In memoriam

«Καλή χρονιά»

(τυπική ευχή των ημερών)

 
Η χρονιά κλείνει δυστυχώς έτσι όπως άρχισε. Πενήντα εννιά «λαθραίες» ζωές χάθηκαν την περασμένη βδομάδα στα ανοιχτά της Ρόδου, κάπου ανάμεσα στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στις πρώτες μέρες του χρόνου είχαν χαθεί άλλες 29 ζωές, ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία. Είχαν ξεκινήσει -με Ελληνα «δουλέμπορο»- από την Πρέβεζα, αναζητώντας καλύτερη τύχη στη γειτονική χώρα. Σ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς έχασαν τη ζωή τους δεκάδες ή εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες που επιχείρησαν να φτάσουν στα παράλια της χώρας μας, τα παράλια της Ενωμένης Ευρώπης, ξεριζωμένοι από τις εστίες τους, κυνηγημένοι από πολέμους, εθνοκαθάρσεις και θρησκευτικούς διωγμούς.

Αυτό το «μέγα της θαλάσσης κράτος» γίνεται κάθε λίγο και λιγάκι υγρός τάφος ανώνυμων ανθρώπων που υποχρεώθηκαν να ζουν μια «λαθραία» ζωή και να καταλήξουν σ' ένα «λαθραίο» θάνατο. Εξι στη Σύμη, πέντε στην Κύμη, πέντε στη Μυτιλήνη. Ολα τα ελληνικά παράλια είναι σπαρμένα με «λαθραία» πτώματα. Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό, ούτε βέβαια την ταυτότητά τους. Ακόμα και στον Εβρο βρέθηκαν πνιγμένοι τον περασμένο Οκτώβριο είκοσι έξι μετανάστες. Ούτε ένας δεν επέζησε για να μας εξηγήσει τις συνθήκες του μαζικού πνιγμού στην οριογραμμή.

Οσοι δεν πνίγονται στο Αιγαίο, το Ιόνιο ή στον Εβρο, έχουν να αντιμετωπίσουν τα ναρκοπέδια, τα οποία πεισματικά διατηρεί η χώρα μας, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει κυρώσει τη σύμβαση της Οτάβας, η οποία προβλέπει την άμεση εκκαθάριση των ναρκοπεδίων και θεωρεί εγκληματική τη χρήση ναρκών κατά προσωπικού. Το πρώτο εξάμηνο του 2003 σκοτώθηκαν έξι πρόσφυγες στα ναρκοπέδια του Εβρου. Το Σεπτέμβριο ανατινάχτηκαν επτά Πακιστανοί. Δεν είδαν -λέει- την πινακίδα. Από το 1999 μετράμε 42 νεκρούς και 15 ακρωτηριασμένους ή βαριά τραυματίες. Και μιλάμε μόνο για τις επίσημες καταγραφές. Πόσοι άλλοι πέθαναν από το κρύο στα περάσματα των ορεινών όγκων της Ηπείρου και της Μακεδονίας;

Αλλά και όσοι καταφέρουν να πατήσουν το πόδι τους στην Ελλάδα, και να αποκτήσουν την πολυπόθητη εργασία, εξακολουθούν να ζουν μια «λαθραία» ζωή, ακόμα κι αν διαθέτουν νόμιμα χαρτιά. Το 40% των θυμάτων σε θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα στη χώρα μας είναι μετανάστες. Ψηλό είναι το ποσοστό των μεταναστών και στο σύνολο των εργατικών ατυχημάτων, που όλο και αυξάνονται, εξαιτίας της χρονικής πίεσης των ολυμπιακών έργων και του Γ' ΚΠΣ. Αλλά και στα αγροτικά ατυχήματα, τα οποία είναι σχεδόν διπλάσια από τα εργατικά, πρωταγωνιστούν και πάλι οι μετανάστες, επειδή «πολλές βαριές γεωργικές εργασίες είναι πια στα χέρια ανειδίκευτων μεταναστών», όπως εξηγεί η αν. καθηγήτρια Προληπτικής Ιατρικής Ελένη Πετρίδου.

Και όσοι, τέλος, επιζήσουν κατά την είσοδό τους στη χώρα μας και αντέξουν τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, έχουν να αντιμετωπίσουν την προκατάληψη, την υποψία και την καθημερινή καταστολή. Κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τα θύματα των «ακούσιων» εκπυρσοκροτήσεων όπλων στα σύνορα ή στις πόλεις. Με αφορμή τη δολοφονία του Ηρακλή Μαραγκάκη, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Διονύσης Γκούσκος τόλμησε να κάνει ερώτηση στη Βουλή στις 12 Δεκεμβρίου και να δηλώσει ότι «το επεισόδιο δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε τυχαίο ούτε έγινε από λάθος. Για πολλοστή φορά αστυνομικοί πυροβολούν από πίσω σε πολύ μικρή απόσταση άοπλο νεαρό. Είναι το έβδομο θύμα τα τελευταία χρόνια. Τζελάλ, Σαπουνάς, Μουράτης, Μπουλάτοβιτς, Χριστόπουλος, Τσελνίκου, Λεωνίδης και τώρα Μαραγκάκης. Εχουμε εβδομήντα νεκρούς την τελευταία δεκαετία». Περιττό να σημειώσουμε ότι μεταξύ των θυμάτων υπερτερούν οι μετανάστες.

Θαρραλέα επισήμανση από έναν κυβερνητικό βουλευτή. Μόνο που, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, δεν πρόκειται να είναι ξανά υποψήφιος, εφόσον «η βασική μέριμνα της εξουσίας είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της».

 

(Ελευθεροτυπία, 27/12/2003)

 

www.iospress.gr