Χορεύοντας με τους «νταβατζήδες»


"Με το νόμο για τα ΜΜΕ διασφαλίζουμε τους κανόνες της αγοράς"
    
(Α. Λυκουρέντζος, βουλευτής, εισηγητής Ν.Δ., 3/7/2007)

Κατακαλόκαιρο, σε προεκλογικό κλίμα, με συνοπτικές διαδικασίες και με εξασφαλισμένη την απόλυτη σιωπή των, καταφανώς συναινούντων, υφισταμένων ηλεκτρονικών Μέσων μαζικής επιρροής (των πάλαι ποτέ «νταβατζήδων», κατά τον πρωθυπουργό), ο κ. Ρουσόπουλος επιτέλους «τακτοποίησε το άναρχο τοπίο των ραδιοτηλεοπτικών ΜΜΕ» -όπως ο ίδιος αυτοδιαφημίζει τη δημιουργική μεταφορά των ευρωπαϊκών οδηγιών για την «τηλεόραση χωρίς σύνορα» στην ελληνική «έννομη τάξη» των κυβερνητικών σκοπιμοτήτων.

Ποιοι «βασικοί μέτοχοι»; Ποια «διαπλοκή»; Ποια «αναβάθμιση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης»; Περασμένα, ξεχασμένα.

Αφού επί τριάμισι χρόνια ο υπουργός Επικρατείας πηγαινοέφερνε σε διάφορες ανούσιες τελετές διαλόγου τις ιδέες του (για την «πάταξη» της υπερσυγκέντρωσης της ιδιοκτησίας των ΜΜΕ και τους «διαφανείς» κανόνες αδειοδότησης των ηλεκτρονικών ντελάληδων), «απειλώντας» κάθε τόσο ότι θα ανατρέψει το φαύλο σκηνικό που έστησε το ΠΑΣΟΚ (μετά την, επί «Οικουμενικής» συγκυβέρνησης, μεταρρύθμιση υπέρ των ιδιωτών στο χώρο της Ενημέρωσης), τελικά εκχωρεί όχι μόνο περισσότερη εξουσία και χρήμα στους ισχυρότερους μεγαλοκαναλάρχες, καταπατητές των δήθεν δημοσίων συχνοτήτων, αλλά και τους προικοδοτεί -εν όψει του ψηφιακού και ευρυζωνικού μέλλοντος (2012)- με τη δημόσια περιουσία και το λαϊκό ανταποδοτικό τέλος τής (ανταγωνιστικής!) ΕΡΤ. Βεβαίως, κρατά για την επόμενη περίοδο την εξειδίκευση του νόμου του (με διατάγματα που θα εκδοθούν κατά το δοκούν), έχοντας ωστόσο ήδη εξασφαλίσει τις απαραίτητες υπερεξουσίες στον εκάστοτε... διάδοχό του, για να οργανώνει αυτός, και μόνον αυτός, το (πελατειακό) power game με τους μεγαλοκαναλάρχες (με τις συγχωνεύσεις σε ομίλους, με τα δωράκια της κρατικής και άλλης διαφήμισης, τις ανανεώσεις των αδειών, τη διανομή επιδοτήσεων, την ανοχή των έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτων ελεγκτικών μηχανισμών κ.λπ.), ανάλογα με τις «επικοινωνιακές ανάγκες» του καθεστώτος. Αργότερα, θα μάθουμε... λεπτομέρειες για το πόσες και ποιες συχνότητες θα διατεθούν στην επικράτεια. Πόσες θα είναι «εθνικής εμβέλειας», πόσες «περιφερειακές», «θεματικές» κ.ο.κ. Πάντως ήδη ξέρουμε ότι, πέραν των πασίγνωστων μεγαλοεπιχειρηματιών της «τακτοποιημένης» και συγχωρεμένης «διαπλοκής», και η Εκκλησία, όπως και τα αμιγώς «τελεμάρκετινγκ» κανάλια, εφεξής θα εισβάλλουν ανεμπόδιστα στα ελληνικά νοικοκυριά, προς δόξαν της σεμνής Ορθοδόξου πίστεώς μας και της απρόσκοπτης κερδοφορίας των πιο λούμπεν δυνάμεων της αγοράς.

Τώρα, για το τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις επιταγές των άρθρων 14 και 15 του Συντάγματος για την ακηδεμόνευτη, πλουραλιστική, δημοκρατική ενημέρωση, την ψυχαγωγία και τον πολιτισμό του ελληνικού λαού, ρωτήστε την AGB της γειτονιάς σας. Απευθυνθείτε επίσης στην Επιτροπή Ανταγωνισμού (ναι, αυτή που δεν μπορεί να βρει άκρη με το καρτέλ του γιαουρτιού) να σας εξηγήσει με ποιο τρόπο θα εντοπίζει και θα τιμωρεί την «κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης» στην αγορά των Media κάποιου από τους σημερινούς ή τους αυριανούς επίδοξους Μπερλουσκόνι. Αν, δε, έχετε αντιρρήσεις για τα λεγόμενα ψυχαγωγικά προγράμματα που ακούτε και βλέπετε στα «ελεύθερα» ραδιοκάναλα, αν θεωρείτε ότι (εν μέσω καταιγίδας διαφημίσεων) παρακολουθείτε ανούσια, κακόγουστα, ρατσιστικά, κανιβαλικά «δημοσιογραφικά» σόου, υπαγορευμένα από τα επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα των βαρόνων των ΜΜΕ, σας περιμένει το κυτίο παραπόνων του ΕΣΡ -που υποτίθεται ότι θα αποκτήσει κάποτε το απαραίτητο φωτισμένο και εξειδικευμένο προσωπικό και τα τεχνικά μέσα για να αντιμετωπίσει τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης και τη χυδαιότητα.

Ηταν θλιβερή η μεταχείριση που η κυβέρνηση επεφύλαξε στις Ενώσεις των δημοσιογράφων και των άλλων εργαζομένων στα ΜΜΕ. Ούτε καν τους απέστειλε το νομοσχέδιο για την έστω και προσχηματική διαβούλευση μαζί τους, και προφανώς δεν υιοθέτησε καμιά από τις πάγιες θέσεις τους για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας. Χρησιμοποίησε μόνο τον πρόθυμο κ. Σόμπολο στην κοινοβουλευτική διεκπεραιωτική ρουτίνα, ώστε να φανεί ότι δήθεν λειτουργούν οι θεσμοί.

Το ότι το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ ζήτησε με επιχειρήματα (μειοψηφούντος του κ. Σόμπολου) να αποσυρθεί ο νόμος της υπερσυγκέντρωσης των ΜΜΕ και της νέας διαπλοκής, προφανώς δεν απασχόλησε κανένα από τα φλύαρα τηλεπαράθυρα και «ενημερωτικά πάνελ».

 

(Ελευθεροτυπία, 7/7/2007)

 

 

www.iospress.gr