Ξανά στους δρόμους



"Στους δρόμους για Παλαιστίνη και Ιράκ"

(«Ποντίκι», 25/9/03) 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΕΡΑ αντιπολεμικής δράσης σήμερα, με διαδηλώσεις σε δεκάδες πόλεις σ' ολόκληρο τον κόσμο, και, λογικά, την ώρα που κυκλοφορεί η εφημερίδα μας πολλές πλατείες και δρόμοι θα γεμίζουν από πολίτες που θα πούνε όχι στην αμερικανοβρετανική κατοχή του Ιράκ και στο "διαρκή πόλεμο" της νέας αυτοκρατορίας, και θα ζητήσουν λευτεριά στην Παλαιστίνη.

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ την "11η Σεπτεμβρίου", την άθλια "ισλαμο-τρομοφοβία" και την "κατάκτηση" του Αφγανιστάν, πολλούς μήνες μετά την κλιμακούμενη αιματοχυσία στην Παλαιστίνη, και μόλις πέντε μήνες μετά τον επίσημο τερματισμό του πολέμου στο Ιράκ, ο κόσμος γίνεται όλο και πιο άγριος και άδικος -και όχι μόνο στις εμπόλεμες περιοχές. Εκατομμύρια άνθρωποι που κινητοποιήθηκαν συντονισμένα κατά της ιμπεριαλιστικής κρεατομηχανής, ιδίως στα μητροπολιτικά κέντρα της αυτοκρατορίας και των (άμεσων και έμμεσων) συμμάχων της, καλούνται να ξαναβγούν στους δρόμους. Οφείλουν να αναμετρηθούν αποφασιστικά με τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις. Να συγκρουστούν και με τη δική τους, την εσωτερική "νέα τάξη πραγμάτων": την υποκρισία, τα ψέματα, την ιδιοτέλεια, την καταστολή, την ανισότητα και την αδιαφορία.

ΟΤΑΝ ΑΚΟΜΑ και κεντρικά στελέχη, στηρίγματα ώς τώρα του συστήματος διακυβέρνησης και χειραγώγησης των "σταυροφόρων" χωρών του Πρώτου Κόσμου, επιβεβαιώνουν ότι εξαπατήθηκαν εκατομμύρια πολίτες πριν την επιδρομή με βάση χαλκευμένα στοιχεία για το δήθεν πυρηνικό ή βιολογικό οπλοστάσιο του Σαντάμ (που υποτίθεται ότι θα απειλούσε την διεθνή ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία της Δύσης), δεν υπάρχει περιθώριο εθελοτυφλίας.

ΟΙ 160.000 Αμερικανοβρετανοί ράμπο στο Ιράκ, ούτε ειρήνη, ούτε δημοκρατία, ούτε, πολύ περισσότερο, ευημερία "οικοδομούν" στη χώρα. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια των ΗΠΑ (και τα όποια άλλα συλλέξουν οι δυνάμεις κατοχής) από "δωρητές" μέσω ΟΗΕ, διατίθενται (και θα διατεθούν) σχεδόν αποκλειστικά για τις ίδιες τις δυνάμεις κατοχής. Ολες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, το χρήμα και οι υποδομές του Ιράκ (που έχουν απομείνει) λεηλατούνται συστηματικά. Με αυτοκρατορικού τύπου διατάγματα του Λευκού Οίκου περνούν στα χέρια της κυβέρνησης των ΗΠΑ και των εταιρειών (βλ. Executive Orders του Μπους, 22.5 και 28.8.2003). Τα Ηνωμένα Εθνη εγκρίνουν αποζημιώσεις δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων από τα δεσμευμένα χρήματα του Ιράκ προς το ... φτωχό Κουβέιτ (για τον πόλεμο του 1991). Από την "έναρξη των εχθροπραξιών" έως τα μέσα Αυγούστου, επισήμως, κάπου 7.000 άμαχοι Ιρακινοί έχασαν τη ζωή τους και πάνω από 20.000 τραυματίστηκαν. Σύμφωνα ωστόσο με τον έμπειρο δημοσιογράφο Ρ. Φισκ, κάθε βδομάδα που περνάει, στο Ιρακ σκοτώνονται γύρω στους 1.000 ανθρώπους από διάφορα επεισόδια βίας (και πέρα από τα ανδραγαθήματα των δυνάμεων κατοχής) σε μια διαλυμένη και φτωχή κοινωνία που εκτός από αντικατοχικό αντάρτικο παράγει πάσης φύσεως λαθρέμπορους, αντιμαχόμενες φατρίες, συμμορίες κ.λπ.

ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΧΩΡΕΣ (Αφγανιστάν, Ιράκ, Παλαιστίνη) όπου επιβάλλεται η αιματηρή "προληπτική" πολιτική της ακροδεξιάς κλίκας που κυβερνά τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και στα άλλα "κράτη-παρίες", όπου προχωρά ο γενικός "αντιτρομοκρατικός" σχεδιασμός, μόνο η μισαλλοδοξία, ο αυταρχισμός, η αδικία, και η φτώχεια ενισχύονται. Τα θύματα στην Παλαιστίνη και στο Αφγανιστάν είναι αμέτρητα (και αθέατα). Σε αντίθεση με την προπαγάνδα των "νικητών" οι κάθε είδους Αλ-Κάιντες πολλαπλασιάζουν την επιρροή τους από την Ινδονησία έως τη Βορειοδυτική Αφρική, κι όπου υπάρχουν ταπεινωμένοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί. Οι καμικάζι προδιαγράφουν το ζοφερό μέλλον, ανατροφοδοτώντας τον κύκλο: ιμπεριαλιστική επέμβαση, ανεξέλεγκτη βία, αποικιοκρατία, λεηλασία του πλούτου, κοινωνική καθυστέρηση και θεοκρατίες. Από το Αφγανιστάν μέχρι το Ιράκ το κύμα χάους απλώνεται στον 'καλύτερο κόσμο' που είχε προαναγγείλει ο Ντόναλντ Ράμσφελντ", σημειώνει σε εξαιρετική του ανάλυση ο Αλέν Γκρες στη "Μοντ Ντιπλοματίκ" ("Κ.Ε", 7.9.2003).

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΔΩ στο νότο του Φρούριου-Ευρώπη, κάπως μακριά από τα στρατηγεία της αποικιοκρατίας, δεν έχουμε ευθύνες; Με μια κουβέντα στο καφενείο ή έστω με μια διαδήλωση καταγγελίας εκπληρώσαμε τις πολιτικές και ηθικές μας υποχρώσεις;

ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ μας όχι. Ας παραμερίσουμε την άχαρη συζήτηση για τη συγχυτική διπλωματία και τα "ναι μεν αλλά", με τα οποία η κυβέρνηση (και η μείζων αντιπολίτευση) κουκουλώνουν την ελληνική συμμετοχή στη νεοαποικιακή εκστρατεία, και ας επικεντρωθούμε σε δυο καθαρά ζητήματα: Θα φύγουν οι δολοφονικές αμερικανονατοϊκές βάσεις της Σούδας και του Ακτίου; Θα συνεχίσουν τα ελληνικά στρατά να κάνουν τον κολαούζο του ιμπεριαλισμού; Θα κοκορευόμαστε για τη συμμετοχή στο πλιάτσικο των ελληνικών εταιρειών της "ανοικοδόμησης".

 

 

(Ελευθεροτυπία, 27/9/2003)

 

www.iospress.gr