Βαστάτε με μη διαδηλώσω


"Επικίνδυνες διχαστικές κραυγές από ψευτοπατριώτες"
        («Αυριανή», 6/11/2004)


Τελικά, οι εκπλήξεις που μας επιφυλάσσει η ζωή είναι ατέλειωτες. Εκεί που περιμέναμε να ξαναζήσουμε την κωμικοτραγωδία του 1992-94 σαν καθαρή φαρσοκωμωδία, η μακεδονική μας πολιτική άρχισε ξαφνικά να θυμίζει (από άποψη πάθους) τη γνωστή «μάχη της φέτας» στους διαδρόμους των Βρυξελλών.

Πάνε πια οι καιροί που ο Θεσσαλονίκης Παντελεήμων κατακεραύνωνε τον «προδότη» Κλίντον, και χιλιάδες πονεμένοι εθνικόφρονες έκαναν ντου στο αμερικανικό προξενείο, διαμαρτυρόμενοι για την υπερατλαντική αναγνώριση της γειτονικής μας χώρας ως «ΠΓΔΜ». Μακρινό παρελθόν και η μονοπώληση των ερτζιανών από τους κήρυκες του μίσους, που μας εξηγούσαν πόσο καταστροφική θα αποδειχθεί για τη χώρα μας η επιβίωση του γειτονικού «ψευδοκράτους».

Τώρα ο Αρχιεπίσκοπος διακηρύσσει την πίστη του στις καλές προθέσεις και τα πατριωτικά φρονήματα της πολιτικής ηγεσίας, ο Παπαθεμελής συνιστά αυτοσυγκράτηση, οι εφημερίδες της Δεξιάς προειδοποιούν για τα αδιέξοδα των συλλαλητηρίων, οι γνωστοί μακεδονομάχοι της Βόρειας Ελλάδας καταγγέλλουν τους εξτρεμισμούς του εθνικιστικού πεζοδρομίου, ακόμη κι ο Καρατζαφέρης διακηρύσσει ότι «εχθρός μας δεν είναι τα Σκόπια αλλά οι Αμερικανοί»... Τελικά, έπρεπε να βρεθεί στην εξουσία το κόμμα του αείμνηστου Μακεδόνα εθνάρχη, για να κυριαρχήσουν στην κοινωνία μας τα οράματα του «μετώπου λογικής» του Ανδριανόπουλου και του Μπίστη.

Ας σοβαρευτούμε. Είναι προφανές ότι η υλική βάση αυτής της «αυτοσυγκράτησης» δεν βρίσκεται μόνο στο πάθημα που έγινε μάθημα, καθώς σύμπασα η πολιτική τάξη φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνο είναι να βγάζεις το τζίνι του εθνικισμού από το μπουκάλι του. Εξίσου καθοριστικό αποδεικνύεται το γεγονός ότι, για την προνομιακή πελατεία των ακροδεξιών κηρυγμάτων, η «αλβανική απειλή» ιεραρχείται πια πολύ υψηλότερα απ' ό,τι ο σφετερισμός του Μεγαλέξανδρου από τους ομόδοξους βόρειους γείτονές μας. Κατά διαβολική σύμπτωση, η «ψευτομακεδονία των Σκοπίων» έχει επιφορτιστεί στο υποσυνείδητο της εγχώριας εθνικοφροσύνης με το ρόλο που ο Πολύβιος ανέθετε στην ιστορική Μακεδονία της αρχαιότητας:

«Ελλάδος πρόφραγμα» απέναντι στο νέο «από βορράν κίνδυνο»...

Η πιο ενδιαφέρουσα αποκάλυψη της εβδομάδας πέρασε, ωστόσο, σχεδόν απαρατήρητη. Αναφερόμαστε στον καθοριστικό ρόλο του κρατικού μηχανισμού και των ΜΜΕ στη δημιουργία της «εθνικιστικής υστερίας» -για το Μακεδονικό και όποιο άλλο «εθνικό θέμα». Είναι εντυπωσιακή η δυνατότητα των κυβερνώντων, της αξιωματικής αντιπολίτευσης και των (ηλεκτρονικών κυρίως) ΜΜΕ να καθορίζουν τη μορφή που θα πάρει η λαϊκή αντίδραση απέναντι στην «προσβολή» του «εθνικού μας φιλότιμου». Αν τα κανάλια είχαν αρχίσει να βομβαρδίζουν το κοινό τους με πολεμικά μηνύματα, αν οι πολιτικοί συναγωνίζονταν ο ένας τον άλλο σε πλειοδοσία «πατριωτισμού», αν το μισοδιαλυμένο παρακράτος των παραδοσιακών καλλιεργητών του «εθνικού φρονήματος» άρχιζε πάλι να μυρίζεται διαθέσιμα μυστικά κονδύλια, τα πράγματα θα είχαν ίσως εξελιχθεί πολύ διαφορετικά.

Η διαπίστωση αυτή ισχύει, φυσικά, και αντίστροφα: αν το 1991-92 οι τηλεοπτικές κάμερες είχαν μεταφέρει στη χώρα μας την πραγματική εικόνα που επικρατούσε τότε στην ΠΓΔΜ (με τις κάθε άλλο παρά «ανθελληνικές» διαθέσεις του μέσου πολίτη), αν τα ελληνικά ΜΜΕ είχαν προσπαθήσει να εξηγήσουν στο κοινό αντικειμενικά το ιστορικό υπόβαθρο του Μακεδονικού, αντί να ανακυκλώνουν ενθουσιωδώς όλη την κόπρο της μεγαλοϊδεάτικης και ψυχροπολεμικής παραφιλολογίας, η χώρα μας θα είχε αποφύγει τις θύελλες της πενταετίας που κατέληξε στην Ενδιάμεση Συμφωνία. Και (ποιος ξέρει;) ίσως ακόμη και το «πρόβλημα» του ονόματος να είχε λυθεί. Με την αναγνώριση της «Νέας Μακεδο-νίας» να γίνεται αντιληπτή όχι σαν ένας «επώδυνος συμβιβασμός», αλλά σαν ιδανική λύση που ανταποκρίνεται στα δεδομένα της ιστορικής πραγματικότητας.

 

(Ελευθεροτυπία, 13/11/2004)

 

www.iospress.gr