Η αλληλεγγύη των γενεών στους δρόμους


Για να πετύχει μια «μεταρρύθμιση» προς όφελος των «δυνάμεων της αγοράς» (δηλ. του κεφαλαίου), σαν κι αυτή που σήμερα επιχειρεί μετωπικά κατά του κόσμου της εργασίας στο ασφαλιστικό η κυβέρνηση Καραμανλή, απαιτούνται: πρώτον, οριστική απαξίωση του «παλιού» συστήματος, και δεύτερον, οριακή έστω, εξασφάλιση της κοινωνικής συναίνεσης με τη χρήση όλων των διαθέσιμων επικοινωνιακών μέσων.

Με συστηματικό τρόπο όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών οδήγησαν το Σύστημα Κοινωνικών Ασφαλίσεων σε «αδιέξοδα» (εισφοροκλοπή, κατάρρευση ελεγκτικών μηχανισμών, υποχρηματοδότηση από το κράτος, ληστρική «διαχείριση» των αποθεματικών, χειροτέρευση των παρεχόμενων υπηρεσιών κ.λπ). Παράλληλα, ενθάρρυναν τις επιχειρήσεις, με εκατοντάδες νομοθετικές παρεμβάσεις, να εκμεταλλεύονται όλο και σκληρότερα τους εργαζόμενους («ευέλικτες μορφές» φτηνότερης απασχόλησης) και να κερδοσκοπούν ανελέητα, καταστρέφοντας την όποια κοινωνική συνοχή και εν τέλει την ίδια τη χώρα (35% παραοικονομία, φοροδιαφυγή, διαφθορά, γενικευμένη αυθαιρεσία, υποβάθμιση του περιβάλλοντος κ.ο.κ). Σ' αυτή την κατηφορική διαδρομή οι παραδοσιακές ηγεσίες των συνδικάτων «έβλεπαν τα τρένα να περνούν» και τα δικαιώματα των νεότερων να «θυσιάζονται» εν ονόματι του «εκσυγχρονισμού» και της «ανταγωνιστικότητας» της οικονομίας. Να χάνεται η μία μάχη μετά την άλλη. Να μένουν τα συνδικάτα «σφραγίδες» χωρίς περιεχόμενο, δίχως καν μέλη (ούτε το 15% των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα δεν ανήκει πλέον στα σωματεία του).

Ετσι, μοιραία φτάσαμε στους καθηλωμένους για τους πολλούς μισθούς, στην αύξηση του κατά κεφαλήν εργάσιμου χρόνου, στις συντάξεις πείνας (το 66% κάτω από 600 ευρώ), στο 1,3 εκατομμύριο των ανασφάλιστων εργατών, στις κεφαλικές φορολογίες (αυξήσεις του ΦΠΑ), στη φτώχεια του 22% του πληθυσμού, στη συρρίκνωση του δημόσιου χώρου υπέρ της ιδιωτικής «ευμάρειας», στη διεύρυνση των ανισοτήτων και στη διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Το επικοινωνιακό επιτελείο της Ν.Δ. φιλοδοξεί να επιτεθεί στα «προνόμια» των «παλιών» ασφαλισμένων -ώστε να μην «επιβαρύνεται» εφεξής ο κρατικός προϋπολογισμός με κοινωνικές δαπάνες (παρά μόνο με αντικοινωνικές;)- εξασφαλίζοντας τη συναίνεση όχι μόνο των κυρίαρχων τάξεων και των νεόπλουτων και των λούμπεν μεσοστρωμάτων, αλλά και των φτωχών κοινωνικών κατηγοριών και της νεότερης γενιάς της επισφαλούς, ανασφάλιστης και όλο και φτηνότερης και εντατικότερης εργασίας. Αν για τις δυνάμεις του αστισμού είναι αυτονόητη η ταύτισή τους με την ισοπεδωτική νεοφιλελεύθερη «μεταρρύθμιση» του κ. Καραμανλή, η συμμαχία του με τα φτωχά και τα αποκλεισμένα από το υφιστάμενο ασφαλιστικό σύστημα και τις όποιες εργατικές κατακτήσεις έχουν απομείνει εργαζόμενα στρώματα, δεν είναι δεδομένη. Η αποδοχή της δεξιάς συνθηματολογίας στις λαϊκές τάξεις, όσο κι αν επιδιώκεται (μέσω και της τηλε-παραθυρολογίας) με τους υψηλούς τόνους παραπλανητικού εθνικιστικού κουτόχορτου ή με το φθόνο προς τα «ρετιρέ» των «βολεμένων» μισθωτών, είναι πια περιορισμένη. Σε κάθε νέα δημοσκόπηση η Ν.Δ. βλέπει το «μεταρρυθμιστικό της σχέδιο» να βουλιάζει στο ανερμάτιστο και επισφαλές κοινωνικό αρχιπέλαγος που η ίδια δημιουργεί και στην απογοήτευση της πλειονότητας των πολιτών, και ιδίως των νέων.

Είναι συνεπώς στο χέρι των συνδικάτων και της Αριστεράς (ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ) να απεγκλωβίσουν από την ιδεολογική κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού (και του δικομματισμού), να οργανώσουν και να κατεβάσουν στους δρόμους μεγάλες μερίδες των νέων, των αποκλεισμένων, από κάθε σύστημα κοινωνικής και ασφαλιστικής προστασίας, φτωχών και απογοητευμένων εργαζόμενων στρωμάτων. Αν δεν αποκτήσουν τώρα, με δίκαιο διεκδικητικό πρόγραμμα αντεπίθεσης, κοινό βηματισμό και ενιαία φωνή όλες οι γενιές του κόσμου της εργασίας μέσα απ' αυτή την κορυφαία κοινωνική σύγκρουση, αύριο θα είναι αργά γι' όλους. Το επόμενο βήμα της κυβέρνησης έχει ήδη δρομολογηθεί και είναι το τέλος του αναδιανεμητικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης: Κατώτατη Εθνική Σύνταξη για όλους μετά το 65ο ή 67ο έτος της ηλικίας (ύψους φιλανθρωπικού βοηθήματος), «απελευθέρωση» της εργασίας από την υποχρέωση ασφαλιστικών εισφορών (ώστε να επιδοτείται περαιτέρω το «νόμιμο» κέρδος των επιχειρήσεων) και υποχρεωτική στροφή όσων μπορούν να πληρώνουν από την τσέπη τους στα δήθεν ανταποδοτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα των ευαγών ιδρυμάτων του χρηματοπιστωτικού συστήματος και στις ιδιωτικές επιχειρήσεις ιατροφαρμακευτικής φροντίδας. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

 

(Ελευθεροτυπία, 15/3/2008)

 

 

www.iospress.gr