Επικοινωνιακό λοκ άουτ στα ΑΕΙ

 

Ζήσε Μάη μου


Σαράντα χρόνια από το Μάη του '68, τα περισσότερα ΜΜΕ έσπευσαν να τιμήσουν με εκτενή αφιερώματα την επέτειο. Ακόμη και ακραιφνείς φιλελεύθεροι χωρίς το παραμικρό αριστεριλίκι στο βιογραφικό τους δεν δίστασαν ν' αποτίσουν φόρο τιμής στη νεανική εξέγερση, που εγκαινίασε μια καινούργια σελίδα στη ζωή των δυτικών κοινωνιών μας. Ολοι αυτοί οι ύμνοι στην εμβληματική φοιτητική (κι εργατική - αλλά αυτό συνήθως το ξεχνάμε) εξέγερση του ύστερου εικοστού αιώνα δεν εμπόδισαν ωστόσο, τις ίδιες ακριβώς μέρες, ένα κύμα ακατάσχετης κινδυνολογίας για την «τρομοκρατία» που (υποτίθεται ότι) ασκεί η φοιτητική αριστερά στα ΑΕΙ. Με αφορμή, μάλιστα, την προσπάθεια κάποιων φοιτητών να υπερασπίσουν το στοιχειώδες δικαίωμά τους στην ελευθερία του λόγου απέναντι στον αυταρχισμό των πρυτανικών αρχών.

Η διαδοχή των γεγονότων είναι γνωστή. Ο πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου απαγόρευσε (για «λόγους ασφαλείας»!) κι εν συνεχεία απομάκρυνε τα ταμπλό, στα οποία οι φοιτητικές παρατάξεις αναρτούν τις ανακοινώσεις τους. Η οφθαλμοφανώς λογοκριτική αυτή συμπεριφορά προκάλεσε την αντίδραση μιας μερίδας των φοιτητών, που «κατέσχεσαν συμβολικά» την τηλεόραση του πρύτανη (ως αντίβαρο στα κατασχεθέντα ταμπλό) κι εν συνεχεία κατέλαβαν (με απόφαση του Δ.Σ. του φοιτητικού συλλόγου) το κτίριο της πρυτανείας, ζητώντας την ανάκληση της επίμαχης απόφασης. Οι καθηγητές του ιδρύματος αποφάσισαν να κλείσουν το Πανεπιστήμιο, ως «απάντηση» στη «φοιτητική βία». Τα δε ΜΜΕ, που πέρυσι είχαν ξελαρυγγιαστεί να καταγγέλλουν την ΠΟΣΔΕΠ επειδή με τις απεργίες της «έκλεινε τα ΑΕΙ» υπερασπιζόμενη το δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης παιδείας, τούτη τη φορά δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τη διακοπή των εκπαιδευτικών λειτουργιών. Μια μερίδα τους απαιτεί μάλιστα φορτικά από τις πρυτανικές αρχές να μη συνδιαλλαγούν με τους διαμαρτυρόμενους φοιτητές αλλά να καταφύγουν στα κατασταλτικά μέτρα που «θέτει στη διάθεσή τους» ο νόμος της κυρίας Γιαννάκου. «Οι δράστες είναι επώνυμοι και γνωστοί, έχουν όνομα και επώνυμο, οι πράξεις τους υπήρξαν θρασύτατες, δημόσιες και ενώπιον μαρτύρων», γράφει χαρακτηριστικά ο Αντώνης Καρκαγιάννης στη φιλελεύθερη «Καθημερινή» (10.5.08). «Επιβάλλεται τουλάχιστον η αποβολή των δραστών από την πανεπιστημιακή κοινότητα, προσωρινή ή οριστική». Αλλοι σχολιαστές, «μετριοπαθέστεροι», ζητούν από τους πρυτάνεις ν' αποδείξουν απλώς την πυγμή τους καλώντας τη «δημόσια αρχή» (δηλαδή τα ΜΑΤ) στις σχολές, όποτε οι «ταραξίες» υποβάλλουν φορτικά τα αιτήματά τους στα πανεπιστημιακά όργανα.

Η επικοινωνιακή αυτή υστερία δεν είναι καθόλου τυχαία. Αποτελεί σε μεγάλο βαθμό μια εκστρατεία «προληπτικής καταστολής», εν όψει των πρυτανικών εκλογών των ερχόμενων εβδομάδων που αποτελούν και το πρώτο μεγάλο τεστ για την έμπρακτη επιβολή του νόμου Γιαννάκου στα ΑΕΙ, ενάντια στη συντριπτική πλειονότητα φοιτητών και πανεπιστημιακών. Για να τον εφαρμόσει, ο κ. Στυλιανίδης επιστρατεύει προς το παρόν την απειλή της οικονομικής ασφυξίας των ανυπότακτων ιδρυμάτων. Καλού κακού, όμως, ας υπάρχουν στην εφεδρεία οι «φυσούνες» των ΜΑΤ και οι «ζωντανές συνδέσεις» των καναλιών.

 

(Ελευθεροτυπία, 17/5/2008)

 

 

www.iospress.gr