Η εθνικόφρων αναδίπλωση του Γιώργου Παπανδρέου

 

Το outing της πράσινης εθνικοφροσύνης


Δεν ήταν έκπληξη η σχεδόν αυτόματη αποπομπή του Γρηγόρη Βαλλιανάτου από τη θέση συμβούλου του Γιώργου Παπανδρέου, μόλις «αποκαλύφθηκε» ότι είναι ιδρυτικό μέλος του ΕΠΣΕ (από το 1993) και πως συμφωνεί με τις θέσεις του ΕΠΣΕ για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας και την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, ακολουθώντας τις θέσεις του Συμβουλίου της Ευρώπης και του ΟΗΕ. Το ΠΑΣΟΚ και ο πρόεδρός του έχει από καιρό επιλέξει τη «σκληρή» εθνική γραμμή, η οποία θεωρείται απαραίτητο διαβατήριο για την επιστροφή στην εξουσία. Και είναι έτοιμος να υποκύψει σε κάθε σχετικό αίτημα τηλεοπτικών εκπομπών ή ανώνυμων δικτυακών μπλογκ.

Μάταια ο ίδιος ο δημοσιογράφος εξέφραζε την έκπληξή του από την εκδήλωση αυτού του ξαφνικού ενδιαφέροντος των μέσων ενημέρωσης για τις προσωπικές πολιτικές του απόψεις που ουδέποτε έχει κρύψει, ενώ τις είχε εκθέσει μπροστά σε όλα τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ στο συνέδριο του 2005. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν έχει περιθώρια για άλλες απόψεις πέρα απ’ αυτές που το φέρνουν να συναγωνίζεται με τον κ. Καρατζαφέρη σε ζητήματα «εθνικοφροσύνης», ειδικά στο θέμα της ΠΓΔΜ.

Ας μην παραπονιέται λοιπόν ο κ. Παπανδρέου που με την κίνησή του αυτή απλά δικαίωσε τη ναυαρχίδα του ρατσισμού στον ελληνικό Τύπο, την Αυριανή, που βγήκε με οχτάστηλο τίτλο «Φιλοσκοπιανό παραλήρημα από τον στενό συνεργάτη του Γιώργου Παπανδρέου».

Και να σκεφτεί κανείς ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο μοναδικός πολιτικός του κόμματός του που είχε τολμήσει τον Απρίλιο του 1992 να πάει κόντρα στο ρεύμα και να υπερασπιστεί τους τέσσερις νέους (Μπουρνάζος, Σωτηροπούλου, Καλογεροπούλου, Τσαμουρά) που είχαν διωχθεί για μια προκήρυξη η οποία θεωρήθηκε «φιλοσκοπιανή», επειδή ζητούσε να λυθεί ειρηνικά η διαφορά της Ελλάδας με την τέως Γιουγκοσλαβική Μακεδονία και να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα των εν Ελλάδι μειονοτήτων. Απλός βουλευτής τότε, ο κ. Παπανδρέου είχε καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης στο δικαστήριο και μετά την πρωτόδικη απόφαση είχε δηλώσει ότι θεωρεί «απαράδεκτη την καταδικαστική απόφαση όπως και τη δίωξη», επισημαίνοντας ότι «όχι μόνο παραβιάζει δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας, αλλά και στιγματίζει την εικόνα μας στο διεθνή χώρο, ζημιώνοντας και τη δημοκρατική εικόνα που είχε μέχρι πρότινος η Ελλάδα».

Φυσικά η εθνικόφρων αναδίπλωση του κ. Παπανδρέου δεν είναι σημερινή. Εχει εκδηλωθεί ήδη από την περίοδο που βρισκόταν στο υπουργείο Εξωτερικών με υφυπουργό έναν από τους σημερινούς του δελφίνους, τον Ανδρέα Λοβέρδο. Ενώ είχαν τότε πάρει κάποια μέτρα προς την κατεύθυνση της επίλυσης του προβλήματος των τελευταίων προσφύγων του εμφυλίου πολέμου, δεν άντεξαν την αντίδραση του βαθέως κράτους στη Βουλή και τον Τύπο, με αποτέλεσμα να κάνουν σε όλα πίσω. Κι αν τότε ίσχυε η δικαιολογία ότι ο κ. Παπανδρέου ήταν απλά ένας υπουργός και μειοψηφία στο κόμμα του, σήμερα ποια δικαιολογία μπορεί να έχει ο πανίσχυρος (ελέω πρόσφατων δημοσκοπήσεων) «επερχόμενος πρωθυπουργός»;
 

(Ελευθεροτυπία, 15/11/2008)

 

 

www.iospress.gr