Η Μακεδονία είναι μακεδονική


Κάπου έχουμε μπερδευτεί με τη στάση των αθηναϊκών ΜΜΕ απέναντι στην εξέλιξη του «Σκοπιανού». Αν δεν κάνουμε λάθος, όλα τα κόμματα της χώρας (πλην του ΛΑΟΣ) έχουν ταχθεί υπέρ μιας σύνθετης ονομασίας για τη γειτονική μας χώρα. Αυτή υποτίθεται πως είναι η διακηρυγμένη θέση και του ελληνικού ΥΠΕΞ. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, το σύνολο του διπλωματικού ρεπορτάζ εμφανίζει ακόμη και την πιθανότητα μετονομασίας της «πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» σε «Νέα Μακεδονία» σαν το επώδυνο προϊόν αμερικανικών πιέσεων, απέναντι στις οποίες οποιαδήποτε υποχώρηση είναι εξ ορισμού απαράδεκτη. Απλή λογική και στοιχειώδης γνώση της βαλκανικής Ιστορίας αρκούν, βέβαια, για να διαπιστώσει κανείς πόσο επικίνδυνος είναι ο εγκλωβισμός της δημόσιας συζήτησης στα τρέχοντα αυτά δημοσιογραφικά στερεότυπα. Αν μη τι άλλο, η ονομασία «Νέα Μακεδονία» δεν θα αποτελούσε επώδυνο συμβιβασμό αλλά την ιδεώδη, ιστορικά και γεωγραφικά δίκαιη λύση στο ζήτημα. Αποσυνδέει την ύπαρξη του γειτονικού μας κράτους από το μακρινό παρελθόν (και) της επικράτειάς του, επαναφέροντας τη συζήτηση περί αρχαίων Μακεδόνων στο πεδίο των επαγγελματιών ιστορικών.

Υπάρχουν φυσικά πολλοί συμπατριώτες μας που έχουν πειστεί από τα ΜΜΕ και τους κάθε λογής «διαφωτιστές» πως οι γείτονές μας δεν δικαιούνται να λέγονται Μακεδόνες επειδή, λέει, μικρό μόνο τμήμα της χώρας τους ανήκει στην «πραγματική» Μακεδονία. Το επιχείρημα αυτό όμως είναι παντελώς ανιστόρητο. Οπως έχουμε αποκαλύψει εδώ και χρόνια («Ε» 24.2.2001), η συγκεκριμένη γεωγραφική οριοθέτηση επινοήθηκε το 1884 από το ελληνικό ΥΠΕΞ για να εξυπηρετήσει διπλωματικές ανάγκες της τότε συγκυρίας. Αρκεί, αντίθετα, ν' ανοίξει κανείς τον Παπαρρηγόπουλο για να διαπιστώσει πως ακόμη και το βορειότερο σημείο της γειτονικής μας χώρας (το όρος Σαρ, ελληνιστί Σκάρδος) περιήλθε στην αρχαία Μακεδονία την ίδια ακριβώς εποχή (επί Φιλίππου) με την περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ο εθνικός μας ιστορικός αρνήθηκε τότε κατηγορηματικά να επικυρώσει την ευφάνταστη κατασκευή του ΥΠΕΞ, προειδοποιώντας πως «ουδείς ήθελε αποδεχθή» διεθνώς, «ούτε ίσως αυτοί οι φίλα ημίν φρονούντες», την κατασκευή «νέου γεωγραφικού όρου» για τα εδάφη της σημερινής ΠΓΔΜ. Εκατόν είκοσι πέντε χρόνια μετά, δικαιώνεται πανηγυρικά. Αυτή καθαυτήν η αμερικανική «μεσολάβηση» φυσικά κάθε άλλο παρά ανέφελη είναι, αφού το τίμημά της θα κληθούμε κάποια στιγμή να το πληρώσουμε όλοι οι εμπλεκόμενοι (στη Σούδα, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ ή όπου αλλού). Και η μεν Ουάσιγκτον απλώς αξιοποιεί τη δοκιμασμένη αρχή του διαίρει και βασίλευε για να επιβεβαιώνει την κυριαρχία της. Το πρόβλημα αφορά κυρίως εμάς, τους Βαλκάνιους της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και των Σκοπίων που επιδεικνύουμε πανηγυρικά την αδυναμία μας να συνομιλήσουμε επί της ουσίας (και να τα βρούμε) χωρίς την παρουσία και τις πιέσεις κάποιου «κακού» αφεντικού.

 

(Ελευθεροτυπία, 29/3/2008)

 

 

www.iospress.gr