Το Πολυτεχνείο στην ελεύθερη αγορά


"Το Πολυτεχνείο ήταν ένας μικρός εμφύλιος"
        (Παντελής Μπουκάλας, «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 16/11/2004)


Οσο απομακρύνονται στο χρόνο τα ιστορικά γεγονότα τόσο η ανθρώπινη εφευρετικότητα γεννάει νέους πρωταγωνιστές τους, για να τα προσαρμόσει στις ανάγκες της πολιτικής στιγμής ή στις προσωπικές φιλοδοξίες των εκάστοτε ισχυρών. Θαυμάζαμε μέχρι πριν από λίγα χρόνια να παρελαύνουν στις εθνικές επετείους Μακεδονομάχοι 110 χρόνων. Χαρήκαμε που συνταξιοδοτήθηκαν επιτέλους οι 5χρονοι ΕΑΜίτες. Και τώρα ήρθε η ώρα να αποτίσουμε φόρο τιμής στον δεξιό αγωνιστή του Πολυτεχνείου και να φωνάξουμε το νέο σύνθημα της ΟΝΝΕΔ: «Χίτες, ΕΔΕΣ, Πολυτεχνείο».

Ομως τα πραγματικά γεγονότα δεν είναι και τόσο μακριά όσο θα ήθελαν οι όψιμοι θαυμαστές της εξέγερσης. Και αυτά τα γεγονότα συνοψίζονται στο αυτονόητο: ότι δηλαδή η Δεξιά ήταν όχι μόνο απούσα, αλλά και εχθρική απέναντι σε μια εξέγερση που είχε ανατρεπτικό (και όχι νεφελωδώς «εθνικό») χαρακτήρα. Ας θυμηθούμε τα γνωστά:

* Ο γενάρχης της σύγχρονης Δεξιάς Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν βρήκε το '73 ούτε λέξη να πει από το Παρίσι για την εξέγερση και την αιματηρή καταστολή.

* Το 1974, και πάλι ο Καραμανλής όρισε τις εκλογές στις 17 Νοεμβρίου, ακριβώς για να καπελώσει την παλλαϊκή έκφραση μνήμης. Μ' αυτό τον τρόπο διέσπασε το φοιτητικό κίνημα (εκδηλώσεις πριν ή μετά τις εκλογές) και έδωσε το δικό του μήνυμα. Αλλά ακόμη και έτσι, το σύνθημα που κυριάρχησε στη διαδήλωση της 24/11/74 ήταν το αυτοκριτικό (και ελαφρώς γελοίο) «Λαέ, ντροπή σου, για την εκλογή σου»! Αυτή η σχιζοφρενική και ενοχική στάση (τιμάμε την αντίσταση και το Πολυτεχνείο, ψηφίζουμε Δεξιά) θα σημαδέψει όλη τη μεταπολίτευση.

* Στις πρώτες ελεύθερες φοιτητικές εκλογές (9/11/74), που προηγήθηκαν των βουλευτικών, η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας ήταν πρακτικά απούσα. Τα σχήματα που την εκπροσώπησαν κατέβηκαν ως «Δημοκρατικές Κινήσεις Φοιτητών» και ήρθαν μόλις τέταρτα, αφού χρειάστηκε να επικαλεστούν ακόμη και τον αντιιμπεριαλιστικό τους χαρακτήρα. Η Αριστερά πήρε το 85% των ψήφων. Οι φοιτητές γνώριζαν βέβαια από πρώτο χέρι ποιος μετείχε στην αντίσταση και ποιος όχι.

* Στον πρώτο εορτασμό, η τριμερής οργανωτική επιτροπή (από Ρήγα, ΚΝΕ και ΠΑΣΠ) είχε αναπτύξει σχέδιο αντιμετώπισης για το ενδεχόμενο να έρθει ο Καραμανλής ως προσκυνητής στο Πολυτεχνείο. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ!

* Ηδη από το 1976 η κυβέρνηση απαγόρευσε την πορεία στην αμερικανική Πρεσβεία. Ακολούθησαν σειρά απαγορεύσεων και σκληρής καταστολής με τραυματισμούς και θανάτους, έως τον εκφυλισμό της επετειακής εκδήλωσης.

* Συστατικό στοιχείο συγκρότησης της Δεξιάς στο χώρο της νεολαίας κατά τη μεταπολίτευση υπήρξε η κατάρριψη του «μύθου του Πολυτεχνείου». Μόλις ισχυροποιήθηκε πολιτικά η ΟΝΝΕΔ, επιχείρησε τον πλήρη διαχωρισμό της από τις άλλες νεολαίες. Στον εορτασμό της δεκάτης επετείου (1983) τέθηκε θέμα αποχώρησης της οργάνωσης, κάτω από την πίεση του γραμματέα της μαθητικής ΜΑΚΙ Νίκου Χατζηνικολάου, με το επιχείρημα ότι «οι μαθητές που ψήφισαν Δεξιά κατά τις πρόσφατες εκλογές για τις μαθητικές κοινότητες και τα δεκαπενταμελή συμβούλια, δεν θέλουν ούτε ν' ακούσουν για Πολυτεχνείο» («Συναγερμός», 4/11/83). Πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ ήταν ο («σκληρός» τότε) Βασίλης Μιχαλολιάκος και αντιπρόεδρος ο (ακροδεξιός σήμερα) Μανώλης Μανωλάκος.

Η «είδηση», λοιπόν, των ημερών δεν είναι ότι ο σημερινός πρωθυπουργός έκανε κοπάνα στις 15 Νοεμβρίου 1973 μαζί με τους συμμαθητές του. Ούτε ότι ο κ. Μεϊμαράκης υπήρξε τότε θαυμαστής του κ. Μπίστη. Η πραγματική είδηση είναι ότι πλέον η υπόθεση αυτή θεωρείται τόσο «ξεδοντιασμένη» ώστε να προσφέρεται για αξιοποίηση από όλο το πολιτικό φάσμα. Αλλά αυτά δεν ήταν ανάγκη να μας τα πει ο κ. Τζουμάκας. Ακόμη και το κανάλι του κ. Καρατζαφέρη, που κάθε χρόνο μας παρουσίαζε τις απόψεις του Παττακού για το Πολυτεχνείο, φέτος προβληματίζεται για τον αληθινό χαρακτήρα της «εθνικής εξέγερσης»!

 

(Ελευθεροτυπία, 20/11/2004)

 

www.iospress.gr