Η ευελιξία της εκμετάλλευσης

"Οι απόψεις του ΟΟΣΑ θα αξιοποιηθούν από την κυβέρνηση"
       
(Γιώργος Αλογοσκούφης)

Οδεύοντας προς τη επιβολή της 48ωρης εβδομαδιαίας εργασίας και την δραματική έκπτωση της αμοιβής των υπερωριών, η κυβέρνηση συνεχίζει τη επίθεσή της κατά του κόσμου της εργασίας, επικαλούμενη πάντοτε και τις «εκθέσεις» των διεθνών οργανισμών. Πρόσφατα ο κ. Αλογοσκούφης μάς διαφήμισε τον κ. Ζαν Φιλίπ Κοτίς, στέλεχος του ΟΟΣΑ, ο οποίος έφερε έτοιμη τη γνωστή μονεταριστική συνταγή για να «ανακάμψει η ελληνική οικονομία»: ολοκληρωτικό ξεπούλημα της δημοσίας περιουσίας, μείωση των δημόσιων δαπανών για την εκπαίδευση και την πρόνοια, νέους έμμεσους φόρους, απελευθέρωση των απολύσεων και του ωραρίου, μείωση των κατώτατων μισθών και των συντάξεων, «ευελιξία» στην αγορά εργασίας, αύξηση του χρόνου για συνταξιοδότηση, κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων σε κλάδους και περιοχές υψηλής ανεργίας. Μόνο για στρατόπεδα εργασίας δεν έκανε λόγο.

Το περίεργο με τον κ. Κοτίς (και τον κ. Αλογοσκούφη που τον άκουγε χαμογελαστός) ήταν ότι αγνοούσε προφανή στοιχεία της εργασιακής πραγματικότητας, ή (ακόμα χειρότερα) γνώριζε τα σχετικά μεγέθη και συνειδητά τα παραποιούσε. Ομως, έτσι ή αλλιώς, τόσα ψέματα σπάνια έχουν εκτοξευτεί εναντίον των εργαζομένων και της κοινής λογικής, εκτός ίσως από την εποχή της μεταπολίτευσης που ο τότε υπουργός Εργασίας Λάσκαρης, προσπαθώντας να διατηρήσει τα «κεκτημένα» των εργοδοτών τα οποία τους είχαν παραχωρηθεί την περίοδο της χούντας (1967-'74), είχε ...καταργήσει την πάλη των τάξεων.

Ενας τρόπος για να αφαιρέσει το Κεφάλαιο από τους εργαζόμενους ό,τι εκείνοι κατάφεραν να αποσπάσουν με πολύχρονους αγώνες είναι να τους τρομοκρατήσει και να τους διασπάσει (και νομοθετικά) με τον (υπαρκτό) μπαμπούλα της ανεργίας και της φτώχειας. Οταν λοιπόν το δημόσιο έλλειμμα φτάνει στο 6,5% επί του ΑΕΠ, η ανεργία κινείται πάνω από το 10-11%, η φτώχεια αγγίζει το 22% των πολιτών, η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται και τα συνδικάτα απαξιώνονται, γίνεται σχετικά εύκολο για τον κ. Κοτίς και τον κ. Αλογοσκούφη (ή τον ΣΕΒ και τις λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις) να μιλούν για περαιτέρω κίνητρα για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων ώστε να δημιουργηθούν επιτέλους «νέες θέσεις εργασίας».

Οταν οι νεοφιλελεύθεροι μιλούν για «θέσεις εργασίας» εκβιάζουν, εννοώντας θέσεις περισσότερης εκμετάλλευσης. Γιατί να υπάρχει «μονιμότητα», «υψηλές» Συλλογικές Συμβάσεις και ασφαλιστικά «προνόμια» σε ένα τμήμα των μισθωτών του δημοσίου τομέα, λένε, όταν σε εκτεταμένα στρώματα του ιδιωτικού τομέα η αγορά (ήδη με τη βούλα των νόμων του ΠΑΣΟΚ) έχει επιβάλει την πολυπόθητη «ευελιξία»; Τα «παπαγαλάκια» του νεοφιλελευθερισμού ξαφνικά γίνονται οπαδοί της «αναδιανομής» του εισοδήματος, αλλά μόνο μεταξύ των λαϊκών στρωμάτων. Ολοι εντούτοις ξέρουν ότι αν φύγουν τα λεφτά (μισθοί ή αποθεματικά Ταμείων) από τα «ρετιρέ», λ.χ. των τραπεζοϋπαλλήλων, θα κατευθυνθούν με μαθηματική ακρίβεια στις τσέπες των τραπεζιτών και όχι υπέρ του εισοδήματος ενός εργάτη γης που δουλεύει ανασφάλιστος από το πρωί ώς το βράδυ με 20 ευρώ. Αν καταργηθούν, όπως επιθυμεί ο κ. Κοτίς, εντελώς οι Συλλογικές Συμβάσεις εκεί όπου υπάρχει υψηλή ανεργία -με το επιχείρημα ότι ήδη στην πράξη δεν εφαρμόζονται, και ότι ήδη κάθε χρόνο μειώνεται το ποσοστό της εργατικής τάξης που εντάσσεται στο σύστημα των «συμβάσεων αορίστου χρόνου»- τότε είναι βέβαιο ότι το μεροκάματο θα πέσει στο επίπεδο αμοιβής του πιο φτηνού «λαθρομετανάστη» και οι «νέες θέσεις εργασίας», όσες υπάρξουν, θα προορίζονται για σύγχρονους δουλοπάροικους (γηγενείς και αλλοδαπούς). Αυτό ακριβώς εννοούσε ο ειδικός του ΟΟΣΑ όταν έλεγε ότι «στην Ελλάδα το κατώτατο ημερομίσθιο είναι υψηλό και δεν βοηθά στη δημιουργία θέσεων εργασίας». 

Είναι εξοργιστικό να μιλά η κυβέρνηση για την «ωρολογιακή βόμβα» του ασφαλιστικού, ενώ κάνει το παν -απορυθμίζοντας τις εργασιακές σχέσεις- να εμποδίσει τη χρηματοδότησή του: Οχι μόνο δεν ελέγχει την εισφοροδιαφυγή και την παραοικονομία (που πολλαπλασιάζει την εργοδοτική ασυδοσία), όχι μόνο δεν πληρώνει τις οφειλές του Δημοσίου προς τα Ταμεία, αλλά οδηγεί συστηματικά -και με νέους περί «ευελιξίας» νόμους- κατά χιλιάδες τους εργαζόμενους εκτός μισθωτής (και συνεπώς σχετικά ασφαλισμένης) εργασίας.

 

(Ελευθεροτυπία, 16/7/2005)

 

www.iospress.gr