Ο ρατσισμός στο αίμα μας

«Ρατσιστική επίθεση στην Παλαιά Κοκκινιά με θύματα Πακιστανούς μετανάστες»

(«in.gr», 4/11/03)

 
Οταν τις προηγούμενες εβδομάδες "απολαμβάναμε" από τις πολυθρόνες μας τον τηλεοπτικό αχταρμά (με τους υπερπατριώτες δημαγωγούς και τους συμμάχους τους πατενταρισμένους ναζιστές σε πρώτο ρόλο) για τις Νέες Μηχανιώνες και τα "ιερά μας εθνικά σύμβολα", μας ξέφυγαν δύο λεπτομέρειες:

Πρώτον, ότι αρκετές τοπικές κοινωνίες (πολύ περισσότερες από όσες είδαμε στις οθόνες μας) κατάφεραν να καταργήσουν χωρίς καμιά συνέπεια την απόφαση της πολιτείας που δίνει ίσα δικαιώματα στους ξένους μαθητές στα σχολεία και δεύτερον, ότι οι "γεννημένοι Ελληναράδες" δεν χρειάζεται να επινοούν πλέον την "εγκληματικότητα των αλλοδαπών" για να τους καταδιώκουν, αλλά απροκάλυπτα προπαγανδίζουν το φυλετικό μίσος (εκμεταλλευόμενοι και τον διογκούμενο φθόνο εναντίον όσων μεταναστών εντάσσονται με επιτυχία στην κοινωνία μας) ως επιχείρημα για την "καθαρή", φασιστική, "Ελλάδα των Ελλήνων Χριστιανών" που νοσταλγούν και οραματίζονται.

Τη Δευτέρα το βραδάκι στην προσφυγομάνα Κοκκινιά μια ομάδα 30-50 μηχανόβιων Ελληνόπουλων βγήκαν παγανιά για να τρομοκρατήσουν Πακιστανούς και "σκούρους" (βιαιοπραγώντας και καταστρέφοντας), επειδή, λέει, ένας "ένοχος" οδηγός αυτοκινήτου από τη "φυλή των ξένων" συγκρούστηκε με έναν "αθώο δικό μας" μοτοσικλετιστή, προκαλώντας το θάνατό του. Αν και πρόκειται για τυπική περίπτωση φαινομένου Κου Κλουξ Κλαν (όπως εύστοχα το χαρακτήρισε η "Ε"), το γεγονός δεν απασχόλησε την πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης και καθόλου την πολιτική ηγεσία. Και στις ελάχιστες περιπτώσεις που παρουσιάστηκαν ρεπορτάζ από τη γειτονιά, εκείνο που κυριαρχούσε ήταν η εικόνα κατανόησης (αν όχι συμπάθειας) των κατοίκων για τις πρωτοβουλίες "αυτοδικίας" των "αγανακτισμένων παιδιών" (Mega, 4/11).

Για να καταλάβουμε τη σημασία του γεγονότος και ιδίως την απάθεια, την ανοχή ή και την ταύτιση μερίδων της ελληνικής κοινωνίας προς τις ρατσιστικές "πρωτοπορίες" που κατά καιρούς δρούν ατιμώρητα (πάντοτε εν ονόματι του έθνους), ας πάμε δύο χρόνια πίσω, σε ένα ανάλογο τροχαίο δυστύχημα. Τον Ιούλιο του 2001 στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, ο οδηγός ενός περιπολικού, παραβιάζοντας τους φωτεινούς σηματοδότες μιας διασταύρωσης, θέρισε μια μοτοσικλέτα και έστειλε στον άλλο κόσμο δύο άλλα (αθώα, προφανώς) νεαρά Ελληνόπουλα. Φαντάζεστε τι θα γινόταν και τι θα λεγόταν στην περίπτωση που ομάδες οργισμένων Ελλήνων πολιορκούσαν τα "ένοχα" αστυνομικά τμήματα, κατέστρεφαν περιπολικά και έδερναν όποιον ένστολο έβρισκαν μπροστά τους;

Το ότι κανένας δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει ή κατά μείζονα λόγο να τιμωρήσει όλη τη "φυλή των μπάτσων" (που δεν είναι έτσι κι αλλιώς ο συμπαθέστερος κλάδος του έθνους), επειδή ένας "δικός τους" έκανε μαγκιές στο τιμόνι του περιπολικού, φαίνεται αυτονόητο, εφόσον εντάσσεται στον συλλογικό κώδικα αξιών μας που διαμορφώνεται μέσα στο δημοκρατικό σύστημα και στον περίφημο νομικό πολιτισμό μας. Τι λοιπόν είναι εκείνο που κάθε τόσο πυροδοτεί βαρβαρότητες οι οποίες προσβάλλουν βάναυσα τις ανθρωπιστικές και δημοκρατικές μας αρχές, αν δεν είναι το ρατσιστικό και εθνικιστικό δηλητήριο που διοχετεύεται ασταμάτητα και από πολλές πλευρές στην κοινωνία μας;

Επειδή έρχεται οικονομική ύφεση, αυταρχισμός και όξυνση του πολιτικού και κοινωνικού ανταγωνισμού -σε μια κοινωνία που ήδη, όλες οι μετρήσεις το επιβεβαιώνουν, είναι κατά πλειοψηφία εχθρική προς τους Αλλους-, τα φίδια του ρατσισμού μαζί με τις άγριες μορφές εκμετάλλευσης και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων θα πολλαπλασιαστούν. Οι απαντήσεις επομένως στον αγριανθρωπισμό που προελαύνει (όπως και σε άλλες περιοχές της Ευρώπης-Φρούριο), δεν αρκεί να είναι ακαδημαϊκές, ανέξοδες και αφ' υψηλού.

(Ελευθεροτυπία, 8/11/2003)

 

www.iospress.gr