Νέεεους! Στην αγγαρεία σου...

"Οι 'εργαζόμενοι φτωχοί' είναι 640.000 άτομα"
       
("ΤΑ ΝΕΑ", 27/9/2005)

Για να επιβληθεί μια εξόφθαλμα ανάλγητη "κοινωνική μεταρρύθμιση" -όπως είναι σήμερα το έγκλημα εναντίον όλων των δικαιωμάτων των νεότερων γενεών εργαζομένων- πρέπει να έχουν εξασφαλιστεί οι σχετικές προϋποθέσεις, ώστε να εμφανίζεται σαν μια ακόμα "οικονομική αναγκαιότητα", αποσπώντας έτσι και μια ορισμένη συναίνεση. Αυτό διδάσκει ο νεοφιλελευθερισμός. Αυτή τη μέθοδο χρησιμοποιούν παντού και πάντοτε οι "δυνάμεις της αγοράς". Ετσι πορεύεται και η κυβέρνηση Καραμανλή.

Στην αρχή υπεραναπτύσσεται (με πελατειακό τρόπο) ένα όντως σπάταλο και γραφειοκρατικό σύστημα του δημοσίου και του ευρύτερου δημοσίου τομέα. Καθώς τα -κατά σύμπτωση άδικα για τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα- συστήματα φορολογίας δεν αποδίδουν, δημιουργούνται τεράστια ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό και συνεπώς όλο και μεγαλύτερα χρέη του Δημοσίου. Ετσι καταληστεύονται λ.χ τα δημόσια συστήματα υγείας, παιδείας και τα ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων, και έπειτα αφήνεται η παραοικονομία και η θεσμοποιημένη στο μεταξύ ελεύθερη κερδοσκοπία του κεφαλαίου να δημιουργήσει μια αφόρητη κατάσταση: μεγαλύτερη κοινωνική ανισότητα, ανασφάλιστη και μαύρη εργασία, διογκούμενη φτώχεια, διάλυση του όποιου κράτους πρόνοιας κ.ο.κ

Παράλληλα καλλιεργούνται οι ιδέες της "ανταγωνιστικότητας" και της "βιωσιμότητας" της "εθνικής οικονομίας" και των επιχειρήσεων, ενώ ήδη έχουν δημιουργηθεί τουλάχιστον τρεις μεγάλες μερίδες εργαζομένων, ανεξάρτητα από τον κλάδο παραγωγής και την ειδικότητά τους:

* Οι περίφημοι "μόνιμοι" του δημοσίου τομέα και των λεγόμενων ΔΕΚΟ (με συλλογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα και σταθερές αμοιβές ενός ικανοποιητικού επιπέδου -τηρουμένων των αναλογιών)

* Οι άλλοι του "παραδοσιακού" ιδιωτικού τομέα (με πολλές ταχύτητες αμοιβών, ισχυρό μεταξύ τους ανταγωνισμό, φτηνότερες ασφαλιστικές απολαβές, εντατικοποιημένες και όλο πιο ανασφαλείς συνθήκες εργασίας), και τέλος

* Οι επεκτεινόμες την τελευταία δεκαετία πληβιακές κατηγορίες (γηγενών και μεταναστών εργαζομένων) της ευκαιριακής και "μαύρης" απασχόλησης, στην πλειονότητά τους χωρίς επίσημη μισθωτή σχέση, και επομένως εκτός κοινωνικής ασφάλισης, συμμετέχοντας άθελά τους στη διόγκωση του παραοικονομικού φαινομένου (που πλέον ξεπερνά το 35%). Οι πρόσφατες στατιστικές μιλούν για 1.000.000 ανασφάλιστους εργαζόμενους και για 640.000 που επιβιώνουν στη ζώνη της φτώχειας.

Επειτα, έρχεται ο κύκλος της οικονομικής ύφεσης, η "απεργία επενδύσεων", η "μετανάστευση" του (επιδοτούμενου!) κεφαλαίου και οι άλλες εξελίξεις που τροφοδοτούν την αύξηση της ανεργίας, ώστε εκ των πραγμάτων -στο καθεστώς των "ελεύθερων διαπραγματεύσεων" στην αγορά εργασίας- δίχως σοβαρά συνδικάτα που θα όφειλαν να αντισταθούν, να υποσκάπτονται οι όποιες κατακτήσεις όλων των πιο πάνω μερίδων του κόσμου της εργασίας.

Και τώρα αρχίζει ο τελικός εκβιασμός: Για να επιβιώσουν οι επιχειρήσεις (δημόσιες και ιδιωτικές), μπας και "επενδύσουν" και δημιουργηθούν θέσεις απασχόλησης, πρέπει να μειωθεί δραστικά το κόστος εργασίας (συμπελαμβανομένων και των ασφαλιστικών εισφορών), πρέπει να εργαζόμαστε περισσότερο και πάντως με "ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια". Πρώτος στόχος επομένως η κατάργηση της σταθερότητας της εργασίας, οι Συλλογικές Συμβάσεις και τα "ευγενή" ασφαλιστικά Ταμεία των εργαζομένων του δημοσίου και των ΔΕΚΟ και όπου αλλού υφίστανται. Το αυτονόητο δικαίωμα στο ωράριο, τον τακτικό μισθό και τις άλλες πρόνοιες για την αξιοπρεπή απασχόληση, ακόμα και το κεκτήμενο της "αιτιολογημένης απόλυσης", μέρα με τη μέρα χάνεται. Το επιχείρημα ότι αυτά ούτως ή άλλως έχουν καταργηθεί προ πολλού στις ιδιωτικές μπίζνες και ότι μ' αυτόν τον τρόπο θα ανέβει η "παραγωγικότητα" είναι ένα ακόμα αντικοινωνικό ψέμα.

Πώς όμως επιβάλλεται αυτό το σχέδιο σταδιακής μετατροπής και των "προνομιούχων" εργαζομένων σε δουλοπάροικους; Το είπαμε και στην αρχή: Χρειάζεται η συναίνεση της "κοινής γνώμης", αλλά κυρίως η συνενοχή των ίδιων των "συντεχνιών", που συνυπογράφουν με τους εργοδότες και την κυβέρνηση, την προδοσία των νέων συναδέλφων τους. Οι παλιοί (νομίζουν ότι) θα κρατήσουν τη σταθερότητα στην εργασία και τις αμοιβές τους, θα εξασφαλίσουν αποκλειστικά για λογαριασμό τους τις σημερινές ασφαλιστικές τους απολαβές, και τα "παιδιά τους" θα καταδικαστούν στα νέα συστήματα εργασιακής βαρβαρότητας.

 

(Ελευθεροτυπία, 1/10/2005)

 

www.iospress.gr