Δι' εθνικούς λόγους

"Ο Χατζηνικολάου εγκαινίασε μια καινούργια Αρχή. Τον Συνήγορο του Μητροπολίτη"
   
(Τζίμης Πανούσης, «Σκάι» 2/3/2005) 

Μετά τον ορυμαγδό των σκανδάλων, ήρθε άραγε η ώρα του μαζέματος; Δεν χρειάζεται να είμαστε ιδιαίτερα καχύποπτοι για να διαπιστώσουμε ότι η δυναμική της (κατά Χριστόδουλο) επέλασης των μηχανισμών της «παγκοσμιοποίησης» έχει αρχίσει τις τελευταίες μέρες να χάνει κάπως την ορμή της. Χωρίς την παρέμβαση κάποιου αυτοτελούς κοινωνικού κινήματος και τη διατύπωση ενός συνεκτικού προγράμματος εκδημοκρατισμού για τη διάλυση του εκκλησιαστικού παρακράτους, αφημένη στα χέρια των ίδιων αδιαφανών μηχανισμών που την έθεσαν σε λειτουργία, η τηλεοπτική «κάθαρση» της Εκκλησίας της Ελλάδος φαίνεται πως μπήκε πια στη φάση της «υπευθυνότητας».

Ηδη από τις 13 Φεβρουαρίου, η έγκυρη «Καθημερινή» καλούσε την πολιτεία να προχωρήσει «σε μια βαθιά αλλά συντεταγμένη κάθαρση», προκειμένου το σίριαλ των αποκαλύψεων να μην πάρει τη μορφή «ανεξέλεγκτης ή κατευθυνόμενης χιονοστιβάδας» και διακυβευθούν «εθνικά συμφέροντα». Είναι προφανές ότι τόσο η κυβέρνηση όσο και οι εθνικά ευαίθητοι δημοσιογράφοι που πρωταγωνιστούν στο ξεφώνημα των ιεραρχών έλαβαν τελικά το μήνυμα. Μια πρώτη γεύση πήραμε την περασμένη Κυριακή, όταν αντί για τις αποκαλύψεις περί Εκκλησίας που διαφήμιζαν τις προηγούμενες μέρες τα τρέιλερ του «Κίτρινου Τύπου», είδαμε ξαφνικά στις οθόνες μας την κυρία Μπουρμπούλια και τις «φούσκες» του Χρηματιστηρίου...

Φυσικά, η απότομη διακοπή του όλου σίριαλ δεν είναι δυνατή. Ομως, οι βάσεις για τη μεσοπρόθεσμη εκτόνωση έχουν μπει ήδη από την προηγούμενη φάση χάρη στο χαοτικό ανακάτεμα των δύο κρίσιμων σκανδάλων (διαπλοκή της Εκκλησίας με το παρακράτος και το οργανωμένο έγκλημα, διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας) με εντελώς δευτερεύουσες -πλην γαργαλιστικές- «ροζ» λεπτομέρειες από τη σεξουαλική ζωή και τις ανθρώπινες αδυναμίες κάποιων ιερωμένων.

Η ισοπέδωση αυτή λειτουργεί εκ των πραγμάτων ως μηχανισμός σύγχυσης και συγκάλυψης. Ενδεικτική των διαφορετικών ευαισθησιών που επικρατούν κατά τη δημοσιογραφική εκκαθάριση των σκανδάλων είναι, άλλωστε, η πρόσφατη δημοσίευση από την «Απογευματινή» (1.3.05) μιας επιστολής του Γιοσάκη και της παρέας του προς τον αρχιεπίσκοπο: η μαχητική εφημερίδα προβάλλει πανηγυρικά τους χαρακτηρισμούς «ανέραστος», «δράκος με αιμοβόρα ένστικτα» και «ταγματασφαλίτης», με τους οποίους οι επιστολογράφοι κοσμούσαν εν έτει 1998 τον σημερινό αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου, θεώρησε όμως σκόπιμο να λογοκρίνει το όνομα «επιχειρηματία φίλου του Χριστόδουλου» που -κατά το ντοκουμέντο- «είχε απασχολήσει» τον αρχιεπίσκοπο για την ίδια (ενδοεκκλησιαστική) υπόθεση.

Το πιο εύγλωττο δείγμα αυτής της αυτοσυγκράτησης αποτυπώθηκε ωστόσο στο βδομαδιάτικο «Θέμα» των Τριανταφυλλόπουλου-Αναστασιάδη. Στο πρώτο της φύλλο, την περασμένη Κυριακή, η «αποκαλυπτική» εφημερίδα αφιέρωσε δύο ολόκληρες σελίδες στα πεπραγμένα του Χριστόδουλου πριν εκλεγεί αρχιεπίσκοπος, απέφυγε ωστόσο την παραμικρή αναφορά στο τεράστιο σκάνδαλο κακοδιαχείρισης που ανακάλυψαν το 1983 οι ελεγκτές του υπουργείου Οικονομικών στη Μητρόπολη Δημητριάδος (βλ. «Ιός» 2.1.05). Και να σκεφτεί κανείς πως ο δημοσιογράφος που πριν από 18 ολόκληρα χρόνια είχε βγάλει στο φως τη σχετική έκθεση, ο Κώστας Χαδαβέλλας, είναι ένας από τους βασικούς συντελεστές της εφημερίδας!

Φτάσαμε έτσι στο σημείο, πολύ πιο αποκαλυπτικές για τα τεκταινόμενα στην Εκκλησία της Ελλάδος να αποδεικνύονται οι συνεντεύξεις των ίδιων των ιεραρχών στο οικείο περιβάλλον του ALPHA. Η αμηχανία λ.χ. και το βλέμμα του αρχιεπισκόπου όταν ρωτήθηκε πότε συναντήθηκε για τελευταία φορά με το Βαβύλη ήταν απείρως πιο εύγλωττη από οποιαδήποτε αγόρευση του Τριανταφυλλόπουλου ή του Καρατζαφέρη. Οσα είπε δε ο Θεόκλητος για τη διαπλοκή ΕΥΠ και Χρυσοπηγής δύσκολα θα τα διαβάζαμε ακόμη και στην πιο ευφάνταστη δημοσιογραφική στήλη.

 

(Ελευθεροτυπία, 5/3/2005)

 

www.iospress.gr