Ποιοι δίκασαν στον Κορυδαλλό;



"Ενοχοι χωρίς στοιχεία!"
        (Τα Νέα, 7/10/04)



Η βαριά καταδίκη των τεσσάρων κατηγορουμένων στη δίκη του Κορυδαλλού ολοκληρώνει το σκηνικό της "εξάρθρωσης του ΕΛΑ", που στήθηκε εδώ και δυο χρόνια σε συνθήκες εθνικής αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας. Η δικαστική απόφαση μαρτυρά την αδυναμία του κατηγορητηρίου και την παντελή έλλειψη ενοχοποιητικών στοιχείων εις βάρος των ανθρώπων που οδηγήθηκαν στο εδώλιο. Για να μπορέσει το δικαστήριο να καταλήξει σε καταδίκη υποχρεώθηκε να προβεί σε ένα πρωτοφανή συλλογισμό, ότι δηλαδή όσοι θεωρήθηκε ότι μετείχαν στην οργάνωση, είναι εξίσου υπεύθυνοι για όλες τις πράξεις της.

Πρόκειται ασφαλώς για καινοφανή "νομολογία", η οποία ξεπερνά τον τρομονόμο και θεσπίζει τη συλλογική ευθύνη των μελών μιας ομάδας (πολιτικής ή εγκληματικής). Φυσικά αυτή η απόφαση έρχεται σε σύγκρουση με όλες τις σχετικές δικαστικές αποφάσεις του παρελθόντος, ακόμα και με την απόφαση του ομόλογου δικαστηρίου για την υπόθεση της 17Ν. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι ανοίγει ένα παράθυρο στην αυθαιρεσία και τελικά τη δίωξη του φρονήματος. Ο νομοθέτης -ακόμα και στις σκληρές εκδοχές των τρομονόμων- διαχωρίζει ως αυτοτελές αδίκημα τη συμμετοχή σε παρόμοιες οργανώσεις, ακριβώς για να τιμωρεί και όσους απλώς μετέχουν σ' αυτές. Ούτε για τα μέλη της Αλ Κάιντα δεν ισχύει αυτή η "απλή συνέργεια" σε όλες τις πράξεις του Μπιν Λάντεν.

Με λίγα λόγια, επειδή δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο που να συνδέει οποιονδήποτε κατηγορούμενο με κάποια συγκεκριμένη πράξη του ΕΛΑ, όλοι θεωρήθηκαν συνένοχοι για τα πάντα. Οδηγούμαστε, λοιπόν, στο νομικό και λογικό παραλογισμό να θεωρείται επιβαρυντικό στοιχείο η έλλειψη στοιχείων! Αν μπορούσε κάποιος να αποδείξει ότι μετείχε σε κάποια ενέργεια, τότε ίσως θα έπεφτε στα μαλακά! Τραγέλαφος.

Θα ήταν όμως λάθος να ριχτεί το βάρος αυτής της πρωτοφανούς απόφασης στους τρεις δικαστές που κλήθηκαν απλώς να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Είχε προηγηθεί -από το 2002- η "πολιτική βούληση" της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να δείξει ότι εξάρθρωσε όχι μόνο τη 17Ν, αλλά και τον ήδη προ πολλού διαλυμένο ΕΛΑ. Είχε συμβάλει η συνεργασία παντός είδους "υπηρεσιών" εγχωρίων και ξένων, και η αναδίφηση σε κιτάπια της χούντας, της Στάζι της CIA., κλπ. Είχε επιστρατευτεί όλος ο καλός ο κόσμος των μέσων ενημέρωσης, που ευγενώς προσέφερε τις υπηρεσίες του στη δημιουργία κλίματος ενοχής των συγκεκριμένων προσώπων. Είχαν ήδη βραβευτεί οι αστυνομικοί και οι υπουργοί που "εξάρθρωσαν" την κυρία Αθανασάκη, και τους κυρίους Αγαπίου, Κανά, Τσιγαρίδα και Κασίμη.

Ολα κατέληξαν σε ένα βούλευμα, για το οποίο η ίδια η πρόεδρος του δικαστηρίου έχει παραδεχτεί από έδρας ότι περιείχε ανύπαρκτα στοιχεία. Ομως η αθώωση των κατηγορουμένων θα αποτελούσε κόλαφο για την πολιτική τάξη, τις διωκτικές αρχές και τους ανακριτές (της εισαγγελίας και των μέσων ενημέρωσης). Το δικαστήριο δεν μπόρεσε να σηκώσει αυτό το βάρος. Λίγοι θα το μπορούσαν.

Το τραγικό σε όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι κανένας δεν πιστεύει ότι οι άνθρωποι αυτοί άξιζαν τέτοιας μεταχείρισης. Το ίδιο το δικαστήριο μετά την απαγγελία της βαριάς καταδικαστικής απόφασης, επέτρεψε να αποχωρήσουν οι καταδικασμένοι, χωρίς κανένα περιοριστικό μέτρο. Ούτε καν οι εισαγγελείς που πρότειναν 972 χρόνια κάθειρξη για καθένα, διανοήθηκαν να ζητήσουν την κράτησή τους. Λές και σκίαζε την αίθουσα ένα βαθύ πέπλο ντροπής απέναντι στους καταδικασμένους. Το ίδιο αίσθημα ντροπής που εμπόδισε τους σπουδαιοφανείς αναλυτές των τηλεπαραθύρων και των βιβλίων του 2002 να ασχοληθούν τώρα με το φιάσκο που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Και τώρα; Μοναδική λύση στο αδιέξοδο που κλήθηκαν να χειριστούν οι δικαστές (χωρίς να ευθύνονται γι' αυτό) είναι η αναστολή έως το εφετείο των όποιων ποινών επιβληθούν τη Δευτέρα. Μια λύση αν όχι σολομώντεια, τουλάχιστον συμβατή με το περιεχόμενο αυτής της δίκης.
 

(Ελευθεροτυπία, 9/10/2004)

 

www.iospress.gr