Παραμύθια χωρίς όνομα

"Τα Σκόπια παρουσιάζουν αυτοκτονικές τάσεις"
            
 (Β. Παπαγεωργόπουλος, δήμαρχος Θεσσαλονίκης, 13/4/2005)

Πόσο «Μακεντόνιγια» πρέπει να τα πούμε τα Σκόπια; Η μονομερής εθνική κολοκυθιά που ξεκίνησε και πάλι με τις εξαγγελίες Νίμιτς διά στόματος Μολυβιάτη είναι ασφαλώς αδιέξοδη.

**Δεν αρκεί βέβαια αυτό το μαγικό ραβδί που μετέβαλε μέσα σε λίγα χρόνια τους περήφανους Μακεδονομάχους των συλλαλητηρίων του '92-'94 σε πειθήνιους αποδέκτες των ατλαντικών εισηγήσεων.

**Δεν αρκεί ούτε το γεγονός ότι ο ίδιος άνθρωπος που συμβούλευε τον τότε Καραμανλή να μη δεχτεί ούτε κουβέντα για σύνθετες ονομασίες, εισηγείται τώρα στον σημερινό Καραμανλή τη «Ρεπούμπλικα Μακεντόνιγια» ως καλή βάση για συζήτηση.

**Δεν αρκεί ούτε η φαινομενική συναίνεση των κομμάτων της αντιπολίτευσης στην όψιμη ρεάλ πολιτίκ της κυβέρνησης. Μόλις πρόκυψε εξάλλου το γνωστό πρόβλημα με τις ρυθμίσεις στα «ψιλά» της επιστολής Νίμιτς, αμέσως κατέρρευσε η συναίνεση αυτή.

Τίποτα από όλα αυτά, λοιπόν, δεν θα μας οδηγήσουν σε μια πραγματική λύση, όσο δεν αντιμετωπίζουμε κατάματα το βαθύτερο πρόβλημα που μας χωρίζει από τους βόρειους γείτονές μας και μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε ανεπιφύλακτα το κράτος τους. Κακά τα ψέματα. Πίσω από την αδιαλλαξία του '92-'94, όπως και τη σημερινή μεμψιμοιρία για το όνομα κρύβεται η κρυφή ή ανοιχτή προσπάθεια (ή απλώς ευχή) να διαλυθεί η ΠΓΔΜ.

Ολες αυτές οι εκφράσεις περί «κρατιδίου», «μορφώματος», «συνονθυλεύματος», «ασταθούς περιοχής», «παζλ εθνοτήτων», κλπ, προδίδουν την επιθυμία όσων τις χρησιμοποιούν να εξαφανίζουν από το χάρτη αυτό το «ενοχλητικό δημιούργημα». Οσο πιο εθνικά υπερήφανος είναι εκείνος που μιλά για τους γείτονες χωρίς όνομα, τόσο πιο ακραία και απαξιωτική είναι η έκφραση που επιλέγει για να τους βαφτίσει. Αλλά και το όνομα «Σκοπιανοί» που επιλέγεται ακόμα και από τους ελάχιστους σοβαρούς αναλυτές είναι αυθαίρετο και φορτισμένο με περιφρόνηση, κάτι σαν συντόμευση του φασιστικού «Γυφτοσκοπιανοί».

Στο βάθος βρίσκεται ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος. Γιατί αν η σημερινή ΠΓΔΜ είναι «δημιούργημα του Τίτο», η σημερινή Ελλάδα είναι δημιούργημα του Μεταξά και των νικητών του Εμφυλίου. Δυστυχώς η ίδια η ύπαρξη της ΠΓΔΜ έχει συνδυαστεί με ένα από τα σοβαρότερα ταμπού που μας κληροδότησε η δεκαετία του '40. Πρόκειται για τις πληγές που χαράχτηκαν στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας με την πολιτική καταστολής και βίαιου εξελληνισμού των ντόπιων πληθυσμών από τις αρχές του περασμένου αιώνα έως και τη χούντα. Αλλά ακόμα και σήμερα οι πληγές αυτές δεν έχουν κλείσει. Μάρτυρες, οι ίδιοι οι ντόπιοι κάτοικοι της ελληνικής Δυτικής Μακεδονίας. Και θύματα, οι διπλά ηττημένοι πολιτικοί πρόσφυγες που εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα να επισκεφτούν το χωριό τους και τους τάφους των δικών τους, με προσωπική δυστυχώς ευθύνη του σημερινού υπουργού Εξωτερικών.

Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που είχαν παγιδέψει επί δεκαπέντε χρόνια την ελληνική εξωτερική πολιτική στον ρατσιστικό κρετινισμό του συνθήματος «η Μακεδονία είναι μία και ελληνική», μιλούν ταυτόχρονα για εθνικό κίνδυνο από τον «αλυτρωτισμό των γειτόνων». Ζουν δηλαδή ακόμα και σήμερα με τον μπαμπούλα του από βορρά κινδύνου και βλέπουν συνεχώς μπροστά τους τον εφιάλτη του κατσαπλιά με το κονσερβοκούτι. Φωνάζοντας όμως για «αλυτρωτισμό» παραδέχονται άθελά τους ότι μπορεί να βρουν ανταπόκριση στην Ελλάδα «αλλογενείς» εθνικές διεκδικήσεις!

Πίσω, λοιπόν, από τις μεγαλοστομίες για τις ιστορικές περγαμηνές της Ελλάδας κρύβεται η εθνική ανασφάλεια της ηγέτιδος πολιτικής τάξης. Αν, όμως, εξακολουθήσουν να κυριαρχούν οι εμφυλιοπολεμικές ψυχώσεις, θα συμβεί ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι προσπαθούμε να αποφύγουμε. Να επανέλθει δηλαδή η ευρωπαϊκή Ελλάδα στο επίκεντρο της βαλκανικής πυριτιδαποθήκης.

Και να σκεφτεί κανείς ότι όλα αυτά συμβαίνουν επειδή το όνομά τους είναι η ψυχή μας!
 

(Ελευθεροτυπία, 16/4/2005)

 

www.iospress.gr