Το μυστικό της κομπίνας βρίσκεται στην αρχική συμφωνία

 

Το συμβόλαιο προδίδει τον ένοχο


Το κρυφτούλι μεταξύ υπουργών της κυβέρνησης για τις ευθύνες στο σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου συνεχίζεται. Και όσο περισσότερα ντοκουμέντα έρχονται στο φως τόσο περισσότερο κάποιοι ελπίζουν ότι τελικά οι ποινικές και οι πολιτικές ευθύνες θα διαχυθούν και θα την πληρώσουν μόνο κάποια χαμηλόβαθμα στελέχη της διοίκησης, όπως προβλέπει η παραγγελία Σανιδά. Αλλά αν ευθύνονται τα απλά μέλη των κάθε λογής «γνωμοδοτικών οργάνων» της πολιτείας, το φταίξιμό τους ήταν ότι δεν τόλμησαν να αντιταχθούν στον εκφρασμένο διακαή πόθο των πολιτικών τους προϊσταμένων, που πίεζαν για να προχωρήσει η άνιση ανταλλαγή.

Δεν είναι ανάγκη να διαθέτει κανείς ιδιότητες ντετέκτιβ για να ανακαλύψει τους πραγματικούς υπεύθυνους. Αρκεί να διαβάσει ένα από τα περιβόητα συμβόλαια, με τα οποία το ελληνικό δημόσιο (διά της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου, ΚΕΔ) αντάλλασσε τμήματα της λίμνης Βιστονίδας με δημόσια κτήματα σε προνομιούχες περιοχές. Παίρνουμε για παράδειγμα το συμβόλαιο 2823 που συνέταξε η συμβολαιογράφος Αικατερίνη Πελέκη-Βουλγαράκη στις 22/7/07, μεταξύ της μονής Βατοπεδίου και της ΚΕΔ.

Ας δεχτούμε -προς στιγμήν- ότι με καλή πίστη το Δημόσιο «παραπλανήθηκε» (κατά Σανιδά) και έδωσε βάση στους ανύπαρκτους τίτλους, τα ανυπόστατα χρυσόβουλα και τις παραχωρήσεις των Σουλτάνων. Ποιος όμως μπορεί να χωνέψει ότι κανείς δεν πρόσεξε την κραυγαλέα ανισότητα της αντικειμενικής αξίας των δύο ακινήτων που ανταλλάσσονται ως ισάξια; Το ακίνητο που υποτίθεται ότι ανήκει στη μονή εκτιμάται από τη ΔΥΟ σε 1,1 εκατ. ευρώ, ενώ το ακίνητο του Δημοσίου στην Ουρανούπολη σε 8,4 εκατ.

Και ποιος υπέγραψε τόσο εύκολα -και μάλιστα κάτω από τη ρήτρα που αναφέρεται στο συμβόλαιο ότι «τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι 10 ετών» όποιος «εν γνώσει του δηλώνει ψευδή γεγονότα ή αρνείται ή αποκρύπτει τα αληθή», ειδικά αν «σκόπευε να προσπορίσει στον εαυτόν του ή σε άλλον περιουσιακό όφελος»- ότι «τα ανταλλασσόμενα ακίνητα δεν βρίσκονται σε ρέμα, αιγιαλό, ζώνη παραλίας, βιότοπο, δημόσιο κτήμα ή αρχαιολογικό χώρο», τη στιγμή που όλοι γνωρίζουν ότι η Βιστονίδα είναι προστατευόμενος βιότοπος, ενώ και τα δύο ανταλλασσόμενα ακίνητα θεωρούνται από την αρμόδια αρχαιολογική υπηρεσία αρχαιολογικοί χώροι;

Στο ίδιο συμβόλαιο ομολογείται καθαρά και η προσχεδιασμένη κατάληξη της υπόθεσης. Υπάρχει ειδική «σημείωση», με την οποία ξεκαθαρίζεται ότι «το υπό του Δημοσίου διά της ΚΕΔ μεταβιβαζόμενα οικόπεδα εμπίπτουν στην αγροτική νομοθεσία, η δε Ιερά Μονή επιφυλάσσεται κάθε δικαιώματός της να ζητήσει αρμοδίως και νομίμως τη μεταβολή της χρήσεως». Ομως, όπως αναφέρεται στο ίδιο συμβόλαιο, η επιλογή προς ανταλλαγή με τη λίμνη του δημόσιου κτήματος στην Ουρανούπολη έγινε διότι «η ανταλλασσόμενη έκταση του Δημοσίου έχει τα ίδια ποιοτικά χαρακτηριστικά με τη λίμνη ως προς τη δυνατότητα αγροτικής εκμετάλλευσης, δεδομένου ότι η Μονή θα αποξενωθεί χάριν του δημοσίου συμφέροντος τέτοιας εκμετάλλευσης».
 

(Ελευθεροτυπία, 27/9/2008)

 

 

www.iospress.gr