Το δίκιο του εργοδότη

"Κοινωνικός φόρος αντί εισφορών στα Ταμεία"
            
 («Καθημερινή», 30/4/2005)

Ασχολίαστη μετέδιδε ο φιλοκυβερνητικός ραδιοσταθμός ΣΚΑΪ τις προηγούμενες μέρες την είδηση (;) ότι το ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα -σύμφωνα με μελέτη του ΟΟΣΑ- είναι ένα από τα πιο «γενναιόδωρα» μεταξύ των χωρών μελών του διεθνούς οικονομικού οργανισμού. Τι εννοούσαν; Μέτρησαν, λέει, πως στην Ελλάδα η ελάχιστη σύνταξη είναι ίση με το 40% του μέσου μισθού, ενώ κατά μέσον όρο αλλού υπολογίζεται στο 29% του μέσου μισθού -αποκρύπτοντας βεβαίως συνειδητά και το ύψος των εγχώριων πραγματικών μισθών και τα επίπεδα των συντάξεων. Και συνεπώς από άποψη «ποσοστού αναπλήρωσης» ...σκίζουμε, αν ξεχάσουμε ότι πάνω από το 70% των εν Ελλάδι συνταξιούχων φυτοζωεί με λιγότερα από 500 ευρώ το μήνα.

Η σκοπιμότητα της διακίνησης αυτής της παραπλανητικής στατιστικής πληροφορίας είναι προφανής. Το περί «γενναιοδωρίας» συμπέρασμα του ΟΟΣΑ ανακοινώθηκε στο Παρίσι, παρόντος του κ. Αλογοσκούφη, ο οποίος δεν μπορεί πλέον να κρύψει την αγωνία του για τη διόγκωση των δημοσιονομικών βαρών που συσσωρεύει το επίτηδες εγκαταλειμμένο στην τύχη του ασφαλιστικό σύστημα. Μπαίνουμε επομένως σε τροχιά πρωτοβουλιών για το μέλλον της κοινωνικής ασφάλισης και η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση οργανώνει «επικοινωνιακά» την επίθεσή της, αποφεύγοντας πάση θυσία την όποια ιδέα κρατικής χρηματοδότησης, την όποια σύγκρουση με τα κεκτημένα των «δυνάμεων της αγοράς»: Επιδιώκει δηλαδή να ωθήσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τα συνδικάτα να φιλονικούν, παίζοντας κρυφτούλι μαζί τους, για το ποιος «ανοίγει το ασφαλιστικό», όταν ο απλός κόσμος το 'χει τούμπανο πως το ισχύον σύστημα, αν δεν ληφθούν άμεσα αναδιανεμητικά μέτρα, θα συνεχίζει να κατεδαφίζεται στις πλάτες πάντοτε των λαϊκών τάξεων, γεμίζοντας ωστόσο αδιάλειπτα τις τσέπες των εργοδοτών με περισσότερα κέρδη.

Τούτες τις μέρες το ΙΚΑ υποτίθεται ότι επιδιώκει, με τους εξ ορισμού ατελέσφορους «διακανονισμούς», να εισπράξει (με ένα ακόμα «σαφάρι κατά της εισφοροδιαφυγής», όπως διαφημίζεται) ένα απροσδιόριστο -και πάντως ισχνό- μέρος από τα 2,1 δισ. ευρώ που του χρωστάνε επισήμως οι ιδιώτες επιχειρηματίες. Για το φέσι των 4,1 δισ. ευρώ που έχει φορέσει το Δημόσιο στο Ιδρυμα, ούτε κουβέντα. Εχει ο ...νεοφιλελεύθερος Θεός.

Οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι -κατά κανόνα στα όρια της φτώχειας και των εξοντωτικών εργασιακών συνθηκών- έχουν φτάσει αισίως στο 1.000.000 δημιουργώντας, εμμέσως και άθελά τους, μαζί με τους 550.000 ανέργους, νέα ελλείμματα στο ΙΚΑ ύψους άλλων περίπου 2 δισ. ευρώ το χρόνο. Προσθέτοντας την διαρκώς αυξανόμενη εισφοροδιαφυγή και από τα υπόλοιπα Ταμεία, δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμων για να κατανοήσει το μέγεθος της ληστείας (πάνω από 4 δισ. ευρώ το χρόνο) που υφίσταται ο κόσμος της εργασίας, με την ευθύνη των κυβερνήσεων. Κι ας μη μιλήσουμε για την κατασπατάληση των αποθεματικών των Ταμείων εδώ και δεκαετίες. Με την ένταξη των ανασφάλιστων στο σύστημα αυτομάτως η αναλογία συνταξιούχων προς ασφαλισμένους θα είχε βελτιωθεί από 1:1,8 σε 1:2,8 κι ύστερα θα άνοιγε ο δρόμος για την ανοικοδόμηση της κοινωνικής ασφάλισης.

Και ενώ το κλειδί του ασφαλιστικού ζητήματος είναι οφθαλμοφανώς η παραοικονομία, η εισφοροδιαφυγή και οι καθηλωμένες αμοιβές για την πλειοψηφία των εργαζομένων, η κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη να υιοθετεί τα αιτήματα του κεφαλαίου και των υπόλοιπων κατεστημένων συμφερόντων που εκπροσωπεί: Αφού μείωσε τους φορολογικούς συντελεστές των κερδών, μόλις ανέλαβε τα ηνία της χώρας σε συνθήκες δημοσιονομικής κρίσης, έδωσε συγχωροχάρτι σε όσους εξέδιδαν εικονικά και πλαστά τιμολόγια, αύξησε τις τιμές των φαρμάκων, απήλλαξε την Εκκλησία από φόρους περιουσίας, μετά διαχώρισε την απασχόληση από την επιδότηση των επιχειρήσεων, πριμοδότησε τους μεσάζοντες εις βάρος μερίδων των αγροτών, αύξησε το ΦΠΑ σε βάρος της λαϊκής κατανάλωσης. Και τώρα ετοιμάζεται να υιοθετήσει το πάνδημο εργοδοτικό αίτημα για περαιτέρω «ευελιξία» της εργασίας και ασφαλώς μείωση των ασφαλιστικών εισφορών τους -που πάλι στατιστικά και ως ποσοστό είναι δήθεν υψηλότερες από κάποιους μέσους όρους εργοδοτικών εισφορών της αλλοδαπής.

 

(Ελευθεροτυπία, 7/5/2005)

 

www.iospress.gr