Η πελατεία του εθνικισμού

«Ο Μπεκίρι στην Αλβανία θεωρείται γραφική περίπτωση»

(«Ποντίκι», 13/11/2003)

 
Ως μάννα εξ ουρανού ήρθε για τους αλβανοφάγους το ευφάνταστο δημοσίευμα του γερμανικού περιοδικού "Σπίγκελ", επιβεβαιώνοντας ότι κάθε εθνικιστική ανοησία παροξύνεται από μια ανάλογη, προερχόμενη από την πλευρά του "εχθρού". Και ακόμα περισσότερο γίνεται "πειστική" η εθνικιστική μπαρούφα όταν διακινείται από διεθνούς εμβέλειας έντυπα, που η ιστορία τους είναι σημαντική.

Εγραψε μια δημοσιογράφος, που καθώς φαίνεται ειδικεύεται σε θέματα βαλκανικής κινδυνολογίας, ότι μια παρέα Αλβανών υπό την ηγεσία ενός Μπεκίρι, καταζητούμενου από την Interpol και από τις αρχές της ίδιας του της χώρας, φαντασιώνεται ένοπλο αγώνα στη Β. Ελλάδα με στόχο τη Μεγάλη Αλβανία, και ξαναγέμισαν τα πρωινάδικα, τα πάνελ, τα δελτία και οι σελίδες ποικίλης εντυπωσιακής ύλης με τους δικούς μας "οπλαρχηγούς".

Εκεί που λέγαμε ότι γλιτώσαμε -έστω και πολλαπλά λαβωμένοι- από τις απρόκλητες εθνικορατσιστικές ομοβροντίες κατά των ξένων μαθητών για τα "ιερά μας σύμβολα", να σου πάλι η πολυλογία για ...τους Ουτσεκάδες που βρίσκονται στη χώρα μας και όπου να 'ναι θα μας πάρουν την Τσαμουριά. Και να η ευκαιρία να ξαναβγούν τα πρωτοσέλιδα: "Τσάμικο θα μας χορέψουν οι Αλβανοί εξτρεμιστές", ("Ελ. Ωρα"), και οι αναλύσεις ότι "αφελληνίζεται η Β. Ηπειρος" ("Αδ. Τύπος"- Ρίζου), λόγω της "εγκληματικής αδιαφορίας της κυβέρνησης" ("Ελ. Τύπος"). Και παρότι η κυβέρνηση και η επίσημη αντιπολίτευση εξήγησαν ότι όλα αυτά είναι "σενάρια που δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα", έμελλε η Espresso να συντηρήσει τη φλόγα της "εθνικής αφύπνισης" μεταφέροντάς μας την πεποίθηση της Γερμανίδας δημοσιογράφου ότι "ναι, υπάρχει απειλή για αλβανική εξέγερση στη Βόρεια Ελλάδα". Κι έπειτα έπιασαν δουλειά τα ελαφρολαϊκά ηλεκτρονικά μέσα αναπαράγοντας το σχετικό κήρυγμα και ερεθίζοντας την ξενοφοβία του κοινού τους (και την AGB, ασφαλώς). 

Ολα αυτά δεν είναι άγνωστα στο δημόσιο βίο. Στο πρόσφατο παρελθόν ζήσαμε πολύ πιο σοβαρά φαινόμενα εθνικιστικής υστερίας, εφόσον τέτοιας ποιότητας "προκλήσεις" επί των "εθνικών θεμάτων" -τότε με το "Μακεδονικό"- δεν περιορίζονταν στις ακροδεξιές πολιτικές παρέες ή στους δημαγωγούς των ΜΜΕ, αλλά άγγιζαν την ίδια την επίσημη πολιτική της χώρας. Το παράδειγμα με ένα διαφημιστικό χαρτονόμισμα με τον Λευκό Πύργο, βλακώδες για τα γούστα κάθε σοβαρού παρατηρητή στα διαταραγμένα Βαλκάνια εκείνης της εποχής, που τύπωσε ένας μικρός εκδοτικός οίκος τον Γενάρη του 1992, είναι χαρακτηριστικό. Τότε κόντεψε να γίνει στρατιωτική επίθεση στο "ψευδοκράτος του Γκλιγκόροφ", καθώς η συντριπτική πλειοψηφία του Τύπου, των κυβερνητικών παραγόντων, αλλά και αντιπολιτευόμενων πολιτικών και πολλών πνευματικών μας ταγών, εθελοτυφλώντας, επέμενε να μας παρουσιάζει το χαρτονόμισμα-μαϊμού ως πειστήριο του επεκτατισμού της FYROM. Αλλωστε, εκείνη την εποχή στηνόταν το ίδιο σκηνικό κάθε φορά που εντοπιζόταν λ.χ. κάποιος χάρτης της "Μεγάλης Μακεδονίας" που τύπωνε η όποια απίθανη εθνικιστική γκρούπα κάποιων Σλαβομακεδόνων σε οποιοδήποτε σημείο της Γης.

Ο εθνικισμός ωστόσο έχει και την αντεστραμμένη του όψη που μας βοηθάει να τον κατανοήσουμε σε όλο του το καταστροφικό μεγαλείο, αν βεβαίως δεν πάσχουμε από την τύφλωση που ο ίδιος προκαλεί: Φαντάζεστε την εχθρότητα που θα προκαλούσε στις γειτονικές χώρες ένα άλλο ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου, που θα αναδείκνυε τα ...οράματα της "Χρυσής Αυγής", ορισμένων "αλύτρωτων" βορειοηπειρωτικών οργανώσεων που δόξασαν την τρομοκρατική οργάνωση ΜΑΒΗ, ή έστω θα προέβαλλε τις ιδέες του Γ. Καρατζαφέρη για την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, τους ξένους, τους Εβραίους κ.ο.κ.;

(Ελευθεροτυπία, 15/11/2003)

 

www.iospress.gr