Ο Ρόκο και τ' αδέλφια του


"Ο κ. Ρόκο Μπουτιλιόνε είναι καλός χριστιανός"
        (Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, 31/10/04)


Κάπου τα μπλέξαμε τα πράγματα. Ο κ. Χριστόδουλος σ' αυτή την περίπτωση έχει απόλυτο δίκιο και κακώς έσπευσαν όλοι να του επιτεθούν. Η ομοφυλοφιλία είναι πράγματι αμάρτημα! Και είναι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και ιερή υποχρέωση του Αρχιεπισκόπου να την κατακεραυνώνει από άμβωνος, όπως κάθε άλλη αμαρτία, δηλαδή -μεταξύ άλλων- οποιαδήποτε μορφή ανθρώπινης ηδονής. Αυτό που δεν ανήκει στα δικαιώματά του είναι να επεμβαίνει στη διαδικασία επιλογής των νέων Επιτρόπων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να ξεχωρίζει τους «καλούς χριστιανούς» ως κατάλληλους.

Αν θέλει, ο κ. Χριστόδουλος μπορεί να χειροτονήσει τον κ. Μπουτιλιόνε ή να εισηγηθεί στον Επίσκοπο Ρώμης να τον αξιοποιήσει στη δική του Εκκλησία. Αλλά τα προσόντα ενός υποψήφιου Επιτρόπου δεν μπορεί να τα καθορίζει ο εκκλησιαστικός κανόνας οποιασδήποτε θρησκευτικής μερίδας της Ε.Ε.

Η θερμή συνηγορία από άμβωνος του Αρχιεπισκόπου προς τον καθολικό φονταμενταλιστή είναι λοιπόν συνεπής προς την αυστηρή διδασκαλία του χριστιανικού δόγματος. Το εκκλησιαστικό πάθος κατά της ομοφυλοφιλίας βέβαια εξηγείται από την εσωτερική αγωνία ενός κλειστού ανδροκεντρικού μηχανισμού να παλεύει συνεχώς με την ανθρώπινη φύση, την οποία θεωρεί αποτέλεσμα αμαρτίας και «πτώσης». Γνωρίζουμε ότι αυτή η μάχη είναι άνιση και πολλές φορές εκκλησιαστικές κοινότητες -ιδιαίτερα μοναστικές- πήραν τη μορφή ομοφυλοφιλικού κοινοβίου. Δικαίωμά τους, όσο δεν εκμεταλλεύονται την εκκλησιαστική ιεραρχία για την επιβολή σεξουαλικών σχέσεων, πράγμα που διαπιστώθηκε με τα κρούσματα παιδεραστίας που σημειώθηκαν σε ορισμένες εκκλησίες της Ευρώπης.

Από τη δική του πλευρά, ο υποψήφιος πολιτικός ηγέτης της Ε.Ε. δεν μπορεί να μιλά με όρους «αμαρτίας» ή «εκκλησιαστικής παρέκκλισης». Ρόλος του είναι πρώτα απ' όλα να σέβεται την ευρωπαϊκή νομιμότητα και να μην παρεκκλίνει από το σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων, όπως αυτά έχουν διατυπωθεί στις συμβάσεις των διεθνών οργανισμών και του Συμβουλίου της Ευρώπης. Η εισαγωγή του «θρησκευτικού» κριτηρίου στην πολιτική ανοίγει το δρόμο στον φονταμενταλισμό, ο οποίος δεν έχει δυστυχώς μόνο ισλαμικό περιεχόμενο.

Εχουμε μπροστά μας ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα. Η απόλυτη σύνδεση των δύο ρόλων -δηλαδή του πολιτικού ηγέτη και του διώκτη της αμαρτίας- ενσαρκώνεται σήμερα στο πρόσωπο του φρεσκοεκλεγμένου χριστιανού πλανητάρχη. Οσο κι αν αυτό δεν πολυαρέσει στον κ. Χριστόδουλο, ο οποίος εμφανίζεται ως αντίπαλος της «αμερικανικής νέας τάξεως», η περίφημη παγκοσμιοποίηση παίρνει όλο και περισσότερο το χριστιανικό επίχρισμα της ομάδας που περιστοιχίζει τον πρόεδρο Μπους. Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ο μόνος πολιτικός ηγέτης που προσεύχεται τόσο πολύ και που επικαλείται τον αγώνα κατά της «αμαρτίας» ως κίνητρο της ασιατικής σταυροφορίας του. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Οσο επικρατεί ο φονταμενταλισμός του Μπους και του Λάντεν, το μόνο που μπορούμε να περιμένουμε είναι νέες εκατόμβες σ' όλα τα σημεία της υδρογείου. Αν, λοιπόν, επικρατήσουν οι Μπουτιλιόνε στην Ε.Ε., το μόνο που θα γίνει είναι να ταυτιστεί και η Ευρώπη με τον πόλεμο κατά των «απίστων» και της «αμαρτίας».

Το δίλημμα βέβαια είναι προαιώνιο. Το έθεσε -και το έλυσε- ακόμα και ο ιδρυτής της χριστιανικής θρησκείας με τη ρήση «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ». Αυτό που δεν πρόβλεψε ούτε εκείνος είναι τι γίνεται όταν ο Καίσαρας αποφασίζει να το παίξει και Θεός.


 

(Ελευθεροτυπία, 6/11/2004)

 

www.iospress.gr