχει βρει το ΣΔΟΕ, το σκάνδαλο ξεπερνάει την υπόθεση Κοσκωτά και οι πολιτικοί τριγμοί θα γίνουν πολύ γρήγορα αισθητοί, πέραν του πυρήνα των "λοχαγών", εφόσον τα πραγματικά στηρίγματα των καταγγελλόμενων εταιρειών ταυτίζονται με τον σκληρό ηγετικό πυρήνα του σημερινού ΠΑΣΟΚ. 

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ σημείο άμυνας της κυβέρνησης φαίνεται να είναι η συμμετοχή και στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη διαπλοκή με τις επίμαχες εταιρείες. Αλλά το επιχείρημα αυτό δεν οδηγεί παρά στη γενική απαξίωση του πολιτικού προσωπικού. Και όσο πιο αδύναμος είναι ο πολιτικός κόσμος τόσο πιο αναπότρεπτη καθίσταται η πρόσδεσή του σε επιχειρηματικά συμφέροντα. 

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ δεν λύνεται -όπως υποστηρίζουν πολλοί- με την εντατικοποίηση των τυπικών ελεγκτικών μηχανισμών. Η αυστηρότητα των μηχανισμών αυτών στις ΗΠΑ δεν εμπόδισε την αγαπημένη της οικογένειας Μπους εταιρεία ENRON να προκαλέσει το μεγαλύτερο παρόμοιο σκάνδαλο των τελευταίων δεκαετιών. Δυστυχώς το πρόβλημα είναι εγγενές στις οικονομίες που στηρίζονται στην απόλυτη ελευθερία (των λίγων) και την απόλυτη αδυναμία (των πολλών). Η περίφημη απορύθμιση και η θεοποίηση του χρηματιστηρίου οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στις φούσκες, στις νόμιμες απάτες, στις θεσμικές εξαπατήσεις. 

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε; Να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια και να περιμένουμε πότε θα καταρρεύσει ο υπαρκτός φιλελευθερισμός; Οχι βέβαια. Υπάρχουν ορισμένα εύκολα και άμεσα μέτρα που μπορεί να μεταβάλουν το πολιτικό τοπίο και να αποδείξουν ότι δεν είναι όλο το πολιτικό προσωπικό πουλημένο στον κάθε σύντροφο ή αντίπαλο επιχειρηματία.

ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ότι για να πολιτευτεί σήμερα ένα κομματικό στέλεχος, απαιτείται μια σημαντική δαπάνη πολλών δεκάδων χιλιάδων ευρώ, η οποία ξεπερνά τις 300 χιλιάδες για τις μεγάλες εκλογικές περιφέρειες. Μ' άλλα λόγια, το πολιτικό σύστημα εξαναγκάζει τα στελέχη του να αναζητούν ισχυρούς οικονομικούς προστάτες για να εξασφαλίσουν τη χρηματοδότηση της δράσης τους. Η σχετική συζήτηση περί "ασυμβίβαστου" στη Βουλή ήταν εκτός θέματος, εφόσον ακόμα κι αν έχει κανείς προσωπική περιουσία και επικερδές επάγγελμα, δεν είναι διατεθειμένος 
να "πετάξει" τα χρήματά του και αναζητά προσωπικούς χρηματοδότες. Αλλά και ο επιχειρηματίας που θα ενισχύσει οικονομικά κάποιο πολιτικό στέλεχος, περιμένει ασφαλώς να καρποφορήσει η "επένδυσή" του.

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ τρόπος να ανατραπεί αυτός ο φαύλος κύκλος είναι η κατάργηση του σταυρού προτίμησης και η υιοθέτηση της εκλογικής λίστας. Η εξάρτηση των πολιτικών από τον συγκεντρωτικό κομματικό μηχανισμό και τον αρχηγό που θα προκύψει δεν είναι τόσο επώδυνη όσο η εξάρτησή τους από ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Και η απευθείας ενίσχυση των κομμάτων από ιδιώτες επιτρέπει τη λειτουργία κάποιων στοιχειωδών μηχανισμών ελέγχου. Αυτό το πολύ απλό "εκσυγχρονιστικό" μέτρο δεν το συζητά, βέβαια, κανείς. Είμαστε, λοιπόν, καταδικασμένοι να μετράμε την αξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού με τα τετραγωνικά των σπιτιών του και με την αξία του χαρτοφυλακίου του στο χρηματιστήριο.

 

 

(Ελευθεροτυπία, 3/5/2003)

 

www.iospress.gr