Το βαθύ θείο παρακράτος

"Δεν προκύπτει σχέση του Βαβύλη με παρακρατικό μηχανισμό"
   
(Θεόδωρος Ρουσόπουλος, 13/2/05) 

Οι αποκαλύψεις για τη δραστηριότητα του Αποστόλη Βαβύλη και της παρέας του εντός και εκτός Εκκλησίας οδηγούν αφενός την Ιεραρχία να επαγγέλλεται την «κάθαρση», και αφετέρου μια μερίδα του πολιτικού κόσμου να ζητά εδώ και τώρα το «διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους». Αλλά ενώ και τα δύο αυτά αιτήματα είναι απολύτως ορθά, στην πραγματικότητα δεν αγγίζουν το πραγματικό σκάνδαλο αυτών των ημερών. 

Γιατί δεν είναι ούτε ο υπερπλουτισμός των Ιεραρχών ούτε οι ροζ παρεκκλίσεις τους που αποτελούν το σημαντικότερο στοιχείο των πρόσφατων αποκαλύψεων. Αυτό που έχει τεκμηριωθεί από τη δημοσιογραφική έρευνα είναι ότι μερίδα του εκκλησιαστικού μηχανισμού έχει εξελιχθεί σε: 

-Χώρο δράσης αλλά και κάλυψης πρακτόρων.

-Χώρο ασυλίας φυγόδικων και καταζητουμένων.

-Χώρο ξεπλύματος βρόμικου χρήματος.

-Χώρο μηχανορραφιών με διεθνείς διαστάσεις.

-Χώρο άσκησης εξωτερικής πολιτικής με εντελώς αδιαφανείς σκοπιμότητες.

Το πραγματικό, λοιπόν, πρόβλημα είναι ότι ένα τμήμα του εκκλησιαστικού μηχανισμού έχει ταυτιστεί με τις μυστικές υπηρεσίες της χώρας (αλλά και άλλων χωρών), καθώς και με μυημένα τμήματα άλλων κρατικών μηχανισμών (δικαστικών, αστυνομικών και πολιτικών) και έχει συγκροτήσει ένα ελληνικό «βαθύ κράτος», το οποίο δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από την καρατόμηση του Παντελεήμονα ή από τον τυπικό (και βέβαια απαραίτητο) διαχωρισμό της Εκκλησίας από την εκπαίδευση ή τη διοίκηση. 

Καμιά «κάθαρση» σαν κι αυτή που προγραμματίζεται δεν εγγίζει το πρόβλημα. Γιατί δεν είναι οι παρεκκλίσεις των ασώτων, αλλά η δράση των συνετών που πρέπει να ελεγχθεί. Είδαμε, για παράδειγμα, τον σεβάσμιο μητροπολίτη Καλλίνικο στις ειδήσεις του Νίκου Χατζηνικολάου να μας λέει για τον αρχιμανδρίτη Νικόδημο Φαρμάκη, τον τρίτο άνθρωπο στην ομάδα Βαβύλη-Τριανταφυλλάκη, ότι «εγώ τον έχω σε περιορισμό» και «τον τιμώρησα που οπλοφορεί». Συμπλήρωσε ότι είναι πολύ καλός και η δραστηριότητά του είναι φιλανθρωπική. Αρα περιττεύει οποιαδήποτε άλλη ενασχόληση των δημοσιογράφων ή της πολιτείας με τον κουμπουροφόρο αρχιμανδρίτη.

Μ' άλλα λόγια, ο «άγιος Πειραιώς» έβγαλε ήδη το πόρισμά του και έκρινε τον άνθρωπο που με την κάλυψη των ράσων συνόδευε τον Βαβύλη σε όλες τις επικίνδυνες αποστολές του (Ισραήλ, Πάτρα, Ιταλία). Βέβαια ο κ. Καλλίνικος είναι ο ιθύνων νους της Χρυσοπηγής στην οποία ανήκει τόσο ο αρχιμανδρίτης Φαρμάκης όσο και τα δυο άλλα προβεβλημένα πρόσωπα των ημερών, ο Αρχιεπίσκοπος και ο Θεσσαλιώτιδος. Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη κοινωνική ομάδα θα ήταν ο πλέον ακατάλληλος να κρίνει τον «άνθρωπό του». Ομως η Εκκλησία έχει επιλέξει την «αυτοκάθαρση». Ο ίδιος Μητροπολίτης υπήρξε απολύτως αρνητικός σε οποιαδήποτε επέμβαση εξωεκκλησιαστικού παράγοντα στις δραστηριότητές της.

Κάτω απ' αυτούς τους όρους κατανοεί κανείς ότι η αυτοκάθαρση ισοδυναμεί με ακύρωση κάθε εσωτερικής αλλαγής. Αλλά ακριβώς γι' αυτό το λόγο, δεν είναι ο «διαχωρισμός» που επείγει σήμερα, αλλά αντιθέτως η ευθεία επέμβαση στα εσωτερικά αυτών των μηχανισμών και η εξασφάλιση της διαφάνειας.

Αλλά ποιος θα τολμήσει να πει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός;

Ποιος πολιτικός θα διακινδυνεύσει την καριέρα του καταγγέλλοντας αυτή τη μάχη συμμοριών που ονομάζεται «εκλογή ελληνόφωνων πατριαρχών»;

Ποιος θα διανοηθεί να ελέγξει το «πόθεν έσχες» όχι μόνο των Ιεραρχών αλλά και των μονών και των παρεκκλησιαστικών οργανώσεων (με πρώτη τη Χρυσοπηγή) και του Αγίου Ορους;

Ποιος θα αγγίξει το ρόλο της ΕΥΠ (από εποχής ΚΥΠ) στην Εκκλησία και της Εκκλησίας στην ΕΥΠ; 

Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η συγκάλυψη έχει ήδη δρομολογηθεί. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θέτει σε δοκιμασία τη νοημοσύνη μας βεβαιώνοντας ότι δεν προκύπτουν στοιχεία για παρακρατικό μηχανισμό, ο εκπρόσωπος της Αστυνομίας μας καθησυχάζει ότι ο Βαβύλης ήταν απλός πληροφοριοδότης της Ασφάλειας, όπως πολλοί κακοποιοί, και τώρα οι Ιεράρχες ετοιμάζονται για την κολυμπήθρα του Σιλωάμ.

 

(Ελευθεροτυπία, 19/2/2005)

 

www.iospress.gr