Η κατασκευή των τεράτων


"Το ντροπαλό παιδί που έγινε δολοφόνος"
        («Espresso», 11/5/2004)

Φαινομενικά τίποτα δεν συνδέει τα αποτρόπαια και «διεστραμμένα» βασανιστήρια Αμερικανοβρετανών ανθρωποφυλάκων κατά εκατοντάδων αντιφρονούντων κρατουμένων στο κατεχόμενο Ιράκ, με τον «ψυχοπαθή» σίριαλ κίλερ «λαθρομεταναστών» και γηγενών του Λαγκαδά. Στην πρώτη περίπτωση, στο Ιράκ, μιλώντας για συντεταγμένες στρατιωτικές δυνάμεις, σωστά αναζητούμε τις αιτίες γι' αυτές τις ακραίες εγκληματικές συμπεριφορές στην ιδεολογία και την πολιτική του ιμπεριαλιστή κατακτητή που «λύνει τα χέρια» του κάθε αρμόδιου, σε θέματα εξόντωσης του εχθρού, μισθοφόρου του. Κάπως έτσι, υποθέτουμε, θα υπερασπιστεί τον εαυτό της και η 24χρονη Λίντι Ινγκλαντ και όλοι οι άλλοι βασανιστές, όταν κληθούν να αντιμετωπίσουν τις προσωπικές κατηγορίες, ότι μόνοι τους, χωρίς εντολές ανωτέρων, αποφάσισαν να εξοντώσουν με «παράνομες μεθόδους» τους «άπιστους» και τους «τρομοκράτες».

Στη δεύτερη, εξίσου συγκλονιστική περίπτωση, αυτή των εν ψυχρώ φόνων του 34χρονου κτηνοτρόφου από το Λοφίσκο Λαγκαδά, το μυαλό μας δεν θέλει να πάει πιο κάτω, πέρα από την εύκολη ερμηνεία του «διαταραγμένου ψυχισμού του» και της εν γένει «εγκληματικής του φύσης». Είναι όμως περισσότερο από φανερό ότι δεν «μας συμφέρει» να εξετάσουμε την πολιτική και ιδεολογική αφετηρία και παρότρυνση αυτών των εγκλημάτων, όπως ακριβώς και πριν από λίγα χρόνια στην υπόθεση του κυνηγού μεταναστών τρελού Καζάκου, πάλι δεν θέλαμε να μάθουμε ποιος και τι τον τρέλανε.

Ο συγκεκριμένος νταής του Λαγκαδά «έφαγε» με τη συμμορία του τρεις νεαρούς Αλβανούς με τους οποίους είχε, λέει, ...εργασιακές διαφορές. Και ποιος ξέρει αν έχει ξεπαστρέψει και ορισμένους άλλους εξαφανισμένους από την ευρύτερη περιοχή αλλοδαπούς εργάτες... Ο κτηνοτρόφος παρέμεινε ασύλληπτος επί χρόνια, ακριβώς επειδή δολοφονούσε «λαθρομετανάστες», δηλαδή εξ ορισμού «μη κανονικούς ανθρώπους», που σύμφωνα με την κρατούσα αντίληψη (ιδίως την εποχή που τελέστηκαν τα εγκλήματα) απειλούσαν την τάξη και την ασφάλεια του έθνους μας. Οδήγησε, με λίγα λόγια, στα άκρα μια εκτεταμένη πρακτική ρατσιστικής εκμετάλλευσης των μεταναστών, που εκδηλώνεται κατά κανόνα αθέατη τόσο από το κράτος όσο και από μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Οι τρεις φόνοι του σκληρού του Λαγκαδά διαλευκάνθηκαν μόλις το «τέρας» δολοφόνησε και τραυμάτισε ντόπιους. Ανθρώπους δηλαδή «κανονικούς», με χαρτιά, συγγενείς και υπόσταση πολίτη. Διότι μόνο μετά τα συμβάντα της προηγούμενης βδομάδας δόθηκε η δυνατότητα στους συγγενείς και φίλους των άλλων θυμάτων του, των εξαφανισθέντων «λαθρομεταναστών», να βρουν επιτέλους το δίκιο τους ύστερα από δέκα χρόνια. Τώρα μόλις αποδεικνύεται ότι η αστυνομία δεν έδινε σημασία στις καταγγελίες των φίλων και των συγγενών των εξαφανισμένων αλλοδαπών και ότι είχε στείλει τις υποθέσεις στο αρχείο, αν και είχε θεωρήσει ύποπτο ήδη από το 1996 το «τέρας» του Λαγκαδά.

Συνεπώς, τι είναι αυτό που «ρίχνει από τα σύννεφα» τον Μπους, τον Μπλερ, αλλά και τον συγκλονισμένο Ελληνα τηλεθεατή από τον «δικό μας» σίριαλ κίλερ; Τι τελικά είναι εκείνο που ενώνει τη «μικρούλα» βασανίστρια των φυλακών Αμπού Γκράιμπ με τον «τρελό» δολοφόνο μεταναστών του Λαγκαδά; Και οι δυό τους, κατ' αρχήν, δεν γεννήθηκαν περισσότερο «τέρατα» απ' ό,τι όλοι οι υπόλοιποι συμπολίτες τους. Και οι δύο, αν εξετάσουμε τα βιογραφικά τους και τις συνθήκες που έζησαν, κατασκευάστηκαν μέσα σε συγκεκριμένες συνθήκες. Η Λίντι Ινγκλαντ προορίστηκε για την πάταξη των «υπανθρώπων» του Ισλάμ, εισπράττοντας φυσικά τις παχυλές της αμοιβές, προσπαθώντας να διασκεδάσει τη ρουτίνα της δουλειάς. Και ο Μπαλτάς, ακολουθώντας τις κρατούσες επιταγές της «ισχυρής Ελλάδας» αύξανε τα κέρδη της κτηνοτροφικής του μονάδας με τη «λαθραία» εργασία των «παλιοαλβανών υπανθρώπων».

Δεν χρειάζεται να επικαλεσθούμε τον Μίλγκραμ και τα διαβόητα πειράματά του για να αντιληφθούμε ότι τα «τέρατα» είναι πολλά σε όλες τις εξουσιαστικές κοινωνίες. Είναι προϊόντα των σχέσεων εκμετάλλευσης, της μισαλλοδοξίας (που αυτές τροφοδοτούν) και της ογκώδους υποκρισίας τους.

(Ελευθεροτυπία, 15/5/2004)

 

www.iospress.gr