Το πραγματικό σκάνδαλο στο ΥΠΠΟ

 

Φαύλοι πολιτικοί ή φαύλη πολιτική;


Με μεγάλη ευκολία και περισσή αυταρέσκεια απέρριψαν τα δυο μεγάλα κόμματα τη δικαστική κατάληξη της υπόθεσης Ζαχόπουλου. Ανάλογη υποδοχή επιφύλασσαν και τα κανάλια -σχεδόν στο σύνολό τους- στην είδηση ότι οι διάφορες διάσπαρτες καταγγελίες για τον βίο και την πολιτεία του πρώην πανίσχυρου γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού οδηγούνται στο αρχείο, ενώ θεωρήθηκε από τους ίδιους απαράδεκτο το γεγονός ότι οι ανακριτές έστειλαν στη Βουλή το θέμα της χρηματοδότησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων των εργαζομένων από τον ειδικό λογαριασμό και τέθηκε ζήτημα ευθυνών των υπουργών που κατά καιρούς υπέγραφαν αυτές τις χρηματοδοτήσεις.

Ο λόγος αυτής της τόσο σπάνιας στις μέρες μας πολιτικής συμφωνίας είναι απλός. Με την παραπομπή της υπόθεσης στη Βουλή υποδεικνύονται ως υπεύθυνοι οι διαδοχικοί υπουργοί και των δύο μεγάλων κομμάτων (Βενιζέλος, Πετραλιά, Βουλγαράκης, Λιάπης), ενώ τσαλακώνεται και η ακεραιότητα δυο πολιτικών που έχουν έμμεση σχέση με το ζήτημα: του Πέτρου Τατούλη που χειρίστηκε κι αυτός τον ειδικό λογαριασμό, αλλά κυρίως του πρωθυπουργού, ο οποίος έχει εκ των υστέρων κηρυχτεί ανεύθυνος, αλλά βέβαια τότε περηφανευόταν ότι διοικεί το αμαρτωλό υπουργείο.

Ομως οι οργισμένες αντιδράσεις των θιγομένων πολιτικών δεν μπορούν να σκεπάσουν το πραγματικό πρόβλημα που τίθεται από την παραπομπή της υπόθεσης στη Βουλή. Η συστηματική χρηματοδότηση των συνδικαλιστικών οργανώσεων με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ένα «αναγκαίο κακό» που οφείλεται στην ανάγκη να ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και να βρεθεί ένας τρόπος πληρωμής των επιδομάτων και των «εξαιρεσίμων» στους εργαζόμενους. Αλλωστε το ζήτημα συνδέεται με τη γνωστή υπόθεση πού βρέθηκαν 900.000 ευρώ σε προσωπικό λογαριασμό αρχισυνδικαλιστή, ενώ και οι πλούσιες χρηματοδοτήσεις προς τις ομοσπονδίες των εργαζομένων υπερβαίνουν κατά πολύ τις απαιτήσεις της μισθοδοσίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον Αύγουστο του 2008 (δηλαδή επί Καραμανλή, Πετραλιά, Τατούλη) η ομοσπονδία των εργαζομένων είχε εξαγγείλει ότι εξασφάλισε 50 εκατ. ευρώ για πρόγραμμα επιμόρφωσης υπαλλήλων. Το πρόγραμμα δεν υλοποιήθηκε, αλλά είναι απολύτως ενδεικτικό για τη μετάλλαξη των συνδικαλιστικών φορέων του ΥΠΠΟ σε μηχανισμό διοίκησης και απορρόφησης κονδυλίων, στο πρότυπο ολοκληρωτικών καθεστώτων. 

Το πολιτικό πρόβλημα που προκύπτει απ' αυτή την υπόθεση είναι η μετατροπή -με διακομματική συναίνεση- της συνδικαλιστικής οργάνωσης υπαλλήλων σε παρακλάδι του κράτους και έμμεσο εξάρτημα της εκάστοτε κυβέρνησης. Ο κυνισμός με τον οποίο αντιμετωπίζουν την υπόθεση τα δύο μεγάλα κόμματα είναι χαρακτηριστικός. Αντί να εξαγγείλουν τρόπους εξυγίανσης της κατάστασης, προσφεύγουν στην έμμεση απειλή ότι αν δεν υπήρχε αυτός ο παράνομος τρόπος χρηματοδότησης των υπαλλήλων, οι εργαζόμενοι θα έχαναν τα χρήματά τους. Αλλά αυτό είναι το μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο, ανεξάρτητα από την εξέλιξη της ποινικής υπόθεσης. Κι αυτό το σκάνδαλο δεν είναι καθόλου ροζ.

 

(Ελευθεροτυπία, 19/7/2008)

 

 

www.iospress.gr